Alle inzendingen

geen woord verbeeld de schoonheid komt tot leven niet op papier: mijn paradijs blijft onbeschreven

moet je zien hoe klein de mijne is en laat eens zien, hoe groot is die van jou zo, het lijkt wel of de jouwe kleiner is hoe kan het nou dat een volwassen flinke man met zoiets kleins goed sms’en kan

Heeft u wel eens een adder horen praten? U wel meneer? Maar u bent niet goed wijs. En waar ligt eigenlijk dat paradijs? Ik zie alleen maar daglichtloze straten waar wordt geroofd, gescholden en geleden en nooit zie ik daar God of oom agent. Alleen een oude man loopt er frequent verkleed als...

Er zijn nog steeds geen dagen dat ik niet meer met je spreek nog altijd dwaze vragen waarom jij toen bezweek Het landschap wordt wel lichter nu zacht de tijd verstrijkt ben nu een and’re dichter vreemd hoe een dood verrijkt De waarde van materie vermindert elke dag vooral nu ik veel...

Dit is voor jou; nu ik je niet meer spreken kan nu ik je zoeken moet in sporen je volgend op een afstand, steeds erop bedacht mij niet te verraden - spreek ik voor jou; al zul je het nooit weten. Ik ben niet wanhopig, ik ben je niet onwaardig. Ik heb een leven gevonden nu en hier. Maar e...

“Only you can make this world seem right,” galmt sentimenteel maar kneuterig door de luidsprekers. De toon werd gezet en een knipoog nodigt me uit naar de dansvloer. Ter plaatse trappelend zegt Hans, de voorzitter van de voetbalclub, dat hij er geen bal van snapt, elk jaar komt er meer volk naar...

Niet meer dan een geest klopt aan, wordt opengedaan vlijt zich in het hart zacht als water uit de Dode Zee Spreekt met haar stem in haar gedachtengang licht het duister op stilt bijna alle pijn

wanneer het pad niet bewandeld wordt verdwijnen voetstappen

mag ik slapen in jouw armen mag ik wiegen als een kind mag ik even komen schuilen totdat ik hier mijn rust weer vind ik wil slapen in jouw armen ik zoek jouw warmte ik ben zo koud, hier kan ik me veilig voelen omdat ik weet dat je van me houdt laat me slapen in jouw armen laat ...

Ik ben een bloem van 't veld Wie droeg mij mee ter stede Waar 'k nooit of nooit meer bidden zal Lijk ginder in het rustige dal Mijn simpele bloemgebeden. Ik sta hier in dees mooie vaas Zo triestig te verwelken Gij hebt mijn herte zeer gedaan. Ach mensen, zult gij nooit verstaan De taal...

Als ik nou 's zou vergeten dat ik om je geef Als ik nou 's zou vergeten dat ik door jou leef Als ik nou 's zou vergeten dat je belangrijk bent Misschien zou ik dan ook vergeten dat je me helemaal niet kent...

wegen vlochten tijd tot reis terwijl de steden in het groen vergleden reed de wolkenzee al spattend met ons mee we streken zacht door plukjes haar streelden mond en ogen, zo vervormbaar, dat lachen weer gezicht kreeg met elkaar handen vonden vingers raakten aan de lijnen die h...

Zwervende zielen over velden en heuvels bieden bescherming

In de schaduw van een boom, vang ik het laatste briesje op van de rijpe zomer, dartelend in mijn tuin. Daar waar de zon ondergaat wiegen enkele vogels in de zacht cirkelende stralen van de ondergaande zon. Wolkenstapels verzinnen witte feeën en kastelen, hoog in de betoverde lucht,...

Op Schiphol schuift men normen heen en weer van baan naar baan om door te kunnen vliegen. Normale mensen spreken dan van liegen, maar Cerfontaine kent dat woord niet meer. “Het is beslist geen herrie die u hoort. Uw rust wordt door een rekenfout verstoord.”

