Alle inzendingen over Buigen voor een ridd

(voor Keira Christina Knightley (26 maart 1985)) Je bent geboren in Teddington (Londen). Je moeder is Sharman Macdonald (1951, Glasgow) en ze is toneelschrijfster, scenarioschrijfster en ex-actrice van 7:84 Theatre Company en het Royal Court Theatre. Ze heeft gestudeerd aan de Universiteit van Edinburg. Je oudste broer heet Kaleb. Je vader is Will…

Ik sprak mijn woorden niet uit. Ze werden gezegd. Ook ik hoorde ze En, min of meer verwijfeld, probeerde ik de bijbehorende bewegingen. Ongeveer het omgekeerde van hoe een partituur werkt: niet eerst schrift en dan spel, maar eerst gespeeld en dan pijlsnel, vrijwel vergeefs, geschreven. Of een piano: de toetsen bewegen, en mijn handen zijn…

De droefheid komt van God de Heer, En buigt ze u neer, Zij heft ook hemelwaart! Veel erger – erger is ’t verdriet, Dat u de domme wereld baart, Dat u de mens niet spaart – ’t Verheft u niet, Het buigt alleen ter aard!…

Zelfs de beste acteur buigt voor het publiek.…

We buigen niet naar links en we buigen niet naar rechts.…

Ik buig mijn hoofd golven van emoties doorstromen het lijf trekken vochtige sporen op kleurloze wangen voordat ze heel traag zich verzwaren en nestelen in hart en in maag.…

Plantjes water geven dweilen stoffen ramen lappen De was doen boenen strijken poetsen nee het zijn geen grappen Borduren haken naaien punniken breien aan een mouw Dat zijn toch van die dingen die bestemd zijn voor een vrouw We gebruiken ook geen maandverband parfum of aceton potloodje make-up remover lipstick of tampon eye-liner mascara nagellak…

Ik zit te mokken mieren melken, altijd weer dat rot humeur Steeds maar zeveren zeiken zaniken zwetsen ziemelen en gezeur Ik heb koppijn ben chagrijnig heb een kater ben niet fit Kan wel janken huilen schreeuwen, ben zo triest ik heb geen pit Ben uitgekookt geirriteerd gevoelloos en zo treurig En als ik niet verzieken kan dan ben ik sikkeneurig…

het laatste beetje is nu op veel had ik te verduren het kaarsje is nu opgebrand gedoofd zijn alle vuren voor mij, die het aangaat, is het niet erg ik heb genoeg geleden voor hen die ik achterlaat vaarwel en wees tevreden…

Een klagende mist is al grievend gevallen De verstikkende deken heeft mijn lichaam getart. Mijn wankele welzijn is tot schimmen vervallen De mist heeft mij diep in mijn wezen verward. Het schimmig verleden had me kwetsbaar gemaakt Een blik vol afschuw uit een grimmig geweten. In zijn ijzige ogen was mijn neergang ontwaakt En vervolgens in roestige…

Treurwilgen buigen hun takken naar de aarde, de grond is geraakt…

Democratie is de noodzaak om af en toe te buigen voor de mening van anderen.…

orkaan in je hoofd woorden buigen in stormwind in haiku vertaald…

Harde windstoten – nederig buigen bomen vol overgave.…

De term zinloos geweld ontslaat de maatschappij van de verplichting zich te buigen over de oorzaken van dit geweld.…

Ik buig mij diep, ten laatste, voor uw vaandels.…

Daar geloofde ik dus niks van en ging aan het werk: buigen, bijten, twisten, trekken, nog eens buigen en nog eens en nog eens. Ik heb de hele middag geprobeerd het kammetje te breken, zonder resultaat. Zelfs het dunste tandje liet zich niet scheiden. Buigen kon het kammetje uitstekend, maar breken deed het nooit.…

de zee treurt hoge golven duinen doen hun helmgras buigen stilte overheerst de driekleur strijkt halfbakken uit want heeft geen wimpel meer…

Werp je schaduw over me uit en ik zal voor je buigen nederig zul je belanden in alle standen wanneer zweterig we ons vastzuigen tot het ochtend beschuit…

De poëziekritiek in Nederland is ongeveer het allertreurigste wat er is - wat een stelletje imbecielen zich daarover buigen!…

ik buig diep berg mijn hart op het is een zucht geworpen in zee de lucht kan niet vangen het spoor van mijn voeten getrokken in aarde je waait met mij mee…

Zij ligt hier opgerold Haar wervels kreunen Getuigen van de zucht De vloek die verstilt Het lijf dat buigen moet Uit een gestolde pose Een scha(n)delijke metamorfose Van hier naar haar Naar daar…

Flexibele geest Acrobatische gedachten Fixerend op een man zo stug Ga je buigen Of zal ik breken Laat me voor nu jouw hersenspinsels zien Dan krijg je ze morgen terug.…

de ondergaande zon glanst over de waterlelie die haar blad laat hangen grassprietjes buigen onder snoeren regenkralen waar onzichtbare vogeltjes elkaar oppiepen in de ochtendmist…

met weer een windvol blaast ze me onder onderzee, ondersteboven maar houd ik stand probeert ze mijn wil te buigen, stemming te roven zo wordt er altijd gestreden hand tegen hand om en om zo nemen de elementen ons samen en weerom…

zonder vooraankondiging wordt de tuin bediend bloemen buigen voor eigen leven verduren de kracht van het helse hemelwater vol verlangen wachtend om zich weer op te richten na deze zwaarvallende maaltijd…

Degene die zich de spil voelt waarom alles draait, of alles om draaien moet, een afgod van zichzelf maakt, waar iedereen in blinden aanbidding voor buigen moet, is een egoïst, die zijn omgeving en de wereld niets te bieden heeft.…

laat in de stad ben ik op pad in de regen de wegen zijn nat slissende autobanden verstommen in de nacht de straat weerspiegelt zacht het gele licht van lantarenpalen ze buigen zich over de weg als narcissen…

Nu, je lippen onbewogen En je ogen wit en wijd Zo zie ik de stormvloed dalen Buig mijn hoofd en toon mijn spijt Laat mij met de zonde varen Of verdrinken in de stad Maar geef mij nu geen bezwaren Die je vroeger ook niet had…

Buig voor gezond verstand, aanvaard geleden verlies. Overwinnen is mooi, waarheid wat ik verkies. Afscheid van koppigheid, die eigenschap toegeven. Ik hoop met heel mijn hart dat ik dat ooit nog mag beleven...…