Alle inzendingen over eenzaamheid

Het was de avond nadat Frits de zwarte kater door ouderdom en uitputting was gestorven en begraven in de tuin van het herenhuis waarin mijn knappe hospita mij een kamer verhuurde. Ik zat op het balkon van mijn kamer en de avondzon scheen over de tuin en het balkon. Ik zag de hortensia in bloei staan, een paar hardnekkige rozen, die het laat augustus…

Ik zit op het balkon van ons appartement en hoor het onafgebroken geluid van de op het strand uitrollende golven De wind staat op de kust Het geluid van de golven wekt de indruk, dat ik me bevind in een zich met hoge snelheid voortbewegende trein Maar de stoel waarop ik zit beweegt niet Op de boulevard schuin beneden mij lopen mensen in de avondzon…

Op de plaats waar sinds jaar en dag "Zorgcentrum Zuid" is verrezen en waar de kolos van het verpleeghuis, waarin mijn dierbare vader de laatste elf martelende en slopende maanden van zijn langgerekte sterfbed heeft moeten slijten en meemaken, bevonden zich eens de gebouwen van een stenen jongensschool en van een meisjesschool uit Zweeds hout, waar…

Op een dag viel de envelop in de bus alsof het voorbestemd was. Deze droeg mijn familienaam, neergekalkt in een bekend handschrift; schijnbaar het handschrift van mijn lang-overleden vader, kennelijk aangeleerd in die voorbije tijd waarin ook zijn schooljaren vielen. Ik was blij dat mijn moederlijke tante aan mij gedacht had. Mijn familie was welhaast…

Meteen al de eerste keer dat de vrijwilligster de kamer in het Zorgcentrum betrad, viel haar blik op een gitzwarte hond van stof met glanzende kop en licht geopende, vilten, roze bek. Mevrouw verkommerde en vereenzaamde tussen de muren van haar kamertje, in het luchtledige van haar eenzaamheid, terwijl een haar onbekende wereld leefde en bruiste…

Op de dag waarop opnieuw onregelmatigheden in haar borst waren aangetroffen, had zij een groot, wijnrood kussen aangeschaft voor negenenveertig euro voor Binky, haar enige kameraad. Het was een koninklijk kussen en Binky lag er pontificaal op, als een vorst, met uitgestrekte poten. Zijn vacht draagt een patroon van zwarte en bruine vlekken op een witte…

In het grote huis met de vier slaapkamers, die geen doel dienen, is hij ongelooflijk, dodelijk en onvoorstelbaar eenzaam na de dood van zijn vrouw en hij moet praten tegen de muren, die op hem af komen. De kleinkinderen komen ook nooit meer op bezoek; opa is quantité négligeable geworden; ze hebben nooit tijd voor hem. Na de vergadering van de Cliëntenraad…

"Zeg 't mar, mèske" zei hij uitnodigend. Een vader of een vriend die mij "meisje" zou kunnen noemen, bezat ik sinds lang niet meer In 't vroege voorjaar was altijd de merkwaardige drietonige "lokroep" van de ijscowagen in de vroege avond hoorbaar en deze keer was ik haastig in de schoenen geschoten om de troost van het ijs te bemachtigen.…

Ik ben weer alleen in mijn huisje dichtbij de hei. Alie is bij haar vriendin terug in Den Haag. Gehoord en gezien heb ik het hoe ze met tranen in haar ogen vrede sloot met Greet. Dominant was Alie wel, maar wat zal ik haar missen, ze kon zo lekker bami en nasi klaarmaken. Het rook altijd zo lekker als zij begon met de uien en knoflook zachtjes te bakken…

De "Arriva"-bus had over de Heuvel gehobbeld en de halte op het Piusplein bijna bereikt, toen we in gesprek raakten. Ze zat al geruime tijd naast me en ik had vanuit mijn ooghoeken de leerachtige huid van haar wangen, haar grijze haar en haar bril geobserveerd. Ik heb weleens overwogen hoe het zou zijn in uiterste nood en eenzaamheid mijn zielenroerselen…

