Alle inzendingen van Jan

'Het was koud vannacht.’ Zijn stem is schor. Zijn haar valt over zijn voorhoofd. Hij pulkt aan een losse draad van zijn mouw. ‘Slaap je vaker buiten?’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Vaak genoeg om eraan gewend te zijn.’ De vrouw tegenover hem aan de keukentafel volgt met haar vingers de bloemen op het tafelkleed. In de metalen spoelbak tikken…

Als je rapporten schrijft, kan het voorkomen dat je aan drie tegelijk werkt. En als je aan drie tegelijk werkt, kan het voorkomen dat ze alle drie tegelijk klaar moeten zijn. En dat betekent dat je drie keer in paniek raakt, want een rapport afmaken is heel eng. Heb je alles? Ben je niets vergeten? Ben je op een bepaald punt wel scherp genoeg of ben…

De koffie waarmee hij op zijn balkon zit, is inmiddels koud. Hij heeft hoofdpijn van het feest van gisteravond. Hij wrijft over zijn slapen en drukt zijn duimmuizen tegen zijn oogholtes. Bij de buurvrouw gaat de schuifdeur open. Hij hoort haar het balkon op komen. Al jaren wonen ze naast elkaar. Ze kleedt zich onopvallend, en draagt haar haar in…

Van weinig personen is de roem eeuwig. Sommige mensen lukt het aardig om eeuwig bekend te worden. Ceasar, bijvoorbeeld, Napoleon, om maar een paar politici te noemen. Maar ik vraag mij af, wie denkt er terug aan Donald Trump? Zijn eclatante succes van de verovering van Groenland staat niemand nog helder voor de geest. Het is een vergeten missie,…

Hij plaatst het verhaal op een dinsdagavond. De eerste reactie komt snel. @Maarten Kloos Je vertelt wat ik zou moeten voelen. Beginnersfout. Show don’t tell!! Zijn tweede verhaal plaatst hij op zaterdagmiddag.  @Maarten Kloos Te veel bijvoeglijke naamwoorden en clichés. Over the top! Te weinig leven. Die nacht maakt hij een nieuw account…

De spiegel is groter dan die er altijd gehangen had. Zijn hoofd steekt uit een zwarte kapmantel met gouden sterren. Aan de muur hangen posters met mannen die niets met hem gemeen hebben: strakke kaaklijnen, volle bossen haar. Boven de wastafel hangt een bordje: Berbier Hassan – Welkom. Een kleine man in een witte jas komt naar hem toe. ‘Knip, hè…

De overtreffende trap van mansplaining is natuurlijk presidentsplaining. Het gaat daarbij om de betekenis van president als voorzitter. Vanochtend hoorde ik hielenlikker Infantino, de voorzitter van FIFA, uitleg-gen dat Iran gewoon zou meedoen aan het wereldkampioenschap voetbal. Iran bleek daar niet van op de hoogte. In ieder geval vond Iran dat…

Wie over Judith Shklar leest, ontdekt dat ze een moeilijk leven heeft gehad. Ze werd in 1928 in Riga gebo-ren. Het was een internationale stad waar Duits, Jiddisch, Russisch en Lets werd gesproken. Shklar kwam uit een liberale joodse familie. Ze kreeg dus alles over zich heen: discriminatie door Russen omdat ze Duits-joodse roots had en door Duitsers…

Thijs Broer en Peter Kee hebben een boekje geschreven met de volstrekt niet originele titel ‘Het kon minder’. Wie over Remkes schrijft - en daar gaat het boekje over - komt automatisch bij deze Groningse uitdrukking uit. Remkes zoekt nooit originaliteit, maar oplossingen. Om die oplossingen te bereiken zoekt hij machtsposities en als je hem vraagt…

(Naar het gedicht van Martinus Nijhoff – De soldaat die Jezus kruisigde) Hij houdt de spijker tussen duim en wijsvinger, de punt tegen de huid. Nog niet slaan. Eerst vastzetten. Voelen waar het bot zit. De man ligt niet stil. Zijn polsen trekken in het touw. De soldaat grijpt de pols, duwt hem plat op het hout. ‘Hou vast,’ zegt hij tegen iemand…

