Alle inzendingen

Het reddingswerk, dat toch al pover is, wordt steeds door bendes in de war gestuurd. Daarop wordt nu met scherp, gericht gevuurd tot er geen bendelid meer over is. Waarna er hulpverlening komen kan, en daar maakt Bush opnieuw een bende van.

Mijn stad, hier ben ik herboren, en heb aan jou mijn hart verloren, jij geeft me altijd het goede gevoel, jij bent niet het middel, jij bent ook het doel, Als ik eenzaam door je straten dwaal, vertelt elke gevel zijn eigen verhaal... jij geeft me de warmte die ik zoek, een stadje uit een spro...

Ik dool door mijn hoofd op dit late uur en kom langs stille wensen, niet uitgesproken gedachten, vage herinneringen, smeulend vuur. Ik dool langs niet geheelde wonden, onverwerkte angsten, heimelijke zonden, zacht verdriet om mensen die er niet meer zijn. Ik zie ze aan met weem...

Jij ziet mij als een soort van ziekte en toch heb ik het beste voor met jou. Jij ziet mij zoals ik jou zie en als je denkt denk ik ook zie mij dan...

12 augustus 1997 De stilte van het dikduister gaat teloor in 't gesnerp van het fladderend vleermuizenkoor. Maar dit is niet al wat deez' nacht doorklieft: ook vallende sterren - ik zag er drie. Bij de eerste: ik wense mij talent om te zingen en dichten hoe mooi jij bent. Bij de tweede:...

Trillend op zijn eigenfrequentie resoneert mijn ziel bij 't horen van haar stemgeluid. Verschaft me hopelijk eloquentie voor de productie van enig loos gepiel over 't horen van haar stemgeluid. "Bevend klinkt de nachtegaal, schuw trillend van onzekerheid, zingt met haar stem vol teder...

septemberzon schijnt door blauw gordijn als geruisloze wekker. door het open keukenraam tippelt de makke raaf op elegante wijze binnen. ik deel het ontbijt en opnieuw heeft de ochtend mijn droombelevenis opgeëist.

Haar blik staart oeverloos, zonder begin of eind. De ogen zijn dof en glansloos, zodat de geest wegkwijnt. Snakkend naar lucht, van uitputting verstijft. Niet één kleine zucht, die haar verder drijft. Het loodzware juk moet ze zelf dragen, ze durft het aan niemand vragen. De wangen...

Ik hou van de zee in elk jaargetijde omdat ik dezelfde natuur bezit soms rustig, soms stormachtig de oppervlakte rimpelloos in de diepte kolkend wild met zoveel ongekende schatten die nu en dan komen bovendrijven voor vreemden moeilijk te begrijpen maar voor wie mij echt leert kennen die w...

Straten zijn volgelopen Lijken drijven rond Overal wordt geschoten Er zijn meer doden dan gewond Door het vele water In New Orleans Bendes voeren oorlog Ellende overal Dat dit zo snel gebeuren kon Een stad zo in verval Door het vele water In New Orleans Bush spreekt van een kans ...

In de lucht boven de grijze zee Verzamelt de wind donkere wolken. En tussen de zee en de wolken Een machtige stormvogel zweeft zo trots Als een dreigende zwarte bliksem…

Ik vergeet nooit die avond: Er lagen exotische vruchten in overvloed op de schalen. Ik nam een stukje ananas en gooide het In een bokaal met Franse champagne. Het zwom daar als een geel tropisch visje… Verder niks.

je voelde me met eerst een teen toen je been ik warmde zacht je huid je gleed in mij schuim bedekte even wat zich later voor mij strekte ik sluit je in kom op plaatsen die te klein voor vingers zijn ik kietel je gewoon uit gein omdat ik zo dichtbij mag zijn soms stroom ik ...

De wind was tegen En het lood was zwaar Toch wilden wij vissen Gooien van hot naar haar De worp liet te wensen over De aanbeet liet verstek En alle stoere verhalen Gingen hiermede op hun bek De voorraad aas slinkt gestaag Slijm der pieren druipt omlaag Langs met brood gevulde handen ...

Volg niet de leergang van de filosofen, Dit leidt tot ledigheid. En godsdienststichters Zijn loochenaars. Geniet van schone strofen, Maar schuw het leeg gezelschap van hun dichters. Waarlijk, al deze lieden zijn gelijk: Zij kunnen over werelden bevelen, Bezitten paradijzen en kastelen,...

