Alle inzendingen

Jouw lach is de zon in de woestijn, Een glinstering in het mulle zand. Alles aan jou had zo moeten zijn, Je tanden, de vormen van je hand. Als jij naar me kijkt met jouw ogen Is het alsof ik niet meer kan bestaan. Het stuurt mij naar een onbewogen Staat waar ik niet weg kan gaan. Jouw m...

In de bus zit ik naast een Somalische vrouw ze draagt precies dezelfde jas als mij ik denk bij mezelf: als ik nou eens een dag haar zou zijn en zij mij? Ik zou me geen raad weten in een vreemd land, ogen op mij gericht als Somalische, niet op mijn mooie gezicht. En wat als zij een dag mij...

Ik weet het je bent tot stof vergaan maar voélen is anders achterblijvend vooruitlopend geloof in de vogel feniks op het Sint Pieterplein dacht ik even je gezicht te zien in het voorbijgaan toen de TV de terugkeer van de Paus uitzond de wachtende massa zegenend jij tussen velen een dag l...

Een nevel vlucht uit sloot uit beek en plas zoekt op de wind zijn weg en richt zich op het licht nog weet de nevel zich omringd door slierten in de lucht die hem belagen op zijn tocht nog vluchtig dampt hij vocht die massa wordt zijn dood hij stijgt niet mee maar zakt beland in plas e...

Toen ik 12 jaar was hield ik het meeste van bossen vol beesten en van slapen in het gras. Daar staan nu huizen, want dat was duizend jaar geleden. Wat bos was en weiland is nu bebouwd en bereden. Was ik maar een kilometer lang, dan kon ik alles beter overzien en misschien verdragen, ...

Kilometers polder weg kapotgemaakt kapot gegaan nergens nog een koe of schaap een trekker in de wei hooi dat ligt te drogen in het gras geen boer die op zijn klompen gaat alleen een gore plas die steigers spiegelt en een kraan het groen hebben ze weggedaan vernielzucht schrijft...

"Weet u", informeerde hij met barse stem, "wie God is?"

Wie weet hoe lang het deze keer weer duurt Het wachten is op witte rook Gebracht door paarse mannen Door Gods hand gestuurd Vanuit het Vaticaan komen de Paulussen. Piussen en Johannessen Naar deze wereld Star, progressief Lijdzaam, bekrompen of actief Kerkvaders in de engste en de ruim...

ik zag je bloem het korenblauw tegen het grauw van opgetrokken muren je bloeide daar alleen en wortelde in puin van het verleden het armetierig groen gaf toch een schitterende bloem halsreikend naar het heden kom open maar laat zon je warmen draag vrucht in wind en rust in st...

Ziet men aan de dorenstruiken ’t Geurig roosje niet ontluiken, Lentes uitgezochte roem? Ook distel, ook de netel, Heeft haar plaats om Floraas zetel, Ieder braamsteng draagt haar bloem. Ach, in alles is genieten; Slechts het misbruik schept verdrieten. Waarom grijpt ge woest in ’...

Den Bosch is veilig, ga er maar eens kijken Vanuit het hele land komen agenten Om in te hakken op de delinquenten Waardoor vervolgens de problemen wijken Men vraagt aan Rotterdam te assisteren Precies op het moment dat ze passeren

Fladderend langs schemerstraten, verlaat ze haar dakloze stek. Snelle make-up in dikke lagen, voor haar dagloon op de afwerkplek. In weer en wind schaars gekleed, toont ze bloot haar zwoele kant. Vaak bevangen door de kou, verwarmend aan een mannenhand. Eens zullen ze haar vinden, in e...

Mijn zijn is bij uw doodgaan ten onder gegaan. Bij uw opstaan kwam ik te voorschijn in de zonneschijn. De nacht zal bij 't opdagen van uw vuurwagen tot 'n waas vervagen : dan zal uw pracht stralen van kracht.

