Alle inzendingen over De stilte rest...

We zijn met stomheid geslagen willen, maar kunnen niks doen dit mag nooit weer gebeuren stilte rest ons nog.....…

rest…

Ik kan wel denken en dromen, maar ergens fluisteren mijn beschermengelen mij in, dat het voor ons allebei het beste is om te capituleren, het beste om mijzelf over te geven aan die resterende stilte.…

Ik zei je toch dat ik geen antwoorden meer ken, noch het vermogen om te luisteren naar goddelijke behoeften, noem mij een verloren schaap, er is geen herder die mij zal zoeken, daar ik het blaten ben verleerd en pure stilte rest, een stoffige icoon in een donkere kapel met een portret van pak 'em beet Mickey Mouse, waar geen mens naar omkijkt of soms…

Ik zette me neer op een omgekeerde ton, kennelijk in gebruik om cement in te storten en bleef kijken naar de hoop menselijke resten die daar nonchalant was neergesmeten. De 'resten' van mensen, van mensen die eens gestreden en geleden, liefgehad en gehaat, kortom 'geleefd' hebben. Wie weet hoe lang al geleden.…

Dat de rest van de bevolking louter bestaat uit ideale schoonzonen en schoondochters. De laatste kritiek die ik hoorde ging over het besmeuren van de Olympische gedachte. Het naar beneden halen van sport in het algemeen door IOC-lid Eurlings. Dat zo’n man dus niet thuis hoort in de sportwereld.…

Als hartstocht is verijld betovering verbroken wat rest van liefde dan zoete herinnering van spanning zonder boog Als hitte is geluwd lichamen verouderd wat rest van lust dan warme heimwee naar het vuur ongeblust Als stilte is gevallen sprankeling ontprikt wat rest van samen dan stil verlangen naar lange uren zonder eind…

van Heilig Moeten en Groot Verlangen afdalen naar Wilskracht en Strijd maar nee ook die kosten teveel energie wat rest is echt alleen wat is en stroomt en poëzie (met dank aan Emily Dickinson, gedichten nr. 536 + 569)…

tussen de resten van haar leven vond ik brieven zonder woord boeken die niet zijn geschreven vragen die nooit zijn gehoord tussen de resten van haar leven vond ik beelden uit haar jeugd liefdes die niet zijn bedreven kinderjaren zonder vreugd tussen de resten van haar leven vond ik foto’s zonder kleur dromen die niet zijn gebleven rozentuinen…

ik spreek over mijn lippen maar wat is dan de zin van het woord als het niet wordt gehoord rest mij een oorverdovende stilte…

De wijsheid van de stilte een onbeschrijfelijk gevoel de rest is enkel kilte met geluk als enig doel…

Ik lees niet meer, ik luister niet meer, ik kijk niet meer. Ik ben moe van dat eigen gelijk, dat protserige 'kijk mij er eens verstand van hebben'. Niemand meer die beseft dat een ander eigenlijk best wel eens verstandige dingen zegt, neen, daar knallen we over heen want daar staan we toch voor, met z'n allen. En dan zeg ik, 'niet meer', u verstikt…

dan rest niets dan wachten, niets anders dat te doen staat. in stilte gebleven met je gedachten, want je wilde niet maar ze gaat. dan rest niets dan overdenken: heb ik het wel goed gedaan. en met de liefde die je wilde schenken, blijf je in je handen domweg staan.…

Dan rest alleen nog stilte, Die meer dan alles zegt!!…

Als ik je stem hoor, valt de wereld in stilte Als ik je zie, verdwijnt de rest Als ik aan je denk, vervul je mijn hoofd want jij bent mijn roos, mijn leven, mijn alles…

Spreekt hij zacht een woord laat een enkele zin letters dansen hervonden gedachten in gedichten schrijven taal dichterbij wat rest is stilte langs draden kilte…

Een stilte onverklaarbaar Velt het hele hart Voor één is het verstaanbaar De rest maakt het verward Enkelen begrijpen het verhaal En wenen met je mee Verschijnt het licht éénmaal Dan ga je ermee in zee…

Omsloten door de dorheid van verloren lente Tot stilte gesust door de dood De peer De val De vrucht…

En als er niets meer rest, dan het ruisen van mijn vragen. De stilte doelloos is, en nauwelijks te dragen. Gedachten langzaam sterven, in een nutteloze droom Als woorden zonder ziel, in een constante stroom. Dan ben ik niets, en blijf ik stil. Niets dat ik kan, niets dat ik wil. Bewegingloos, van binnen diep verward.…

En als er niets meer rest, dan het ruisen van mijn vragen. De stilte doelloos is, en nauwelijks te dragen. Gedachten langzaam sterven, in een nutteloze droom Als woorden zonder ziel, in een constante stroom. Dan ben ik niets, en blijf ik stil. Niets dat ik kan, niets dat ik wil. Bewegingloos, van binnen diep verward.…

Zonder jou, rest mij kwijnen. Ik voel je, ik mis je, zo verscheurend hard. Eens word je gevonden. Berustende stilte, omrand met smart.…

moesten komen De toekomst biedt geen perspectief en vormt voor de achterblijvers ook geen alternatief Troost rest hen die haar kenden die haar tot het laatst toe verwenden Met deze stilte te moeten leven wil je toch aan niemand geven Toch moet er een licht blijven branden om niet in vergetelheid te stranden Om de herinnering te laten bestaan…

liefde is een utopie liefde is gelul liefde is hoe ik het zie onzin en flauwekul en hoor nu hoe de stilte het uitschreeuwt en zie nu hoe fragiel de vredeskus en zo de rest van je leven in haat en afgunst liefde is lopen op je tenen liefde is zwijgen maar liefde is kapotte schenen nee, ik ben er mee klaar…

en als de tijd daar is gekomen dat er niets meer voor ons rest dat zelfs stilte is vervlogen als een bel die levens lest die kleuren draaiend ver vervagend in zichzelf vrede kent en de zin van wat we waren als een droom op jouw ziel ent sluit dan mij nog in je ogen en neem ons in je wezen mee omdat er niets meer meer kan wezen…

Hoe kan een volwassene beweren dat hij of zij zichzelf beter kent dan een ander?…

alleen tranende stilte Ik voel mij verloren nu jij niet meer bij mij bent Mijn wereld stort in herinnering rondom degene van wie ik houd Ik zal waken in de duistere nachten die komen gaan mijn liefste ondanks de stilte is dit geen afscheid maar een vaarwel…

In jouw ogen lees ik Zonder woorden Van het afscheid Dat gaat komen Als jouw lippen Eindelijk De woorden spreken Onze band Voorgoed Verbreken Onze harten Van de warmte Beroven Het verdriet Tijdelijk Verdoven Rest ons niets Dan samen schuilen Samen huilen In stilte Om de kilte Van het afscheid…

Om alleen achter te blijven met een afgekloven stilte in een te grote leegte.…

opwellend achter bruin op het wit voelt hij opnieuw wespen steken doch koestert hij gelijktijdig vol ontroering de zachte zoenen van de fladderende vlinders ondanks dat de zwelling jeukt juist in schemerlicht zijn bouwvallen van zijn jeugd weer dodelijk helder uitvergroot als erfenis rest de stilte van woord maar niet…

in het beginne ligt voor mij het hopen dat er iemand is die voor mij zingen zal een gebroken hart voor een te diep dal rest voor mij het laatste restje te slopen lees ik vandaag over gisteren in alle kranten de pijn en vreugde waarin men zich kleedde mijn stilte zal mijn diepste zin nu verbreden en verdiep me vandaag in mijn stervende tante…