Alle inzendingen over Bezielde spontanitei

(voor Gabriele Munter (1877 - 1962)) Je bent geboren in Berlijn, waar je vader Carl tandarts was en je moeder Wilhelmine op de kinderen paste en hen verzorgde. Je was de jongste van vier kinderen en op de lagere school ontdekte je al dat je dol was op alles wat met kunstzinnigheid had te maken. Op je negende stierf je vader en je was ontroostbaar…

Ik hield de stenen zo lang in mijn armen dat het draagbaar leek en ogenschijnlijk bedroog Tot ik ze -wat bezielde me- op het punt van oplossen van me vandaan legde ..ik vloog..…

Onbezield woelt een gedachte zonder bedaren hecht me maar aan mijn eigen zwaarte die neerwaarts gestrekt blijft wanneer het van boven wordt ondersteund bezield ontkracht ik dit begeren en aanschouw…

De dichter probeerde te verwoorden wat hem bezielde. Dat kan in een kort of lang verhaal, maar ach, who cares, de ziel vraagt niet naar taal!…

Onzichtbare lijn naar dat land van zand onder het heetst van de zon waar gedachten dwalen in het labyrint wanneer was het in die duizenden jaren dat wij zagen wie wij waren door donkere ogen bezield…

Het zal wel altijd een raadsel blijven wat Karst T. bezielde met zijn aanslag op Koninginnedag, maar hij moet op dat moment wel totaal krankzinnig zijn geweest. Het is en blijft een gruwelijke, onvergeeflijke misdaad, maar ondanks alles voel ik eerder medelijden voor hem dan haat.…

Maar het Kerstgevoel bezielde mij niet waar de medemenselijkheid - zozeer gewenst en zozeer eeuwenlang gepropageerd door de traditionele godsdiensten - in deze tot onheil gedoemde wereld in een grote mate eeuwenlang geschonden is en wordt.…

De vlucht uit de persoonlijkheid is niets anders dan een verlangen naar een omvattende, een beschermende, misschien een demonisch vernietigende persoonlijkheid, bezield en lichamelijk.…

Want zij praatte met mij over Hermann en over de jeugd, over de mijne en de hare, over die jaren toen wij nog niet geslachtsrijp waren, toen ons jeugdig vermogen tot liefhebben niet alleen de beide geslachten omvatte, maar alles en alles, zinnelijk en geestelijk, en alles was bezield van liefdesgeluk en bezat de mogelijkheid tot sprookjesachtige verandering…

Je had nog jaren kunnen leven, Nog zoveel vreugde kunnen beleven Je leefde zo intens en zo bezield, Jij, die zo van je zoontje hield. Het echt bevatten kunnen we niet, Komt vast door het verdriet. Jouw manier van afscheid nemen. Zullen wij niet snel vergeten.…

Zo is de dood voor ons ingetreden, in mijn hart heeft hij vernietigd wat eens leefde, wat eens bezielde en inspireerde......…

als een droomvlucht op mijn wang blij en droef bonkt mijn hart van verlangen om zon-gevlinderd te grijpen naar het blauwe licht van ademloos wachten je handen raken zacht mijn roerloos denken verborgen in de troost van je streellichte lach zo teder zijn je gebaren naar binnen gekeerd dat mijn ogen zich sluiten door verzen bezield…

De avond voor het duister breekt het zwijgen van de dag omwoelt haar donker denken schenkt bezield die ene lach de nacht voor altijd eenzaam onder het schijnsel van de maan verwoest gesmolten zinnen verdrijft gewonnen waan de ochtend voor het weten tikt zware uren naar het noen op jacht naar nog een leven vergeet zij het verloren toen…

De song moet haar bemoedigd hebben en hoopvol gestemd hebben bij haar diepe verdriet om de ongelukkige zoon, alsof de hoop, het kostbaarste en meest waardevolle geschenk uit de Doos van Pandora; de zoete, weldadige, heilzame hoop haar nog altijd bezielde, haar nog altijd niet in de steek had gelaten, haar nog altijd bijstond...…

Je sloeg me heel vaak Als ik weer iets verkeerd deed De klappen waren zo hard Je zei nooit dat het je speet Je schopte me ook regelmatig Je werd altijd zo kwaad Wat bezielde jou al die tijd? Vanwaar die haat? Je schold me ook altijd uit Waarom moest ik het zijn? Deed ik zoveel verkeerd?…

Door harmonie van Engelenzang bezield tot inspiratie schiep God in grootste scheppingsdrang de kroon op Zijn creatie. Een wezen boven mens en dier volmaakt en onwaardeerbaar een symfonie van lijn en zwier Gods meesterstuk: De Leraar.…

Haar pantser van woorden waar men zich aan raakt is door haar niet bezield haar lichaam voelt naakt ook al worden mensen door taal soms bezeerd het vergeten van woorden is haar niet geleerd spraakwater loopt in de mond stroomt door het bloed de stem spreekt zichzelf zoals een stem dat wel moet.…

