Alle inzendingen over De artistieke bewoon

, maar kerel toch, ik ben zelf verre familie van de Oranje's en dankzij de erfgenamen mag ik dit paleis bewonen en bewaken!', antwoordt de ineens volop ontdooiende vrouw, 'maar kom binnen zeg, het is ijskoud en de sneeuw waait zo naar binnen!'. Wiebe laat zijn laarzen in de voorhal staan, terwijl de vrouw twee sloffen uit een kast haalt.…

Als ego's bewoonbaar waren zou de huizenmarkt nooit overspannen geraakt zijn.…

pracht Je luistert overdreven naar mijn gezemel Vergeven van emotie en romantiek Op je gezicht staat niet te lezen Deze man is vreselijk oubollig ziek Je groene ogen bevriezen der vissen bloed Denken gebeurt bij jou in onroerend goed En kitscherige meubels in staal en glas Ik koester mijn antieke blik in geurende boenwas Ik ben het artistieke…

Nog verwelkomt mijn huis mij, bewoon ik het, heb ik het lief.…

Rust daalt neer Stof dwarrelt op Mijn verlaten ziel Bewoon ik weer…

De vorstenhuizen, de adel, ze kwijnden of waren al uitgestorven, nu waren anderen aan de beurt om de paleizen te bewonen: pornosterren en Arabieren die hun woestijngewoonten meebrachten.…

Een helder, maar bleek licht ontsnapt in de avond aan het raam aan de overkant. Een man heeft zich daar onlangs vertoond op het balkon van de woning. Het flatje zal weer bewoond gaan worden! En het is als een man of vrouw aan wie de liefde lange tijd niet te beurt is gevallen; aan wie deze voorbijging en ontsnapte als een willekeurige, voorbij ijlende…

Nu herfst en winter aanbreken en nu zij ons begroeten is de tijd gekomen van het afscheid van wat mij enige tijd tot onderdak en woning diende; de summier en provisorisch ingerichte maar van chique meubilair voorziene kamer op de vierde verdieping die mij vertrouwd werd maar waarin de eenzaamheid regeerde en deze mij omringde.... Iemand anders zal…

Helaas moet worden geconstateerd dat het feit dat veel woningen in Nederland slechts geschikt zijn voor bewoning door gehoorgestoorden niets uitstaande heeft met een speciale aandacht in onze maatschappij voor gehandicapten…

mag ik je dromen bewonen in je herinnering komen je sussen in slaap liefde bedrijven en over je schouders wrijven als het even niet gaat de nacht met je delen tot morgen mag ik dit dromen vannacht…

mag ik je dromen bewonen in je herinnering komen je kussen in je slaap de liefde bedrijven en over je schouders wrijven als het even niet gaat de nacht met je delen tot morgen mag ik dit dromen vannacht…

mag ik je dromen bewonen in je herinnering komen je kussen in je slaap de liefde bedrijven en over je schouders wrijven als het even niet gaat de nacht met je delen tot morgen mag ik dit dromen vannacht…

Op de planeet die ik sinds kort bewoon Heb ik als mens het voor elkaar gekregen Dat wereldwijd de warmte is gestegen, Doch ondank is ook dit keer 's werelds loon: Ik doe mijn best de wereld warm te houden, Maar telkens maakt de wereld mij verkouden.…

Een grote neus, een grote bek, een onbewoonde plek in een bewoonbaar hart, van waaruit steeds het woord vertrekt dat liefde uit- schrijft tot gedicht of brief, Zo goed als hij weet ik dat liefde duurt tot in de laatste snik alleen het sterven rukt de pijlen uit een hart.…

Kies mijn handen om te bewonen, leg ze stil in mijn schoot, laat ze niet meer beven, ontvouwd maar zo beroofd. Groei in mijn handen om te reiken naar gedroomd geluk, word opnieuw geboren onbeschaduwd en beschut.…

En daarom wil ik een waterdruppel bewonen in de schoot van een trage rivier even ongeboren blijven. Eenmaal in zee, me zorgeloos wentelen in zilveren dagen van rust - wachten op de dingen die komen gaan. Is er een kans dat het zonlicht in mijn waterdruppel breekt en ik weer terug ben, onbevreesd weer al mijn kleuren ken?…

