Alle inzendingen

lijnen zigzaggen fluorescerend achter gesloten ogen

toevallig ben ik ergens opgeraapt als onmens uit het ongedierte verrezen ik draag een gele pruik - en sleep me onhandig van scène tot scène de hemel in een schuine helling is mijn onderdak, mijn lot trotserend in deze beschaving zingend in het morgenlicht ken ik...

Er is de stank van geld, de geur van gas, De laagheid van het woord, de veinzerij, En de oude penningen van het verraad. Er is het altijd dragen van een last, Er is een mompeling van de verkochte, Er is het clownschap van de kunstenaar. Er is – Niets Is – Er is alleen het woord, Het m...

Weet je mijn blik, gevangen in je net van vrijheid een sprong in het diepe blauw van ogen, aandachtig streel ik je lijnen, oneindig geschonken glimlach in het azuur der levens. Tot aan mijn enkels in de golfslag zijn het maar gedachten schuimend in je kielzog zo groet ik u, tuimelaa...

flarden muziek op de geuren van bloemen dansende golven, zij dragen geluid 'soul' zingt 't vanuit het blauwe gebied tussen hemel, water en straten, tot verder dan hier als een kleine boot meert het af aan mijn oren die gespitst zijn op een herkenning van verleden

stil staat de droom half gereefd blijft het zeil gedrang van deeltjes steen op steen stoot water tot beweging nadert een eiland altijd op een steenworp afstand schip gemetseld in een lucht van bladgoud ----------------------------------------- uit: Maatstaf, 1979.

De zolder was haar liefste plekje in schaduw voelde zij zich thuis verborg zich daar als in een kluis een voor een dichter lelijk trekje. Zij schreef gedichten met een streven haar grote doel heel arm te zijn haar naam een raadsel, dàt was fijn in onbekendheid door het leven. Haar doe...

ach de arme paalzitter hij ontwaakt uit diepe luimer kil en stijf het lijf fijn druppelig de nevelsluier bij gekwaak en gesnater gegons gezoem geplons eend gans zwaan kikker libel waterhoen ver weg een kippenhaan elke dageraad bij het gloren van het eerste licht raakt hij treurig en o...

Ik verlang naar je lippen Warm, teder en zacht Kussend langs welvingen Plagend, onverwacht Je tong die bezorgt mij Rillingen van genot Traag likkend, strelend Zonder enig verbod Je proeft nu m’n sappen Mijn lichaam reageert In extase verlangend Schreeuw ik ongegeneerd ...

onwelkom is hij banneling in een ander land dan het zijne, hij moest gaan zoals hij nog nooit eerder had gedaan weken lang nog hield hij zijn resterende trotse poot stijf hij is niet echt een buiger tot de veer hem eindelijk brak naar het noorden of het zuiden het oosten zelfs het ...

ik schilder je de bergen op voorbij de rots en de vallei toon je de uitzichten een horizon voorbij zie in blauw de nevels van de morgen even zonder zorgen genieten van de dag ik weet het pad dat je in de verte zag we dalen snel penseel voor jou ravijnen, hun diepte voel je a...

De middagzon tingelt als koperen belletjes, jij ligt slapend naast me. Glanzende druppels vallen van je lichaam op het zand, je omtrek achterlatend. Vanavond zal een bedachtzame golf je afdruk westwaarts dragen en ongetwijfeld zal het zeewater dan net iets zoeter smaken.

vastgeschroefd in kerkbanken verspijkerd in bomriemen verhuld in boerka's gestoken in foute jasjes gevierendeelde mening politiek correct wie dan leeft...... gaat voorbij aan u en mij

Het zit de arme boeren hier niet mee: Uit angst voor blauwtong, die zoals men weet Verspreid wordt door een vreemde muggenbeet, Geldt een verbod op export van het vee. Dat zo’n verbod zou helpen, lijkt me stug. Verbied liever de export van de mug.

Het geluid van de zomerlandse nieuwe spelend op de straten echode diep in mijn leegte. Dezelfde ruis als die van onder de gloed van schijnend zijden toen de zon van het land langs ”de laars” zich vermengde met het onweer van mijn dromenland.

Terwijl de zachte zeebries mijn haren streelde de warme augustuszon mijn weinige sproeten kietelde strekte ik staand op het dek mijn arm Botsten gulzig met tussen duim en wijsvinger het eten de talrijke krijsende meeuwen zoemden en klikten mens camera’s Voelde ik me terwijl een bijzi...