Ik zie gevlochten takjes groeien tot mand gevuld met verenpluis de architecten zijn twee kauwen die bezield een wiegje bouwen in d’oude Linde voor mijn huis Het tweetal is gezwind verloren en treedt zich in het lieve lusten tot de plicht die aan hun beidjes gesteld wordt als er broze eitjes in ’t warme liefdesnestje rusten…

nu van grassen er wordt gesproken van een composiet die mij gister hevig tranen liet komt tot in oktober binnen waaien het stuifmeel van alsem ambrosia groeide eerst alleen bij de indianen nog voor het grote verkassen toen zij nog op hun eigen waren Columbus nog niet uitgevaren over de rand van oceanen zomers fris met plassen Rusland bezield…

Tot mijn verrassing signaleerde ik onverwacht in de tuin van het ziekenhuis twee ranke, elegante antracietgrijze beelden van vogels van mij onbekende naam en signatuur. Ze hebben lange halzen die verlangend en wanhopig reiken naar het licht, zoals wellicht de patiënten die het restaurant bevolken - gekweld en overbelast door hun kwalen - wanhopig verlangen…

eeuwige bloemen vol van kleur en zachte geuren waar engelen tijdloos aan alle zijden de onzichtbare bekoren wordt met liefdevolle zorg nog zonder een uitgesproken naam de echte oermoeder geboren zij is verrijkt met het oorspronkelijk verbond; het voortschrijdend leven aan elkander te smeden om zo de schepping van vrouw op vrouw bezield…

ogenschijnlijk heel godsdienstig ingetogen en bezield lag de slechtaard op de kerkvloer voor het kruisbeeld neergeknield hij was van geloof verstoken en het was slechts voor de schijn dat hij voor het oog der mensen zeer godsdienstig wilde zijn het reeds eeuwenoude kruisbeeld was van eikenhout gemaakt maar door houtworm en de eeuwen iets…

Het voorportaal van de hel spiegelt geesten in al hun naaktheid een plaats waar ongedoopt gestorvenen graag vertoeven, immer bezield door emotie Rede sluimert in onmin met de vlammen terwijl de harmonie tussen hemel en hel in verzengende hitte vergaat, klinkt het verleden duivelsmooi in het orkest dat vol vuur de fanfare probeert te evenaren…

Wat heeft mij jarenlang bezield? De kist zakt langzaam in de aarde en op 't zwartgerande lint lees ik wat ik had moeten zeggen: "tot ziens mama, je dierbaar kind".…

Pittoreske gevoel in het samenzijn Sprankelend cabaretgevoel Lachende contouren van plezier Inspiratie om te veranderen Silhouetten op een verlaten pier Beschilderde levensdoeken In zwart-wit, kleur, of pastel flets Ervaren wij de artistieke kracht Soms lijkend een simpele schets Van mijn Maître leer ik dus Bezield…

We bellen nog drie woorden één futiele zin Maar hoe ik ook wacht en luister het is alles wat nog tot mij komt je lach, je geur, de blik in je bezielde ogen ze lijken nu al eeuwen heen Men zegt: je sterft als je bent vergeten ijle lucht – slecht doorbakken bovendien je bent weg drie woorden: al wat blijft in ommezien Toch kan ik jouw…

Wanneer vochtige nevel zacht schimmig de dageraad begroet terwijl vroege zonnestralen licht lachend zoute zandkorrels verwarmen, aanschouwt zij spiegelend een nieuwe morgen vingertoppen raken zwijgende handen terwijl vurige lippen passievol eenzaamheid, even bezield in tweezaamheid, deze zwoele nacht sprakeloos achter laat in verbazend…

Bezield door een zekere melancholieke weemoed vier ik mijn 72e verjaardag. In 1953 vocht ik mij een weg naar het licht vanuit de donkere, besloten cocon van de baarmoeder en werd ik overgebracht naar het glazen broeikasje dat men de naam "couveuse" heeft toebedeeld.…

Over het veld ruist een lied van de vloed, Kostlijk als harpspel van zilveren snaren, Brengen, bezield door het koeltje, de baren U met de morgen haar groet! Schijnt u het leven geen heerlijke droom? Zachtjes op 't zuidelijk windje te wieglen, Eeuwig uw sierlijke bloemkroon te spieglen In 't kristallijn van de stroom?…

Haar ogen schijnen schemer het onverbiddelijk weten wanneer ze stil bezield voor het hardhouten altaar van het oude kerkje knielt De beeltenis van Christus kijkt onverstoorbaar neer op de vrouw in diep gebed die zachte woorden prevelt doordacht en nauwgezet Een vurig bede klinkt vanuit het hart ontstegen 'Heer waar bent U, hoor mij…