Staan in de glans van Uw Naam, een brandend riet meer niet. Elk welklinkend woord stoort. Slechts zijn een ziel voor Uw Aanschijn : hout, dat z'n handen vouwt en brandt aan de binnenkant want U bent de zon, ik de plant. U, de Bron, ik dorstig land. U overwon, ik sta in brand. U bent...

Mijn liefste, mijn liefste, een regen van sterren zond mij Uw stem uit een nacht, zwart van stilte, en kilte vertelde me vergeten verhalen over U en mij, over hoe U mij schiep, over hoe ik wegliep om te verdwalen in de maatschappij. Maar toen U mij riep en zei : 'Mijn liefste, mijn li...

je plukte lente en het veld een armvol en groen je vaasde ze op grootte ze kleurden bloem stelen groeien zon en nectar voor insectenlijven zij bepalen welke bloemen nu zomer mogen schrijven

huilende kinderen tellen hun tranen niet verbergen keuzes in het stilste verdriet lachen als het mag oogstrelend zacht angstig in hun zijn die verscheurende kracht waarin zij dromend geluk steeds moeten delen hun lach naar jou zal ik morgen beleven

(bij een literaire kennismaking met Noorse auteurs) 'voor een volk getekend door lange winters die niet onopgemerkt aan hen zijn voorbijgegaan' in de verhalen van Noorse schrijvers proef ik melancholie zwaartekracht maar ook wreedheid huivering en pijn soms iets van t...

de Japanse kers blaast koele witte vlokken door de grijze straat

de zon duwt de zee het water uit en de maan trekt haar het strand op

Enkels in slingerplanten verward, door doorns geschraapte armen aan een brekend lijf Het steile pad te smal, stort uitgeplozen wortelwanden de afgrond in Diepte wenkt omhoog steelt tijdloos adem langzaam laat ze los en sterft de leegte in

Omarm me liefste met heel je hart Je nam de weg naar mijn gedachten Het begin was mooi en vol van groen Maar nu staat de winter te wachten Geef de koude in mij geen kans Fluister woorden sterker dan ijs Verwarm mij liefste met je ogen Maak in mijn hoofd jouw paradijs Omarm me liefste met...

De kikkerprins in zijn keel Zit klaar voor de sprong Door een ruime borstholte Blind en blozend Gehinderd door gisteren Bijt hij in het zand Kust de gevels Voelt zich met al wat kruipt verwant.

Ooit kruisen onze wegen en kom ik jou weer tegen buigen we samen voor onbestemd verlangen dat wat ons bindt en steeds opnieuw begint de schelpen bewaren we voor later of geven ze terug aan het zeewater ooit op een dag misschien… want weet je lief leven is kiezen en leren te verliezen ...

wanneer de lente zal kleuren in geuren en de zomerzon hitte doet smelten laat de wind herfst onstuimig vallen

Als ik me snij, tergend langzaam, in mijn bloedrood getekende lichaam geeft het me een geweldig gevoel, zo aangenaam ik voel me opgelucht; niet meer eenzaam Als ik me zo straf drupt het bloed geleidelijk van me af dat zo wegvoert het gevoel dat een hevige pijn gaf die ik mijn leven lang ken...

Nu de katholieken niet meer weten wat ze moeten geloven, weten wij niet meer wat wij moeten geloven.

Ik kan me dat van Van Agt niet voorstellen, tenzij hij zich met terugwerkende kracht alle ogen uit zijn hoofd schaamt over hoe het in zijn tijd ging.

Ik snap die mensen niet, die alsmaar blijven leren, de mensen die tot hun 30e studeren, om maar te zorgen voor de perfecte baan, mensen die voor genieten niet open staan. Mensen die altijd naar beter zullen blijven streven, maar nooit hebben gehoord van plezier in het leven, nooit eens flink...

Jouw hand in de mijne, jouw lichaam naast mijn zij, zal straks doen verdwijnen, wat jij betekend hebt voor mij. Je ogen kijken strak naar voren, maar ik weet dat ze van binnen, vertellen wat ik nog wil horen, me nog even wetend willen beminnen. Morgen als ik wakker ben, dan is 'ons' n...