Zo af en toe schiet de goddelijke hand achter een wolk vandaan om zijn troetelblokje om het te gebruiken in een hemels Lego-spel en tot hij het weer terugzet, is er niemand die Nike mist ...

ik laat m'n hart rusten tot dat ik de ware vind. zoveel meiden geven je fake gevoelens maar liefde maakt blind. mijn eigen fantasie girl is mooi en sexy, charmant, aardig en een beetje getint. tegenwoordig lopen meisjes van 15 te showen met jongens en hebben al een kind. dan denk ik bij mezelf:...

daar zitten mussen, koolmeesjes een pee vee dee aaa kleurig vrolijk vogeltje in de hazelaar er trekt een lint wintervolgelingen over de blauwe zoldering midden in 't leven klinkt een koekoek snavel open dichter ogen - kraal stand open - kozend op het groen ze talen en tellen mo...

Liefde is loslaten Leven is liefde Loslaten is leven Alles wat je vasthoudt, gaat stuk Kan niet vliegen Verstikt Vergaat Iedere ziel moet vrij kunnen reizen En je ontmoet elkaar in een trein In een stad Op een eiland En je spiegelt elkaar Totdat het weer tijd is om verder te gaan Alle...

Als uit een schilderij van Rubens in vol geproportioneerd ornaat verscheen zij voor mij naakt met een teder verlangen naar liefde en lust met haar niet geringe cupfront fier naar voren haar schaamflosje wachtend op mijn blanke zwaard die haar schede wil penetreren Ooh...Madame Lolita ik wi...

Hoe langzaam uit zich dit; Een man, zoals ik, niet wetend Waar vandaan hij komt, niet Ziend hoe het hem is vergaan. De jaren tellen: een zomer in Een tuin, eendjes in het park, Hondjes om mee te spelen; Hij is weer thuis geweest, heeft De wijzers van de klok gespeld, Vluchtig woorden ge...

nooit ergens zoveel in onbruik geraakte stukjes spoor gezien als onlangs in Frankrijk restanten van idyllisch gelegen lijntjes van weleer waarover moeder natuur zich met liefde ontfermt sporen van oxidatie op vermoeide rails geven kleur aan woelige geschiedenis van jaren her... in he...

Heel helder stromend water en overal 't gesnater van zoveel dat daar leeft; De zwanen drijven statig en zijn misschien nalatig maar wat dat ook maar geeft; De eenden roepen dromend, wie weet van waar hier komend, vertellen niet hun lied; Er is een zee van zwijgen, van rusten en van k...

die blik die mij onzeker maakt het kijken dat mij twijfelen laat dat dingen bovenhaalt die ik niet denken wil omdat ik dan niet verder kan want ik ben bang dat er geen reden is om langer hier te blijven ik raak de bodem kwijt spanning stormt in wilde vlagen door mi...

Ik zag het meisje fietsen doorheen de tijd die de mijne zou worden. Haar spiegelbeeld verdronk in het water van de rivier en liet alleen rimpels achter. Ik zag het meisje kijken naar de duizend sterren aan de hemel die ze herkende in de gebroken spiegel van haar kamer. Haar spiegelbeeld h...

Ik was verliefd op mijn imago. Zij valt nu in duizend stukjes op de grond. Het imago om in al mijn sociale rollen geslaagd te zijn. Zelf de beste te wezen. Mijn imago wist ook “iedereen maakt fouten” En kon daar wel mee leven. Hoewel “wel moeilijk“ Men heeft daar nu een ...

met jou te zijn op drassig land, te gaan op natte paden, verbondenheid van hand op hand, onzichtbaar de sterkste draden. handen die zich stil vermaken met vingerkneepjes nu en dan, een vochtig lippen raken: minnevrouw en minneman. in de koepel die ons hoog omspant scheuren grauwe watt...

ik ken een holle weg waarin ik duik als ik ontsnappen wil links in een rij staan jonge eiken die naar het weiland de handen reiken aan de overkant een ongerepte zee van turkooisgroen waar wilgen zeilen en als de zon tegen de avond zwemmen gaat duik ik kopje onder wij stoeie...

wanneer zij ogen sluit vuisten balt breekt van binnen smeekt gehavend zout verbijt zich zwijgzaam onderwerpt aan diepe schaamte die moedeloos neerkijkt op voeten, handen niets anders draagt dan een hoofd gevuld door herinnering en uitgeput de ziel nog slechts één dunne d...