Ik zat achter de geraniums een beetje te dommelen en ik was alleen thuis. Het was tien uur in de avond toen de huisbel rinkelde. Niet meteen open doen, dacht ik. Je weet maar nooit tegenwoordig, want ouderen worden vaak beroofd en mishandeld door het tegenwoordige boeven tuig. Maar ik was gerustgesteld, het was buurvrouw Carla, een gescheiden…

De zon speelt een frivool spel met licht en schaduw en werpt warrelende, wervelende vlekken over de rustieke houten tafels en banken die daar staan opgesteld, vlakbij de oude Kloosterkerk waar de paters een restaurant hebben ingericht; een tafereel dat spreekt tot mijn verbeelding. De dames en heren collega's zijn aangeschoven en zij kennen precies…

"Prent het in je geest, die nog zo gevoelig is: van niets heeft de mens een zo grote afschuw als van de eenzaamheid" (Erich Fromm) Het huis ligt er triest en troosteloos bij. Binnen: de traditionele indeling: een bankstel in de ene helft van de kamer en in de andere een eettafel die hoogstens een gezellig familieleven kan suggereren, dat in haar…

Soms tref ik hem aan in de bibliotheek die hem slechts schijnt te dienen als een schuilplaats en als een tweede thuis die de harde, vijandige wereld hem bieden; hij laat alles ongelezen hoewel vele levens en lotgevallen in velerlei romans eveneens getuigen van eens geleefde levens, wellicht ook zonder enige vervulling, zoals het zijne. Soms staat…

Ik houd van mensen die iets te melden hebben. Daarom ga ik graag naar het theater. Lekker op het pluche in een intieme setting. Alleen maar ontvangen. Eén van die voorstellingen vergeet ik nooit meer, een avondje Stef Bos. Hij was zojuist teruggekeerd uit Zuid-Afrika en duwde ons diep in de modder. Hoe wij Nederlanders omgaan met onze bejaarden is om…

Aan indrinken deed ik niet, want ik wilde niet bij voorbaat al halfdronken zijn, zodat ik het mooiste van de nacht zou missen. Meestal keek ik eerst een Franse film op een Belgisch net met ondertiteling. Op die manier heb ik honderden typisch Franse films bekeken, lekker slow, maar met vaak een gewaagde diepgang en natuurlijk de nodige, expliciete blootscenes…

Je baant je een weg door de menigte die tegen je aan duwt en dringt. De geur van versgebakken frites, haring en lekkerbekjes zweeft door de lucht. De stad tooit zich met vlaggen op deze feestelijke dag: het is Koningsdag Je voelt de eenzaamheid wat minder die je anders zou benauwen of overvallen, nu je omringd bent met anoniem gelach, anonieme lichamen…

Somber gestemd ben ik, want mijn buurvrouw Alie, die mij altijd mee nam in haar auto om in het naburige dorp boodschappen te doen, is vorige week verhuisd met haar vriendin naar Purmerend. Ik genoot altijd van haar aanwezigheid, het gezellig samenzijn en de maaltijden die ze klaar maakte, vooral de heerlijke nasi met gebakken kip en wanneer het mooi…

Achteraf lijkt muziek een uitstekende manier om afstand te overbruggen terwijl een piano speelt Chopin bijvoorbeeld…

Ik ben Henk, mijn sterrenbeeld is schorpioen, vroeger was ik tandarts en nu vind ik het leven verschrikkelijk. De bloem en de steen die bij het schorpioensterrenbeeldje horen interesseert mij niet. Kaarsen brand ik niet voor de gezelligheid want mijn leven heeft niets gezelligs. Waarvoor en voor wie zal ik kaarsen branden? "Voor jou kind" zei een…

Niet voor niets komt de dame die ik bezoek uit Den Haag: het is "mevrouw" vóór en "mevrouw" ná in ons gesprek: "Wilt u een kopje koffie mevrouw"? "Wilt u een stukje gebak?" Haar pontificale villa omringt haar als een mantel van steen, marmer en pluche, die niet kan verwarmen. Het levenloze, maar chique meubilair roept herinneringen op aan…