Op de radio praat iemand over ‘ingrijpen’ en ‘noodzakelijk.’ Hij zet de radio zachter. Zijn zoon zit al aan tafel. ‘Waarom doe je dat?’ De vader gaat zitten. ‘Eerst bidden.’ De jongen zucht, maar vouwt zijn handen. ‘Heer, zegen dit eten. En zorg voor de mensen…’ Hij stopt even. ‘Voor de mensen daar.’ De vader slaat een kruis. ‘Amen.’ Ze eten.…

Mag ik een teiltje? Progressief Nederland is de naam. Met flink applaus is de naam bekend gemaakt. Feestelijk. Progressief Nederland, kortweg PRO. Of, zoals de NOS besloten heeft, Pro. Die kleine letters maken het net wat draaglijker. Kan ik nog tegen de naam stemmen? Ik hoop van wel. Op een congres nog één keer tegenstemmen. Dat ga ik natuurlijk…

Judith Shklar gaat ervan uit dat de mens niet deugt. Dit is precies het tegengestelde uitgangspunt van dominee Rutger Bregman die juist stelt dat de mens wel deugt. Beiden hebben gelijk. Shklar kan weten dat de mens niet deugt. Ze is geboren in Riga met rijke ouders in het onafhankelijke Letland van tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Nadat…

Stel als niet Trump de president van Venezuela Maduro had ontvoerd, maar Venezuela de president van de Verenigde Staten? Stel als niet Trump Iran had aangevallen, maar Iran met een vliegdekschip voor de kust van Mar-a-Lago had gelegen? Wat had Europa dan gedaan? Of, Iran heeft natuurlijk geen vliegkampschepen, wat als Iran met een olietanker voor…

Als je het haar vraagt, is ze geen held. Ze is arts. Ze schreef het boekje ‘Komt een land bij de dokter, Nederland door de ogen van een straatarts.’ Vanuit haar werk ziet ze de zelfkant van de samenleving en hoe de overheid mensen die zelfkant op duwt. Het is voor velen moeilijk om in arme werkloze verslaafde sloebers mensen te zien die in andere omstandigheden…

In oktober hangt er dauw op de varens. De grond veert licht onder zijn poten. Kraks staat stil en kijkt hoe een esdoornzaadje om zijn as draait. Het landt zacht in het mos. Verderop vindt hij een kastanje. Hij begraaft haar bij de beuk, dicht bij het water. Hij drukt de koele aarde aan met zijn neus. Als hij opkijkt, zweeft er een veer tussen…

Mijn vriend is ziek. Hij heeft kanker aan de endeldarm. Hij is er aan geopereerd, maar de tumor zit dieper en daarom moet hij bestraling en chemotherapie ondergaan. Het hele circus. Wat doe je? Hij woont in Amsterdam dus eigenlijk wil je even langs wippen, maar daarvoor is hij te ziek en heb ik het te druk. Dus probeer ik heb te bellen, maar daarvoor…

Sommige mensen misten mijn column. Ik ook, maar ik wist wel waarom. Ik heb het druk. Nu denkt u, ach, zeurpiet, ik ook, maar ik doe mijn werk wel… Dat klopt vast, maar ik loop nu constant achter feiten aan. Het zijn leuke feiten, ik hou van mijn werk, maar het zijn wel verdraaid veel feiten. Normaal doe ik maximaal twee onderzoeken tegelijk en daarnaast…

Ze liggen op het tapijt in Nicks kamer. De muziek staat zacht, een baslijn die onder hun woorden doorloopt. Zijn moeder roept beneden dat het bijna tien uur is. Hij roept terug dat hij het heeft gehoord, zonder zijn ogen van Lena af te halen. Zijn hand glijdt onder haar haar en hij schuift dichterbij, tot zijn mond bijna de hare raakt, terwijl haar…

Als onderzoeker van rekenkamers van gemeenten zie ik soms regelmatigheden. Ik begon in 2005 en binnen enkele jaren was ik zo ver, dat ik dacht van wat je ook onderzoekt en bij welke gemeente ook, uiteindelijk ligt het aan de communicatie. Je kunt bij elk onderzoek dus meteen al opschrijven, dat de communicatie beter kan. Maar naarmate de tijd vordert…

