Alle inzendingen

je leeft stil in jouw stilleven meisje met je zwarte haar je bent er toch maar even of droom je al menig jaar om je eigen geluk te weven mijn hand reik ik je aan niet om te bezeren of om jouw bloemen te plukken ik begeleid je naar mijn tuin mijn warmte zal je verrukken het zal je waara...

wormen en spinnen geroosterd als trofee bij gebrek aan scalpels een regendans dooft het vuur want niemand vindt het belangrijk dat berkenbast altijd brandt we wisten al lang van het lijk op nummer drie de brievenbus bleef open

ik kan je niet bekijken je met niemand vergelijken maar hoor je stem in het ruisen van de branding in je tekst kom mee naar zee waar ik mezelf verliezen kan de verte afstand wordt en ik je namen schrijf met zand ik kus je lippen in het zout van samen drogen opgetogen in het wat...

als je wakker wordt verzamel je kleuren loopt zo in stralend wit streelt bloemen open er is geen schaduw naast jou het licht golft door je heen toch breekt de zon soms tranen in je regenbogen ogen want iedere nacht sterf je weer los je op, ben je niet meer hoor ik nog zacht een fluiste...

Wat schaft de pot, zo vraag je sleurrijk stipt in wedloop met de klok van zes. En als vanouds voel ik mijn kruipend bloed, waar het niet gaan kan, woedend kolken. Als stomend stoofvlees hang ik slovend boven pannen. Dit is het dus geweest. Al jarenlang. Maar nee, genoeg! Meer dan...

Het geheim van Hiddink? Bestaat niet. Gewoon naar voren spelen, daarbij gewoon gebruik maken van de eigen mentaliteit van de Aussies en dan de Nederlandse inbreng. Dus niet elke bal weggeven.

Zo wreed kan af en toe het voetbal wezen: Een penalty in de blessuretijd Maakt onterecht een einde aan de strijd Het Hollands Sprookje is ècht uit bij deze Thans voelen wij ons met geen ploeg nog één Wij zitten zelfs door onze coaches heen

welingelichte kringen hebben mij bericht geflikvlooi in de vrouwelijke scheden behoort vanaf heden tot het verleden je ziet geen kloten bij gebrek aan licht

De droogte eist haar tol. Het vee is uitgedund. Ik strijk neer in een kamp, in een rood niemandsland, door regen vergeten. Blauwhelmen rijden in een schokkende jeep door de poort. Een stofwolk. De vluchteling, nipt ontglipt aan de oprukkende rebellen, wacht op een schraal rantsoen, achter ...

zacht open ik de gordijnen leg zo een zonnestraal naast je op het kussen als je ontsluimert en de dag zich laat zien in jouw ogen zal ik er niet meer zijn maar ligt mijn morgengroet nog warm op je lippen

Kent u hem nog, Michiel Smit? Dat is die lamzak die van de rechter publiekelijk een neo-nazi mag worden genoemd. Ja, weet u het weer? Die dus. Behalve een gebrek aan fatsoen, heeft Michiel ook een gebrek aan humor. Desondanks lag ik bulderend van de lach naast mijn stoel, toen ik zag dat Michiel v...

Voeten lopen in schoenen van rood leer, maar vind ik mijn kindervoeten weer? Ik weet me verloren in dit beeld van gisteren en durf niet verder denken dan dit nu... Wie kent mij echt, durft mij vertellen wat ik weet en toch niet helder krijg? Een boterkoek, een paardenvijg, een speelgoedtram, ...

ze schuifelt gekromd handen vertekend door tand des tijds langs deuren met verscholen verleden eindeloze linoleum gang startbaan naar de dood

Vanaf een bankje in het Twentse veen volg ik de dans van heideblauwtjes gedempte geluiden zinderende warmte onze schaduwen schijnen langzamer dan langzaam te gaan te blijven staan boven pijpestrootje en zwaarbeladen braam mijn hart weet haast geen blijf met de weelde van dit ...

Ik zucht je weg in alle wind en denk na over onze tijd. Een tijd die lijkt te zijn geweest en onbevreesd van mijn zijde wijkt. Ik herinner je in al het goeds en zonder wanklank maar meer dan dit zal het niet meer worden.

vliegen spelen ongestoord landen en bewegen warmte is ongehoord geel vraagt snel om regen het rechtgekante polderland de zomer trillend in de verte loomheid laat de klokken slaan het zware werken is gedaan ik koester zachte schemer als stilte in mijn hand een vogel kaatst een z...

