' 'Je ziet spoken, schat, maar ik ga naar bed!'.
Rond middernacht ziet Chloé de auto van de zogenaamde minnaar wegrijden. Ze glipt meteen via een achterdeur naar de enorme, schaarsverlichte tuin. Ze heeft een fotocamera en een dikke hamer bij zich. Niet om te timmeren, maar om zichzelf eventueel te verdedigen.…
Hij mocht er dan nog zo viriel en gespierd uit zien, in bed wist hij niets klaar te maken en bleek hij zo goed als impotent te zijn. 'Ja sorry', zei hij nog, 'maar ik geloof dat hij zo dood als een pier is!'. Vlinder haastte zich terug naar Helmut en ze ging naast hem zitten. Ze zei: 'Ich glaube, Sie freuen sich auf mich!'.…
Terwijl Jamie begint te lezen, gaat hij op bed zitten. Jamie zelf kijkt naar de letters, die woorden en zinnen vormen, maar niet tot haar doordringen. Als ze de brief drie keer gelezen heeft, blijft alleen de laatste zin hangen:
‘Ik ben hier om je te vergeven, ook al heb je iets gedaan wat onvergeeflijk is.…
Snel fatsoeneerde ze haar bed. Het was vast haar moeder.
De deur ging op een kier open, toen stapte Emiel naar binnen, gevolgd door Ine.
‘Zeg Cleo..’ (hij sprak haar naam uit alsof hij een berg stront zag liggen)
‘Ik heb eens gepraat met Ine..eehh..’ begon hij.
‘We vonden het beter als je maar een tijdje thuis bleef, huisarrest.…
'I'm afraid to follow my flesh over those narrow wide hard soft female beds, but I do.' komt uit een gedicht van Bob Kaufman en staat op pagina 33 van Jotie's debuutdichtbundel 'Schreeuwlandschap'. Daaronder staat 'Voor Ingrid W.'.…