Alle inzendingen over Adriana Johanna Dufa

Je vrouw was Adriana Johanna Josepha Dufay en jullie hadden elf kinderen. Je was rooms en sterk anti-Duits. Op 14 mei 1914 werd je Rotterdamse bedrijf gebombardeerd. Je richtte de Auto Bevrachtings Dienst op, maar vanwege je anti-Duitse inborst mocht je geen directeur worden. Je oude bedrijf herstellen ging ook niet.…

Langs lijnen van geleidelijkheid schaduwen van een verleden vond jij de mogelijkheid mij te verleiden tot het heden zo vrolijk overdonderend hartstochtelijk bewonderend onverstoorbaar gaande je eigen gang dat maakte mij onverklaarbaar bang langs lijnen van geleidelijkheid rustig doordachte plannen was jij mijn enige mogelijkheid…

hulpeloos gevangen in een web van verlangen wil schreeuwen vechten slaan me even laten gaan daar is alleen oorverdovend die stilte van een onbegrepen kilte…

wij zien ze gaan op de trappen naar boven hun taak is om het vuur te doven jongens mannen stoer en sterk mensen redden hun dagelijks werk de dood naderend onwetend wat er boven hun hoofd is ontketend duivelse machten die het leven ontkrachten kostbare levens verloren bij het ochtendgloren alleen rook en vuur verwrongen staal sprekend…

ik hoorde geen protest van hen al die jaren soms moest je moed vergaren om met gevaar van eigen leven hen een gevoel van veiligheid te geven je betrad een brandend huis om te redden mens en dier, durf te wedden dat soms de angst toesloeg als het vuur om je heen joeg iedere werkdag stond ik je af de feestdagen alleen was een straf…

zo koud en kil lag jij daar, je gedachten stil al jaren gebonden door het duister geleidelijk ontdaan van je waardigheid en luister je wassen handen gevouwen op het laken geel verstilde glimlach, de eeuwigheid nu je deel je glimlachte toen de Engel Gods je kwam halen in je geest begon het licht steeds feller te stralen je richtte je op en…

De regenboog hoog verheven tussen onweerswolken en stralende zon geweven adembenemend in immense schoonheid Gods belofte van trouw en goedheid aan het begin van schitterende kleuren herinnert Hij de oorsprong van dit gebeuren watermassa’s die alle leven deed verdwijnen doch in een ark redde Hij Noach en de zijnen een gezworen belofte: in…

ik zag je daar heel klein en teer rood aangelopen krijsend ging je te keer ik pakte je op, mijn hart ging open pasgeboren, je leven nu al bijna afgelopen je groeide op onder mijn tedere zorgen in mijn huis, tot die bijzondere morgen ik je met andere ogen bezag je werd 18 die dag je nam mijn juwelen en mijn liefhebbend hart brak het zorgeloos…

In 1902 werd jullie dochter Johanna Adriana geboren, die in 1991 overleed. In 1910 woonde je een tijd in Katwijk. Van 1910 tot 1916 woonde je in Laren en daarna in Den Haag. Je schilderde vaak het strand- en vissersleven en portretten van mensen uit de 'hogere kringen', die jouw schilderkunst volop waardeerden.…

Johanna Gorissen is geboren op 15 september 1906 in Welberg, gemeente Steenbergen, Noord-Brabant. Zij was de jongste dochter van de armoedige, roomse landarbeider Toon Gorissen, die in Steenbergen werkte. Zij at slecht en zij was later ziekelijk en bedlegerig. Haar zus was Adriana.…

Wat zou je ervan zeggen als ik je spontaan zou bellen zou je de hoorn erop leggen of me over alles vertellen Wat zou je denken en doen als ik voor de deur zou staan krijg ik dan een dikke zoen of zeg je me dat ik kan gaan Wat zou er door je heen gaan als ik gezellig naast je had gezeten zou je een arm om me heen slaan of wensen dat ik…

Ik kijk in jouw donkere ogen zie daarin die gouden glans jouw ogen zijn om in te verdrinken ze brengen mij helemaal uit balans Je weet mijn gevoel te raken met eerlijkheid en een zachte hand je durft lief mijn hart te aaien jouw aanraking zet mij in brand Je hebt me weten te vangen je bent het baken dat ik direct herken bij jou zijn mij…

Jouw prachtige naam wordt zacht gefluisterd zo blijf je altijd bij me als mijn hart goed luistert Af en toe kan ik je voelen door de stralen van de zon jouw nabijheid beurt me op als een klaterende bron De spiegeling in het water tovert soms jouw gezicht uren kan ik blijven kijken mijn blik op de golven gericht ´s Nachts sluit ik…

', zegt Adriana. Steven, Rachel en Frederika kijken haar verwonderd aan.…

Wie ons liefheeft om ons karakter, vraagt niet naar schoonheid; maar wie ons liefheeft om onze schoonheid zonder meer, kan onze ergste vijand worden.…