Volgens recente studies heb je twee groepen mannen die de vrouwen niet begrijpen: de vrijgezellen en de echtgenoten.

-Meent ge een genie te zijn? --Ja. -Die onbeschaamdheid is te geniaal om u niet te geloven.

Daar weet geen één de stille troost, Die door m'n kale kamer bloost, ‘t En is geen zonlicht van de Oost, ‘t En is geen lief dat kust en koost... Het is een oude beeltenis Van hem, die schoon van eenvoud is en prachtig droeg z'n droefenis... Gezelle... m'n goede Gezelle! Daar, op uw v...

Ik kan niet meer dichten, er is niets dat mij ertoe noodt. Ieder vers wordt verpulverd door de maalsteen van de chaos in mijn hoofd. Ieder woord wordt uiteengereten door het zwarte gat van de waanzin in mijn ogen Iedere gedachte wordt begraven door de dode aarde van mijn uitge...

Als een trage beer vastgeketend, die niet weet wat vrij zijn betekend, dwaal ik door het landschap van ijs. Verblind door wat ik achterliet, door het leven dat mij verried, volg ik een lange, eindeloze reis. Verleerde mijn gevoel te delen, kon het me niets meer schelen. Liever dan te lev...

Ik rond Kaap de Goede Hoop, voor niets meer op de loop. Maar wel op zoek naar jou, ver weg van de bittere kou. De kou die de wereld regeert, en van de mens die niet leert, maar die wel een oorlog voert. De dichter wordt de mond gesnoerd. Ik rond Kaap de Goede Hoop, en of ik er iets voor...

dit is de dag de middag tussen januari en februarie een rustpunt een moment ik weet dar er duisterheid kleeft een spanningsveld een krachtmeting dit is de dag de middag weg rustpunt weg dat moment want zonder dat moment geen vreugde geen fijn zijn geen moment van daar g...

Verlangend naar mijzelf staar ik naar de rimpeling Zich herhalend als een Echo in mijn hoofd Verliefd, verloren Met één blik onwetend mijn noodlot achterna tot de roerloze oppervlakte verandert in een immense rimpeling evenwicht wordt tegenwicht, vergeefs op weg naar het onbereikbare ...

Vanuit mijn hart zet ik mijn woorden op papier, en schrijf met liefde mijn verhalen niet altijd met groot plezier. Soms schrijf ik harde woorden, maar heel diep in mijn hart huil ik bittere tranen ben ik vervuld van smart. Want niemand kent mijn ware ik of hoe mijn leven werk'lijk ...

Jij, vlijmscherp uitgelijnd op giftig azuur, koppig en verstard vormenspel, amalgaam van molm, versteende stof en zilver, schenk mij van je vruchten de bitterste, opdat ik herinneren zou hoe de strijd gestreden werd, paarden waren er, weet ik nog, besmeurd met bloed en slijk. H...

We weten het zo goed Maar zijn het iets verleerd Als zij blabla zegt Denk ik: dat is verkeerd Dan zeg ik: blablabla En doet zij zus en zo Terwijl ik tadada verwacht Roep ik wanhopig: Ho! Zo is er iedere keer wel wat Ik poepoe vaak al om niets Bedoelt zij soms een brommer Denk ik weer aan ...

voedselketting... o een eeuwigheid van wachten ligt in mijn verschiet te schateren terwijl wij goedertierenheid plachten lijkt de persoon te verwateren de ontkende kant van mijn geest gaat een eenzame weg terug de ongewaardeerde vergezichten overtuigen hem vlug... gevolgd is het voorb...

Kwijlende kikkers kwaken een uur in de wind hoor ze eens stil zijn

passer solitarius vanmorgen voor het eerst monster ik mijn makker om den brode: mahonie glanzen de veren en een vleugje wit na onze sobere communie hipt hij het tafeltje af en vliegt naar een hoge boog van walviskaken daar zit dan op de nok een eremiet hij tuurt de wadden af in duizen...

toen hij begon kwamen pepermuntjes om zaligheid te proeven