Alle inzendingen over BEVRIJDING

Kindje oh kinderke lief wat oog je toch heerlijk blij Met geest nog vrij en onbekommerd staar jij met vrolijke lieve lach naar de vele draaiende speeltjes Lijkt jouw guitige snuit nu nog bevrijd van de vele zorgen over de dag van morgen Ben ik het die je vreselijk benijd…

Dat voelt als een bevrijding, niets mis mee.…

De nationalistische gevoelens die op het EK gekoesterd worden, geven aan dat de bevrijding van de mens nog een lange weg heeft te gaan.…

Vergeving kan bevrijding zijn. Misschien niet in 1 dag, of in 10 jaar of nog langer, maar uiteindelijk kan het je bevrijden. Waarom, zult U zich afvragen? Waarvan moet ik dan bevrijd worden, van alles wat mij is aangedaan of van de haatgevoelens die ik nog koester? Vindt U dat misschien gezemel van Hogere Machten? Dat zou eventueel kunnen.…

Met hulp van Canadezen en Amerikanen zijn wij als land in de eerste week van mei 1945 van die machtswellust bevrijd. Het kerkje in Heesselt was rond 15.00 uur onze volgende bestemming. Een zonovergoten buiten dat het geheel cachet geeft en een aangenaam binnen dat tot culturele activiteiten leidt.…

zachte vingertoppen vertrouwen, zoeken vochtige lippen de weg naar elkaar zachte vleugels van talrijke vlinders raken, even tintelend, soms fluisterend, verlangen vliegen op toppen van opzwepende hartstocht, hoger, lager, sneller, dieper, even proeven zij de opperste grens van ontlading, verdrinken in golven van verhitte bevrijding…

kruisen staan haaks op het groen rust wortelt in vrede stiller dan wit lijken vergaan de strijd is gedaan laarzen marcheren blikken vooruit de dood daagt ze uit het grote gelijk van heersen en macht die het leven veracht ze vliegen in V- de lucht is nog vrij als ganzen op rij naar het rood van de einder dood als bevrijder…

Het kunnen en willen loslaten van conservatieve gedachten is een belangrijke stap voor de weg naar bevrijding.…

(Amen Ra) En vandaag, bij het overwegen van het begrip 'bevrijding', besef ik dat deze pelgrimage langs de ijle bergpassen van de gelukzalige een-zaam-heid, mij heeft doen belanden bij een totaal verschillende appreciatie hiervan dan mijn mede-landgenoten.…

de duisternis valt als een deken over mijn wereld, mezelf beschermend voor mijn gevoelens de duisternis van de nacht laat me even de rust vinden, mezelf bevrijdend voor een dag de duisternis trekt weer op na een eenzame nacht, mijn gevoelens onthuld, waar ik mezelf heb achtergelaten in een zee van tranen…

Wat vieren we de vijfde? Wat herdenken we de vierde? Oudjes rond de tachtig Weten het vast beter dan ik Want ze weten het concreter: Opgesloten zijn in oorlog Tussen wreedheid ingeklemd Niets meer hebben Behalve honger En zelfs dat went Kijk eens beter om je heen Probeer eens voor te stellen Als je beelden ziet van daar Of waar ook…

Vijf mei. De oorlog is voorbij. De oorlog is al heel lang voorbij. De oorlog is al zo lang voorbij, dat we nu een politieke partij hebben, die we niet mogen vergelijken met de NSB. Maar er is natuurlijk nooit een reden om welke vergelijking dan ook te verbieden. Thomas von der Dunk had gelijk, dat we (links) vroeger te vaak de Tweede Wereldoorlog…

Daarom benadruk ik zo dat als vrouwen overal de parlementen zouden overnemen, oorlogen eenvoudig, zonder enige moeite gestaakt zouden kunnen worden.…

sloegen kraters diep van binnen buiten was verleden tijd, beven meer en meer een innerlijke strijd Zo volkomen de wereld kwijt kon ze alleen nog maar zweven zweven zonder identiteit zomaar alles opgegeven Toch luisterde ze heel even toen iemand haar ontrukte uit vergetelheid door haar zijn eigen hart te geven te laten weten: je bent bevrijd…

