Alle inzendingen

als ik ergens boven sta maak ik me niet groter ik kruip in een luchtballon om te kijken naar lijnen om jou en mij te begrijpen zonder details hoe bewegen wij ons van de een naar de ander wat trekt ons aan wat stoot ons af wat is het effect van een ontmoeting met een bal, een keu? ...

de rosse avondlucht verraadt een eerste koude nacht – een boer die langs zijn dieren gaat terwijl de winter wacht. de deuren dicht, ontsteek het licht, het houtvuur trekt al aan de dag voorbij kom jij bij mij laat ik je nooit meer gaan.

de wereld noemt hem zwakbegaafd maar als de muze hem raakt en streelt kleurt hij het doek vol sierlijke vogels en vissen herleeft in vurige tinten de stijl van Appel en Corneille schuilt in bevlogen schilderijen de ziel van een pure kunstenaar

woorden vluchten verdwijnen een kus in de wind zo ook mijn dag jou voor het laatst bemind ik wil spreken over liefde maar nee, denk ik ik zwijg leugens willen niets achtergebleven kijkt de nacht naar buiten doorzichtig net aan de rand van de dood vertwijfeld zwaai ik naar...

Nooit meer naar Bommel om de brug te zien. Martinus Nijhoff wentelt in zijn graf en ondergaat zo zijn posthume straf. Verwacht men nieuwe poëzie misschien? Cultuurrespect, ach, kom daar nog eens om: in Utrecht bouwt men hoger dan de Dom.

De zachte g klinkt hard in de speeltuin uit mijn jeugd, lijnenspelen van het verleden weerklinken in oude mechanismen die prachtige principes zijn. De harde werkelijkheid klinkt zacht in de speeltuin uit mijn jeugd, klanken van het zwarte schepsel weerklinken tot oude mechanismen -de lach...

Vandaag, deze januaridonderdag is het nationale gedichtendag. Indien het ergens over moet gaan, prijs ik de dag zonder naam. Moederdag, vaderdag, dierendag, Bevrijdingsdag, Nieuwjaarsdag, homodag, meestal roze gekleurd, erger nog een Kerst- of Paasdag, er is geen dag die mij thans meer ...

De zon zakt weg met de sneeuw Van een paardebloemen geeuw Vliegen hand in hand als een, Strooien zich overal heen De zon zakt verder met de regen Sprankelen beien overal tegen, Beien bol, langs mijn been, Strooien zich overal heen Daar komt hij, en ik duik weg, In de bloemen naast de h...

Buiten heeft alles een verhaal, waar wind was of de bliksem, maar jij kijkt of je een misdaad mijdt Nee, aanraking verbetert Gebrek aan zon heeft je zo vaal gemaakt, en al het niksen. Toch ben je een beetje gestreeld door tijd en door mijn blik vertederd.

soms bekruipt mij het gevoel geen woorden meer te vinden en dat ik alles reeds heb verkend ja, dat is wat ik daarmee bedoel het leven heeft mij al zoveel voorgelegd of door sprakeloze momenten gedreven er is zoveel gezegd en mateloos gezwegen ik verlang naar het verleden die stuw...

Stiekem droom ik van je Stiekem zoen ik met je Noem je naam honderd keer per dag Niemand weet het, niemand snapt het Ben ik een keer gelukkig Mag ik het met niemand delen Zelfs niet met jou

gedane zakenlui gedijend in stille rust boschgezind met ballen de ander die herkauwt. dromen in met hars van haar geschoonde feminina de Copacabana geroosde lipjes nog in slipjes heren toch van Stand zich verplaatsend in hupse letters dichterlijk ontbrand dringen hevig binnen in...

Smachtend smalend Zoekt ze zuiver Naar verloren liefde Langzaam kalend Zoent hij zachtjes Zijn herwonnen liefje En met huiverend gemoed Blikt ze in zijn zilte ogen Pinkt een traantje En hervat haar moed Om hem te geloven Wordt het toch nog goed?

In mijn hart bevindt zich een doosje dat rinkelt als het dondert iets in jouw ogen een snelle gelatenheid waarmee je ribben ritsen jarretellen wij kleden ons uit tot bot we herinneren ons de oerdag waarop jij opstak in verholen riet ik hemelhoog ontving woonst nu trailerpark met vreemde...