De trein staat stil tussen twee stations. De ruiten beslaan. Vier mensen zitten tegenover elkaar. Zoals elke ochtend. De jongen legt zijn koptelefoon naast zich op de bank. De man met de aktetas vouwt zijn krant open. Het meisje schuift haar tas onder de stoel. De vrouw legt haar regenjas op schoot. ‘Je hebt hem vanmorgen niet op,’…

Toen hij wakker werd, wees de klok 3:12 aan. 14 april. Hij wist zeker dat het 19 augustus was. Het koffieapparaat borrelde al voor hij het aanzette. Op de tafel lag een envelop zonder naam. Binnenin lag een sleutel. Hij herkende hem, maar wist niet waarvan. De voordeur stond open. Toen hij hem achter zich dichttrok, liep een vrouw met…

‘Je moet hem eerst laten wennen aan het licht,’ zegt Bas. ‘Dat heb ik gedaan,’ zegt Marja. ‘Precies zoals in de handleiding stond. Twee uur op de vensterbank, gordijnen half dicht.’ Bas knikt. ‘En heb je hem toegesproken?’ ‘Natuurlijk. Rustig, zonder verkleinwoorden.’ ‘Heel goed. Ze voelen dat meteen.’ Op tafel staat een lege augurkenpot.…

Langs het meer buigt de weg tussen dennen. De aarde is donker en vol naalden die onder mijn schoenen kraken. Het water is zo glad dat de wolken eronder lijken te hangen. Een eend trekt een dunne streep door het spiegelbeeld. Even later sluit het oppervlak zich weer. Aan de oever ligt een omgevallen boom. De bast is opengereten, het hout is bleek als…

Vier stoelen in een halve cirkel. ‘Ga staan,’ zegt de docent. ‘Doe niets. Wees er alleen.’ Ik sta. Mijn handen doen al iets. Ik stop ze in mijn zakken. Haal ze er weer uit. ‘Nee,’ zegt hij. ‘Niet oplossen.’ Achter in de zaal zit zij. Armen over elkaar. Ze glimlacht niet. ‘Denk aan iets wat je raakt,’ zegt de docent. Ik denk aan gisteravond. Hoe…

Is het landsbelang of Dilansbelang dat Yesilgöz op defensie zit? Ik vrees toch het laatste. Yesilgöz heeft ons keer op keer uitgelegd dat je niets hebt zonder veiligheid. Nu weet ik niet of dat echt zo is. Je hebt nog minder als je geen water hebt, bijvoorbeeld. Zonder water ga je redelijk snel dood, maar daar hoor je haar nooit over. En bovendien…

Aan het tafeltje bij het raam is een stoel vrij. Hij gaat zitten. Een vrouw staat bij de kassa. Ze telt muntjes. Drie keer. Legt ze neer, schuift ze weer terug in haar portemonnee, haalt er andere uit. De jongen achter de bar wacht. Hij zegt niets. Zijn hand rust op het apparaat. De vrouw lacht kort. Ze neemt haar koffie aan met twee handen. Blaast…

Ik volg het pad. Twee dagen geleden bleef hier nog klei aan mijn zolen hangen. Nu kaatsen mijn stappen terug, hard en droog. In de felblauwe lucht kruisen witte sporen elkaar. Mijn ogen tranen. De wind komt recht van voren; mijn mond staat strak. Ik veeg mijn neus af aan de rug van mijn handschoen. Mensen passeren met rode wangen en felle mutsen…

Ze telt de barsten in de tegel boven het aanrecht. Vijf. Zes. Achter de muur schuift een stoel. Er klinkt een stem. Dan niets. Later, in de gang, trekt ze haar jas aan. De rits hapert. Ze laat hem halfopen. In de spiegel naast de kapstok een vlek op haar wang. Ze wrijft erover. De vlek blijft. Een buurman zet een groene bak aan de straat. Hij kijkt…

Ze lopen zwijgend langs de sloot, de kijkers tegen hun borst. Het gras is nat, de modder zuigt aan hun schoenen. Iemand niest. Voor hen buigt het water af, een onopvallende kromming in het landschap. Hier zou hij moeten zitten. Dat hadden ze gelezen. Dat was gisteren gemeld. De oudste blijft staan; een man met een verweerde nek en een jas die te…