In 1400 slaat het noodlot toe en blijkt hertogin Johanna zijn afwijzing nog steeds niet te hebben verwerkt en zint zij op buitensporige wraak. Paulus steunt de arme burgers van Den Bosch en Johanna doet dat niet, waardoor er ruzie ontstaat. Johanna wil het Witte Kasteel veroveren, maar dat gaat haar niet lukken.…

Emoties die niemand kent gevoelens zijn uit het zicht mijn hart is uit z´n element betraande ogen zien geen licht Verstand dwingt me te breken met een gevoel dat niet mag verstikt door een kleurloze deken verdriet neemt me volledig in beslag Iets loslaten doet soms zo´n pijn en zeker als het je heel dierbaar is zal het echt slijten op…

Mag ik jou met zachte kussen bedekken totdat alle aanrakingen branden op je huid zullen we naar het land van liefde vertrekken lieve woorden fluisteren met zwoel stemgeluid Mag ik mijn handen over jouw lichaam laten glijden met een geurende olie zo glinsterend als satijn mijn ogen proberen jouw strakke blik te vermijden verlangend om jouw lippen…

Tranen stroomden als een rivier mijn hart bezeerd door scherpe steken alleen het verdriet was in mijn vizier want mijn gevoelens wilden niet breken Ik moet proberen alles op een rijtje te zetten gedwongen tot het doen van een stapje terug me niet steeds tegen alles blijven verzetten want alleen dan komen tranen over de brug Mijn hart…

Wie denk je dat je bent om zo tegen mij doen waarom denk je niet na heb je soms geen fatsoen Beleef je dan echt plezier door naar mijn tranen te kijken wordt jouw ego soms gestreeld als je vuisten mijn hoofd bereiken Wees maar héél trots op je daden want niemand anders zal het zijn je komt jezelf nog wel eens tegen dan ontdek je de betekenis…

Mijn ogen zijn nat en rood gevoelens bestaan niet meer mijn hart is koud en dood het doet zo schrijnend zeer De zoveelste klap te krijgen terwijl je me iets had beloofd begin je weer met bedreigen van vertrouwen ben ik beroofd Waarom moet je manipuleren om te krijgen wat je graag wilt is het leuk om mijn leven te ruïneren kick je erop…

Om mijn schouder een liefdevolle arm dit is geborgenheid tranen voelen warm Zonder enige schaamte rustig kunnen schuilen mijn trots laten vallen en natte tranen huilen In échte vriendschap kun je alles vertellen niet blijven zwijgen en mijn hart kwellen…

Je wilde het niet proberen er viel niet meer te praten het dreunde in mijn hoofd toen ik je huilend heb verlaten Waarom heb je niets gezegd en liet je mij in liefde geloven in jou zag ik echt een toekomst een vlam die nooit zou doven Zomaar helemaal uit het niets deelde jij me in alle koelte mee dat het over en uit is tussen ons en ik…

Besef je wat het met me doet als je me lief aan zit te kijken met je prachtige bruine ogen zodat vlinders in mij neerstrijken Besef je wat het met me doet als je zachtjes tegen me praat me vertelt wat je van me vindt terwijl je me met kusjes overlaat Besef je wat het met me doet als je jouw gevoelens wilt delen merk je dat je door dit…

Wees maar gewoon eerlijk zeg nou wat jij ervan vind geef mij eens jouw mening en waai niet mee met elke wind Mijn woorden worden omgedraaid en zijn fout geïnterpreteerd mijn gedrag word afgeschilderd als naïef en helemaal verkeerd Waarom wordt er niet gesproken over onze goede vriendschapsband wordt dat écht zomaar vergeten zetten we…

', zei Johanna, 'dit kan echt niet, Godefrida, reken maar dat we hem dit betaald gaan zetten!'. 'Hoe dan?', vroeg Godefrida. 'Laat dat maar aan ons over!', antwoordde Johanna. 's Avonds belden Libbeke en Johanna bij de pastorie op Plantsoen 2 aan.…

waar op de trede van de trap, en op het scherpst van elke snede, onder het wenken van de rede en tijdens het blind voorbijgaan van haar snelle stap, een tweede jongedame, zich herhalend, walging wekt, de eerste snollig en ontevreden weerzin en wellust als een stedelijk drab met het allerbotste van haar mes, tevreden, voortbrengt, grijnzend…

Daalt er uit de lege hemel een vleugelloze engel af die geen engel was of is of als gevallen hemelinge het verval niet meester is zakt er neerwaarts uit de lucht een laken met alle dieren van de aarde onrein gelijk de engelengedachten en klinkt er met een zucht te midden van de engelengeslachten dan een stem die slachten aanbeveelt en eten…

Johanna zag dat. ‘Maar...?’ ‘Het mankeert hem aan diepte.’ ‘U bedoelt dat u hem geen intellectueel vindt.’ ‘Nee. U dan wel?’ Johanna zweeg bij deze directe aanval. In plaats daarvan pakte ze een document uit her dossier. Een folder van de firma Wervers, simpel geheten BOUW, over bouwprojecten die hij had gedaan en aan het doen was.…

‘Al het goede, Johanna.’ Ze grijnsden gezamenlijk.…