Graag schuifelen ze langs de heggenkant, of even op het wintergazon van de schaduw in de zon. Ze schufelen langs hun terretorium, imponeren zacht fluitend vreemden in hun kleine imperium Tjiwtjiwtjiw klinkt van januari tot ’t einde van juli, in juni al van vier ’s ochtends tot bij val...

je doorprikte haar met woorden felle hagelstenen kerfden een voor een zwartomlijste zinnen in de cirkel van geween een ingesloten schreeuw bedekte jouw fluwelen adem het zachte kleed van dromen gedragen tot de nacht verscheen droge ogen keken achter sterrenruiten toe

liggend op de voorgrond het ontzielde lichaam van een zekere Adriaen het Kint doch van de dode niets dan goeds zijn misdaden zijn inmiddels toch al ruim verjaard alleen de groengele teint bezorgt mij nog altijd kippenvel... het lijk als lijdend voorwerp gereed voor een lesje in 't ...

Een statige, lange, slanke man wordt door zijn familie op de afdeling gebracht. Meneer was violist geweest en de familie vertelde over hem, alsof hij Italiaanse vioolbouwers, zoals Stradivari en Amatie, versteld had doen staan. Hij stemde feilloos de juiste klank en zijn vioolconcerten beroerden ...

Vriendin Merel heeft haar cursus handleesknudde achter de rug en is nu naar een lezing Chakraspoelen. Ze belde net dat ze aansluitend heeft ingeschreven voor de cursus “kundalini-opwekking door het dynamisch activeren van opwaartse energie”. Ik vroeg haar of ze daar batterijen bij nodig had. ...

Je ogen zo blauw en zo groot, zo jong Je leven nog zo onbewogen Ik weet nog wat je toen zong ‘De wereld lag voor je voeten’ Je zei dat alles mogelijk was vandaag Met open armen wilde je alles begroeten Zenuwachtig plukte je nog aan je kraag Blonde krullen dansend op en neer Ik blijf ...

Natuur is geen mechanisme, maar een proces.

dag mijn gedicht jouw moment gaat verloren smaak nu het lezen als eentje teveel ongelukkig de dag die voelt als genomen beheers er verdoken jouw overaanbod maar laat geen toeval ontmoediging zijn die achteloosheid voelt als herboren als morgen de dag der gedichten verdwijnt ...

Ik zag een land van melk en honing met bomen rijk en groen. Ik zag een land met volle velden Zo was het schijnbaar toen. Ik zag een land vol vredestichters belaagd door storm en wind Ik zag een land met blije kinderen Al spelend, eensgezind. Ik zag een land met lammetjes en leeuwen heel...

Antennedraden tegen het plafond dood als een pier de kristalontvanger ijsbloemen op het zolderraam - ik tel de tijd afkomstig van de toren en moeder maar soebatten op de drempel om een groet voor de nacht. Ik sla mijn ogen niet op ik sla met stomheid. Soms komt spijt een halve eeuw ...

ze vraagt hem wie hij is en hij hij noemt zijn naam, een stad, een baan het weerzien met zijn zoekgeraakte beer dag één op school, zijn eerste zoen oma's lach, de cowboys in zijn kamer groene zee met moeder, vader, broer zijn mooiste goal, gesnik in ochtendmist de blik van hem die weet ...

zal ik weer doen wat ooit gebeurde en zal jij zwijgen als nu de beesten aan mijn bed die ik, voor rede aan de kant gezet met geweld verscheurde Want als ik mijn ogen sluit en luister voel ik hoe je zachtjes grient 'het is niet eerlijk, waar heb ik dit aan verdiend' starend in het grauw ok...

In het zachte rozenwater dacht ik weer aan zomers waar gevleugeld over velden oude dromen zo waarlijk over jou vertelden het korenschip voer langszij onze harten en bracht het oogsten van jouw liefde stilaan dichterbij wij nachtten in elkanders armen, vreeën tot in late morgens waar...

vertwijfeld in schaduw zijde overpeins ik mijn geleden tijd verafschuw rimpels mijner handen wring ik mij in de stroming van weleer echter opgenomen word ik niet meer geslonken is mijn gulle minne tijd doch gesmoord dendert deze voort ongezien over de amoureuze vlakte verteert het mij ...

Rode blosjes op je wangen de volumeknop staat voluit je zingt mee uit volle borst en tekent letters op de ruit Heerlijk om naar te luisteren jouw stemmetje op de muziek lachend kijk ik in de spiegel jij bent voor mij echt uniek Nog één bocht en we zijn er jij lacht om een valse toon ...

Toen ik heden opzag van mijn leven, Uit de schaduw van mijn stille zorgen, Zag ik, tot de witte diepe verte, Weer de Schoonheid om mij henen slaan, - Tot haar immer onverwachte gaven, Tot haar wijde zegenende handen, Tot de kalme stammen van haar vruchten Ben ik weer gelukkig heengegaan. ...