Alle inzendingen over Blik in het verleden

Idealisten houden het oog op de toekomstig gericht; als zij één blik in het verleden sloegen waren zij geen idealisten meer.…

Wie dijken opwerpt tegen de tsunami's van islamisering en radicaal links, wordt beheerst door angst en leeft met de blik naar het verleden en de rug naar de toekomst.…

oh, ik haat dat commerciële dat verplichte en zovele de terrassen met te dure glazen bier plaatsbewijzen om te bidden of het God ook wat kan schelen dat de mens voor ’t geloof komt of ’t plezier zelfs de armoe van de schrijver in het kleine gouden straatje moet voortaan betaald met duidelijke munt waar een blik in het verleden…

Zondagavond 7 januari 2017 keek ik naar het tv-programma 'Kruispunt' van de KRO. Het wekte natuurlijk mijn nieuwsgierigheid, omdat ik de plek, waar de uitzending plaats vond, heel goed kende. De hoofdpersoon was de politicus Gert-Jan Segers van de ChristenUnie, die na een drukke campagnetijd nodig aan wat rust toe was en waar kan dat beter dan in…

Onafhankelijkheid verbetert de blik op de wereld.…

Wanneer de mens wankel in evenwicht ruw de stenen berg bestijgt huppelt vederlicht hoog de geit blèrt met blik strak naar onderen gericht wanneer gezwicht mens enkel…

leven honger gehad En die ene machteloze blik vertelt alles...…

Wie niet écht wil kijken, ziet nooit de leegte in andermans ogen.…

Weer treft mij haar schuwe blik. Ze komt iets dichterbij. Ik lees iets van schrik. Steeds weer denk ik dan: Waar zijn haar vriendinnen? Weet dan niemand van wat er daar schuilt vanbinnen? Ik groet haar bedeesd groet ze terug. Verbaasd staat ze daar en weg is de brug. Haar nu stralende blik. Liep iedereen bij haar vandaan?…

Haar blik staart oeverloos, zonder begin of eind. De ogen zijn dof en glansloos, zodat de geest wegkwijnt. Snakkend naar lucht, van uitputting verstijft. Niet één kleine zucht, die haar verder drijft. Het loodzware juk moet ze zelf dragen, ze durft het aan niemand vragen.…

Een blik op de weg toont rijen van blik op de weg: ik ben ingeblikt!…

onbeweeglijk stil stoft het op planken van boeken soms vliegen de blikken nog wel eens over de kaften eens trots gelezen boeken waar de schoonheid in gekerfd staat verloren tastend staan ze in de schemering van de herinnering………

Bevroren van geluk kijkt het verleden mij aan Ik kan mijn blik niet keren, ik blijf nog in de waan Van die pracht uit de toekomst, langzaam smeltend in het ijs De dauwdruppels zijn van het verleden een bewijs.…

De mens die niet bang is voor het leven, is niet bang om volledig onzeker te zijn, want hij begrijpt dat er innerlijk, psychologisch geen zekerheid bestaat.…

Een schilderij van Jean Crotti, dat een aardig beeld geeft van de diversiteit van de prikkels die reflexmatig moeten worden verwerkt, telkens als we onze ogen openen en onze wereld bekijken; een brij van cijfers en letters in een grijze schaal met oranje rand, blikken, trommels. Blikken trommels?…

Ik was dronken toen ik je ontmoette Ik was dronken toen ik je verloor Wat kan er nog een hoop gebeuren Tussen twee dronkenschappen door…

nemen tot ze een ons wegen ( en dat duurt natuurlijk veel te lang) ze maken zich steeds minder geliefd ( vooropgesteld dat er nog sprake was van….) zeg: als er nieuwe verkiezingen komen, vroeg ik vorige week….je zei, nee joh en ik zeg nu met een Omtzigt in de gelederen wordt het hoog tijd dat het roer omgaat, de democratie is namelijk voorgoed verleden…

In het verleden miste ik die warme passie Zoals we in het heden samen passioneel naar elkander smachten En in de toekomst verder zullen versmelten in zwoele nachten. In het verleden miste ik die vertederende blik Zoals die mijn ziel in het heden weet te doorklieven Waar ik in de toekomst ontwaak, nog net bij mijn positieven.…

in stenen bikken brand ik zonder blikken het verleden schoon door op het heden te gaan tikken bloed vloeit rood in raken als ik de dood weer tegen kom en haar herinneringen los moet laten tijd verwijlt in dromen van de mensen ik zie hun wensen die ik afneem van de steen ik restaureer maar krijg de geest niet meer gevangen…

liefde die ik voor jou voel zal ik nooit met je kunnen delen uiteindelijk zal het verdwijnen in mijn verleden…

Ik val in menige kerk op mijn knie En bid voor het behoud van het verleden Toch laten we ons beiden meeslepen Door tijdgeest en plaatsgebonden groepsmoraal Jij in het niet uitgebalanceerde heden Ik in het wonderschoon gesleten verleden Maar geschiedenis in al haar veelvoud Bezoedelt onze smaak en keuze allemaal Heeft het doorleefd verleden…

verlangen in haar ogen een blik die alles vertelt stilte door het zwijgen niets hoeft nog gezegd hoop verborg de tranen verleden huilt in haar lach een toekomst vol met vragen het antwoord heet geduld…

Als ik in het verleden ooit eens per toeval van ‘Pasen tot Pinksteren’ kon kijken, is daarbij wel sprake geweest van een kortstondige en vluchtige ‘vooruitziende blik’ – van het hebben van mogelijk voorspellende gaven is daardoor nog nooit iets gebleken.…

Ze draagt de thee op de veranda daar zitten ze dan…het verleden zit tussen hen in. ze ademen de zachte ochtendlucht. haar smalle de thee hand schenkt hem de thee. samen zitten ze daar…hij kijkt naar haar en ziet nog altijd haar schoonheid die hij aanbad…rustig zit ze daar. de thee van het verleden hebben ze geen spijt.…

Vóóruit met een ópen blik, áchter je ligt 't verléden. Wat erná komt is 't heden, valt nog zóveel van te máken. Dus kóp óp nou, niet verzáken!…

Rechtop staand in het heden waarin je jezelf bent Littekens van het verleden soms een pijnlijk moment Even verdwalend in mijmeringen toen een verloren blik Bewuste keuzes, nu herinneringen twijfel voor (g)een ogenblik!…

in doffe ogen huilt zijn verleden verloren dromen eens beleefd een blik vol vragen toekomstgericht zijn er nog dagen die pijn verlicht waar vindt hij hoop de lach in het leven wil hij zijn dromen nog toekomst geven…

heb ik gekozen, in een seconde, ik zag en genoot van je blikken zonder blozen, van je opgeheven even. Stiekum zag ik een straaltje ooglicht dat terug kaatste. Een glimlach kort en voorzichtig, licht afstandelijk - stiekum. Een draai en het was voorbij, een seconde was geheel voor mij.…

Drie dimensies kijken ons aan Gevangen en gekluisterd door al die blikken Ze laten weten waar we staan Opdat we niet verdwalen en langzaam stikken Drie dimensies kijken ons aan Het juk merkbaar als last aanwezig Wat is de richting die we moeten inslaan Zijn we wel met het juiste bezig?…

Er zijn geen klanken, voor die droevige blik. Er zijn letters, voor die verdrietige ogen. Ook al waren ze er wel, niemand kan er in deze tijd nog in geloven.…