U wordt geacht Omdat u wacht Op de gerichte blik Die uitstraalt u en ik Blikken die elkaar vinden Handen die elkaar voelen Ogen die bedoelen Begrip dat groeit In een verbinding die bloeit En blijft groeien en boeien Niet slechts met eigen riemen roeien Maar op betere wijze bemoeien Oh H...

zou het opvangen van een glimp van de waarheid de ziel verzachten of mogelijkerwijs verharden. ik heb geen idee hoe vaak de poorten van de hemel zich hebben geopend of het zeldzaam is of niet. ik mag weliswaar de hoofdrolspeler zijn van mijn eigen leven, een nadelige bijkomstigheid is mi...

de dood valt als een muntstuk uit mijn wereld loodzwaar valt het terug waar ik niet meer grijpen kan de kassa is leeg opgeslorpt door een hemelse bank windstil geland ik hoef niet meer over te maken mijn nota's zijn geschreven mijn adem van geld is voor immer geveld

(sculpturen van formaat) zijn vrije figuren o als botervaten zo groot... de kunstenaar met een voorkeur voor massief geeft nog altijd kleur en volume aan zijn kijk op de medemens droombeelden komen gestaag tot leven

het pad van nieuwe mountainbikers volgt nog altijd oma’s oude fietssporen en steeds draait het ingespannen wegenwerk langs zanderig gele paden waar de gespaakte road gang slavend minibergen uit grootmoeders’ plekje slijt die daar toen ook haar tijd wentelend besteedde maar dan aan mee...

Als een dief in de nacht net zo stil en onverwacht slaat het plotseling toe maakt mij stijf, star en moe Steelt het mijn vrijheid en mijn zelfstandigheid beetje voor beetje, steeds meer steeds sneller, tot op een keer Er geen andere uitweg is dan in het duister te gaan uit dit uitzich...

dit dicht vlak en braak vol ledigheid kent geen noemenswaardige inhoud er is zoveel onzinnigs geschreven dat ik mij daarom van harte onthoud van scheutigheid door mij bedreven niet dat ik niets heb te vertellen o, je kent me van haver tot gort vandaag ontzie ik jou te kwellen heden geen ov...

Het staat niet op de kaart, maar alles moet een naam hebben. Net als de jongen die met een ernstig gezicht uit zijn treinwachtersjasje een kaartje haalde en het aan me gaf. Het is een net station. Er staat niemand op het perron zonder kaartje. Er staat niemand naast Momo en mij. Ik vro...

Vanaf zijn vorstelijk plompenblad plompte hij plomp in-plomp uit realiseerde zich dat hij veel bezat maar helaas had hij nog geen bruid. prinsheerlijk met gekruiste benen zongenietend de handjes onder het hoofd lag hij te mijmeren waar moet het henen zonder prinses die in mijn kus gelooft ...

"Mijn ideaal van zaligheid en deugd, 't Volmaakte, waar ik immer naar zal streven," - Zo spreekt de roos, "is een kortstondig leven, Vol kleur en geur en tederheid en jeugd." - "Is dàt me een ideaal!" spreekt de eik. "Genéucht, Te zien geslachten na geslachten sneven, En eenzaam, ...

De wijsheid van de man was ongewoon: z'n denkniveau ging elk verstand te boven. De woudreus in het bos der filosofen verwachtte ook hetzelfde van z'n zoon. De appel van de boom der wijsheid kwam ten val. Hij viel vlakbij de hersenstam.

in jou vergaat mijn leven maar ondanks mijn ziel ben ik ook vrouw en een rivier bij zon of regen waarin sterren vallen onbewust geef me een naam schreeuw de dichter door me heen in iedere morgen of in de avondval maar vertel me wanneer de woorden zijn gelezen dat...

'Hadden wij die Huntelaar dan toch moeten meenemen, meneer Cruijff?’ ‘Zeg maar eerwaarde hoor. We sijn onder ons.’ ‘Oké eerwaarde, vindt u dat wij die Huntelaar..’ ‘Ja kijk, ik heb steeds tegen die Van Basten gezegd dat ie hem mee moest nemen maar Marco wilde niet.’ ‘O?? Waar...

oranje vlagt verlaten in de wind er is geen kind dat nog met wuppies speelt die tijden zijn geweest teloor gegaan daar in een ander land dat nu de overwinning feest de leeuw was lang een beest maar krabte eigen poten open en moest mank uitverkopen toch zijn de manen nog...