Overdag een bengel groen als het gras toont alleen zijn stengel denkend dat het onkruid was. Terwijl de anderen sluiten kent hij geen pardon laat alles naar buiten als ware het een levende lampion.

één stap vooruit en twee terug zo ga ik de tijd voorbij, mijn gedachten, mijn gevoelens nog steeds niet op een rij op zoek naar mezelf het lijkt een vrije val door pijn en verdriet gekweld niet wetend of iemand mij ooit nog vangen zal Altijd weer een andere wereld Voor elk zijn ei...

moderne artsenij is liefst preventief zoekt op haar qui-vive bejaarden die gevallen zijn vraagt hoe en waar men zich ingeleefd aan de ander geeft je bent nooit te oud om in liefde te vallen een dag niet verliefd is een dag niet gevallen geen betere kussers dan 65-plussers oo...

Ik zou willen aanraden om alles wat u en zij van plan zijn in het donker te laten gebeuren. Uit hoffelijkheid jegens haar. Beschouw uw bed als een grot. Het onweert, een maagdelijke jaagster komt binnen om te schuilen. Ze steekt een hand uit en voelt een andere, de uwe.

Een steen, een stem, een lichtinval en wolken die wat regen gaan beloven; is dit het één, is dit het al dat mij 't geluk plots kan ontroven? Of moet ik verder kijken dan dit klein bestaan en naar de mensen die zoveel verloren? Er zijn er elke dag weer heegegaan maar er zijn ook weer kind...

Ik was op een keer verliefd op een meisje Al hadden wij de enorme hoeveelheid seks, typisch voor beginnende minnaars, Toch ging het niet zo best tussen ons We lagen elkaar niet, we waren te verschillend, we hadden nooit eens 'een goed gesprek' Op een dag verloor ik - puur va...

Vlucht in wegen van eenzaamheid huil, huil, huil en laat je tranen stromen weg is de zaligheid van geborgenheid liefde en geluk. Ik voel en leef met je mee maar kan je niet troosten je bent zo ver van hier en alleen mijn stem kan nog iets verdriet uit eenzaamheid en tranen om dat te l...

in de zoele wind van zomers laatste kans rijpen de vruchten fladderen vlinders nog een laatste dans groen reikt langzaamaan naar geel, de bellefleuren kleuren naar oranje-rood deze herfst kent geen dood zij is een verder gaan in het cyclische bestaan dat de rust van winter eist ...

Het bestaan is voortaan een woord alleen Een vervolg is er geen Van inhoud is leegte een En gedenk dan alleen nog een koude steen

De parlevinker gaat ons straks ontvallen De melkboer- annex supermarkt op zee Kan door de wet niet met de tijdgeest mee Maar wat is het verlies nu voor ons allen? Zo'n varend winkeltje of zo'n mooi woord Dat je vast van je leven niet meer hoort?

Versteende stilte zo dichtbij Zo veraf Als er zulke mooie versteende momenten, successen Zijn als ook de historie verstild, versteend Zonder rustiek “zijn”, zonder universeel weten… Energie als verlaten straten, als verstilde dagen, als verstilde ….. ego’s

Ik heb een gave…… Ik heb de gave om de dingen nét even anders te zeggen dan ik bedoel. Het vervelende is: ik heb dat zelf niet zo goed in de gaten; ik merk het vooral aan de reacties van anderen. In mijn ogen volkomen onschuldige opmerkingen leiden soms tot enorme huilbuien bij mijn gesprekspar...

O zomeravond, smachtend neergevlijd op 't gele veld, in 't Westen goudgetint... Teerkreunend ruisen van de avondwind, die langs de vlakte in zware weemoed glijdt... O melodie uit lang verleden tijd, waarvan ik zin noch woorden wedervind... O rust, o stilte, blauwige avonddoom! Doorzichtig...

ik kijk niet op, doe alsof maar weet precies wie er nieuwe lakens heeft een teken aan de wand schijnt vandaag koopzondag tijd voor weer iets nieuws in weerspiegeling zie ik haar niet mijn vriendin, de zijne vandaag krijgt zij haar trekken thuis arme Violaine

Ik, en met mij negenennegentig percent van wie hier schrijven, beseffen maar al te goed dat we nooit het status ‘Schrijver’ zullen verwerven. Ik bedoel, we schrijven wel, plaatsen het ook nog eens op (verschillende) sites, maar daar houdt het dan ook héél vaak op! We weten het, maar het we...