De volle zon schijnt in haar leven, haar verlangen lijkt vervuld, opeens voelt ze zich verwarmd, in het licht opnieuw gehuld. De zon schijnt uit haar ogen, eindelijk is ze één geheel, de dood bracht haar mededogen, want het werd voor haar teveel...…

Langs velden vlas en najaarsgras vroeger al, rond het ouderlijk huis te hooi, te gras, nimmer te pas daar sloop het al: kattengespuis Ach Noach, u bood in doodsnood elk dierenpaar een vrij entree een schuilplaats op de droge schoot u nam ze door de wateren mee Maar nu, zo ver ontelbaar later vindt de mensheid weer een smoes voor de missers…

Giuditta nam een beitel en een vijl, bevrijdde me van mijn 2e huid.…

Haar wereld was niet meer dan een illusie Ver weg van onze werkelijkheid Haar moederschap uit het verleden naar vandaag Was zij al jaren kwijt Dat alles zonder haar weten Dat alles tot onze spijt Haar wereld was zo donker Zo zonder zon of licht Zo nutteloos en weg van liefde Het leven om te leven alleen nog maar als plicht Zo onvolkomen…

de grond is omgewoeld de keien zijn gebleven de aarde lijkt weer vruchtbaar voor het zaad van eens geweten het onkruid van herrinnering schiet op in onbewerkte bodem zij kent geen onderhoud, haar wildgroei is het niet vergeten ik heb mijn bloem de zon en maan gegeven haar kleur verbijstert het heelal ze neemt de tijd voor eeuwig leven…

Ik voel alleen je hand strelen; geïsoleerd als een verenpak trek ik onderhuids kippenvel. Ik ben een bang dier dat rilt. De vrouw die mij bemint bestaat alleen als een geheime wens in een wereld die mijn zinnen voedt gelijk massageolie mijn spieren. Je wilt me wakker schudden je drukt je handen op mijn schouder; ik verzet me maar…

Weer blijkt dat de bevrijde Irakees Nog altijd niet bevrijd is van zijn vrees.…

Het lijkt alsof ik slaap, maar zie alles om me heen, bewegen kan ik niet, lig zonder gevoel, echt geen. Leeg is mijn gevoel, staar op mijn lichaam neer, waarom zie ik mezelf daar, waarom gebeurd dit keer op keer. Bang in het begin, nu ben ik het gaan waarderen, bewegen over het astrale vlak, is wat ik ben gaan leren. Waak nu elke nacht…

in deze zalige omhelzing het voelt zo goed, vertrouwd en stil deze ultieme bevrijding is wat ik altijd wil.…

De slaapster heeft hem net bevrijd.…

Het is tijd om te vergeten Tijd om verder te gaan Geen tijd om na te denken Geen tijd om er bij stil te staan Het wordt tijd voor een nieuw leven ‘t Wordt tijd voor een schone lei Niet meer denken aan daarvoor Niet meer denken 'wat doet hij' Nu ben ik eindelijk bevrijd Eindelijk uit jouw armen Nergens vind ik verdriet Nergens…

zal ik zon wezen de schittering het verhelderend ontwaken dat dageraad smaakt een druppel regen welgevormd uit het mooiste van tranen in stil verdriet de herinnering het vervagen wat nevelslierten aan flarden scheurt het verlangen in beklemmende mist neergeslagen als sprankelende dauw…

De laatste blaadjes houden zich vast aan de boom, herfststorm laat ze vrij…

als het gras weer groeit is jouw oorlog niet gestorven nog steeds wordt in jou gestreden ook al heb je al lang geleden de vrijheid verworven je zwoegt in opgejaagde dromen en zweet aldoor de angst van barakken ja, je zult nimmer aan het gevang ontkomen en eindeloos naar verlichting snakken…

De korst is sterk genoeg om de wond te beletten te huilen. De klokken die in de duinen het noodlot nabootsen, zijn de cesuren van traditionele bezinning, die de gevallenen van de nationale feestdag scheiden. Gillende kleren die van de berg af kwamen rollen. Zwaaiend met hun vlaggen en paniekzaaiend met het huilende gejoel van de strijdkreet. Vermoeide…

In 2005 werd deze mevrouw bevrijd.…