Geen dienaren van de liefde maar haar demonen zijn het die zijn hart bezitten en zijn wereld bewonen.…

Ik realiseerde me dat als IK er weer in zou gaan, Ik het was die mijn lichaam persoonlijk maakte door het te gaan bewonen. Het lichaam zonder mij erin was niets, gewoon een lichaam zoals alle andere. Mijn aanwezigheid erin maakte het dat IK het werd.…

Zelfs nu je weg bent ben je bij mij overdag en 's nachts in mijn dromen Verlangens met ongekende diepte… Die mijn hart en ziel bewonen……

In de kamer die ik sinds jaar en dag bewoon vormen de tafeltjes een eiland, een oase van rust en schoonheid.…

diepe dalen hoge helling Weerbarstig het vervloeken begroeten Het versmijten van getergde kwelling Hoofden lichtgevoelig en onbedoeld Over de top van de diepe dalen De steiging van de helling gevoeld Gemakzuchtig in het verre verdwalen Daar wil ik zijn, onbetoverd en gewoon Zonder krachten van de zwaartekracht Zoals ik draaiend deze bol bewoon…

Eenzaamlied mag nog best d`r refrein, een beetje tonen teer decor om te bewonen. Niet te lang; zonder orkest. Breekbaarlied zo zinnig kuis wervelend al van geluk maar toch liever niet gelijk heel het liefdeswijsje rijk. Dat maakt de ontdekking stuk het gevoel van zingen, thuis.…

De illusie die ik nu bewoon Heeft vrolijke gezichten En overal waar ik haar vertoon Oogst ik goede berichten Krampachtig bijna houdt zij buiten; Tijd, belang en stil verlangen Maar door haar vriendelijke ruiten Kijken zij broos, als toch gevangen De illusie waar ik nu in woon Doet mij er aan geloven Zij die mij als de wijste kroont En…

vandaag zijn uitgebloeid, dat de herfst loopt te wenen in de schaduw van je lijf Je zegt dat de stilte nader is dan de troost in mijn armen, dat mijn adem muren bouwt tussen verdonkerde dromen maar als ik nu zeg dat morgen weer zal komen, dat droefheid en intens gelukkig zijn samen horen maar als ik nu vraag of je mijn lichaam wil bewonen…

Ik kan de wereld niet begrijpen en ook de mensen niet die het bewonen er zijn zoveel meningsverschillen begrip en liefde willen we niet tonen. Op al die vragen van het grote waarom waarop de antwoorden uitblijven oorlogen en geweld, ruzie en haat waar de kranten dagelijks over schrijven.…

Hij werd steeds eenzamer En alsmaar bekwamer In het bewonen van zijn kamer. De ramen groeiden dicht Van vet en stof, geen zicht Had hij nog op enig licht Of schemering, een lichtgewicht Werd hij, vel over been. Een kapstok, zo ging hij heen. Alleen en alleen en alleen. Allang toen hij was heen - Gegaan, ging plotseling de bel.…

Anderen bewonen nu het huisje in de Smijersstraat waar je trouw op me wachtte; waar de fauteuil voor me klaarstond, het brandpunt van waaruit ik mijn tomeloze verhalen zonder schroom op je afvuurde.....…

ik was gekraakt maar je hebt me bewoonbaar gemaakt muren behangen met kleurrijk verlangen in ieder patroon ik leef in een droom de deuren vervangen het piepen en kraken gestopt door ze strak af te hangen, gangen geschoond en gerecht pannen getrapt en in lijn op de daken gelegd ramen doorzichtig van buiten naar binnen voorzichtig…

'Herman Brood ging toch ook gewoon op zijn manier door met zijn artistieke talenten?', zeg ik. 'Ja, maar hij sprong uiteindelijk wel van het Hilton!', zeg jij. 'Hij ging door tot het uiterste, dat telt!', zeg ik. Het telefoontje eindigt. Ik zie steeds Herman's papegaai voor me, die zo kleurrijk op zijn schouder zat, zoals bij piraten.…

"Smile, though your heart is aching, smile, though it's almost breaking" Zo weerklonk het via de autoradio en deze tekst leek me héél toepasselijk, want de glimlach was niet weg te branden van de gezichten van mijn medepassagiers, al moet ik toegeven dat ik niet wist of hun harten gebroken waren.... We waren op weg naar het "Safaripark Beekse…