24. Ruud is een lieve jongen. Hij komt uit een hecht en liefdevol gezin. Zijn ouders zijn rustige, vriendelijke mensen. Eigenlijk zou ik me bij hen op mijn gemak moeten voelen. Als we elkaar nog maar een paar weken kennen, word ik al uitgenodigd om bij zijn familie Sinterklaas te vieren. Wij vieren thuis ook Sinterklaas, maar dat gaat meestal…

Henk en Ingrid zijn beiden van middelbare leeftijd en hebben vaak ruzie. Daarom voelt hij zich eenzaam. Ingrid had haar oog laten vallen op de buurjongen van twintig jaar, een heel lieve knappe jongen. Op een warme dag in mei had Henk haar betrapt met die jongen in de schuur. Zij lag op de tafel met de benen wijd en de buurjongen wist van wanten.…

16. Eindelijk is het dan zo ver. Ik heb mijn eindexamen gehaald. Na ruim zes jaar zwoegen ben ik er in geslaagd een mavo-diploma te halen. Ik vind mezelf de grootste mislukkeling die er op school rond loopt. Veelbelovend met een vwo-advies op het atheneum beginnen en na zes lange jaren uiteindelijk eindigen met een pretpakket op de mavo. Bepaald…

8.2. Na de verschrikkelijke gebeurtenis in Berlijn word ik ziek (ziekte van Pfeiffer). Ik ben enorm opgelucht als blijkt dat ik niet zwanger ben. Dat was mijn grootste angst. Ik had niet geweten wat ik dan had moeten doen. Ik ben erg moe en lig veel in bed. Na een paar maanden ben ik weer zo ver opgeknapt dat ik weer naar school kan. Op school…

5. Mijn vader was hoofd van een lagere school. Ik zat bij hem op school en in de zesde klas bij hem in de klas. Tijdens mijn kindertijd noemde ik mijn vader “meester”. Andere kinderen noemden hem ook zo en ik had niet het gevoel dat ik in de ogen van mijn vader anders of meer was dan de andere kinderen. Integendeel. Ik was één van de kinderen…

(mijn leven in stukjes…) 1. Ik ben een meisje van een jaar of zeven. Samen met mijn vier jaar jongere zusje Rosa zit ik opgesloten op een slaapkamer in het woongedeelte van een kampeerboerderij. Het is ongeveer zeven uur ’s avonds. Mijn vader is hoofd van een lagere school en gaat ieder jaar met de zesde klas (zijn klas) een week op schoolreisje…

Wulpse Alie aan de telefoon: ''Hé Kees, ik voel mij zo eenzaam, mag ik bij je komen?'' ''Natuurlijk mijn liefste, kom maar gauw, ik ben ook altijd alleen. Met z'n tweeën is altijd beter dan alleen, maar soms is het beter alleen te zijn wanneer je samen leeft met een naar persoon. Je hebt het zelf meegemaakt, je man sloeg je tot bloedend toe…

Gelukkig waren de boodschappen op tijd gebracht en kon ik een paar oliebollen voor mezelf bakken. Net op het moment, dat ik beslag wilde gaan maken ging de telefoon. Het was wulpse Alie, een buurvrouw die verderop woont. Ze zei: ''Kees, ouwe jongen, vind je het goed, dat ik vanavond bij je komt. Ik ben ook alleen, want mijn vriendin heeft mij verlaten…

Mutsumi Fujisaki, beter bekend als Miyu Uehara, is geboren op 2 mei 1987 op het eiland Tanegashima, Miyu's ouders zijn Hisao en Ichiko. Ze was de jongste van tien kinderen en ze is in armoede opgegroeid. Ze ging naar de middelbare school in Kagoshima, het Napels van het Oosten genoemd, op het eiland Kyushu. Op haar zeventiende ging ze naar…