Alle inzendingen over Frederic Delius

Frederic Delius werd in 1862 geboren in Bradford, als zoon van de textielmagnaat Julius Delius. Frederic kreeg viool- en pianoles. Zijn toekomst zou binnen het familiebedrijf gaan liggen, waaraan na de schoolopleiding van Frederic uitvoering werd gegeven. U voelt het al aankomen: Frederic had daar geen zin in en ambiëerde het muziekvak.…

Afgezien van een verblijf in Egeland tijdens de eerste wereldoorlog leefde Frederic Delius de rest van zijn leven in het kleine Grez-sur-Loing, volkomen afgezonderd van de rest van de wereld. Hier komt hij tot het componeren van zijn werken, vrijgesteld van financiële zorgen.…

Een deftige dame uit Londen verloor bij een boottocht twee ponden Ze riep: "OOHHH, James!" "Spring quick in the Thames!" en ook haar butler werd niet meer teruggevonden.…

In zijn zwarte gedachten staat er een brandstapel voor Frédéric klaar. Hij verlaat het café en flink beschonken volgt hij Frédéric, die in zijn Rolls-Royce Phantom Hyperion door Pininfarina naar de druipsteengrotten van Remouchamps rijdt. Frédéric wordt vergezeld door gravin Stephanie, die er alles aan doet om hem te verleiden.…

Jij trouwde met Frederic (Fritz) Storck, geboren op 10 januari 1872 in Boekarest. Zijn vader was de beeldhouwer Karl Storck, afkomstig uit Hanau. Frederic's broer Carol Storck was ook een beeldhouwer. Frederic studeerde aan de Scoala de Arte Frumoase in Boekarest, waar Ion Georgescu zijn leraar was.…

Tijdens een cabaretvoorstelling werd je ontdekt door de componist Frederic Botton. Frederic schreef ook voor: Catherine Sauvage, Mireille Darc, Annabel Buffet, Juliette Greco, Georgette Lemaire en France Gall. Op je zesentwintigste zong je het lied 'Monsieur l'etranger' van Frederic. Dit was je grootste hit.…

Rusland is groot en de inwoners zijn arm: hun enig vermaak bestaat uit het voordragen van gedichten tijdens wandelingen door de berkenwouden, en uit het houden van middagslaapjes aan de oever van brede, onbeweeglijke rivieren. Hun kerken lijken op gouden bolletjes schepijs. Het is een land waar de mannen op hun vijftigste sterven; hun weduwes verkopen…

Ik wil de doctor Livingstone van je mond zijn, de Neil Armstrong van je hals. Als ik op je tepels zuig roep ik uit: 'It's a small step for a man, but a great step for mankind.' Als ik je eenmaal veroverd heb, zal ik doen wat de eerste man op de maan deed: mijn vlag planten en vervolgens weer afdalen naar de aarde.…

Nou, misschien is het hoog tijd dat dat verandert: ik word de eerste katholieke zelfmoordterrorist die een orthodoxe kathedraal opblaast. Christus Akbar! Job la boemski!…

'Ik hou van Rusland als van mijn alcoholische moeder.' 'Is je moeder aan de drank?' 'Ja, en toch hou ik van haar. Ze is ladderzat, ze drinkt totdat ze over de grond rolt, maar het blijft mijn moeder! Ik ben niet in staat om ergens anders te leven dan in dit smerige, bevroren kutland van mij!'…

Lena maakt deel uit van een generatie die het zich in die mate verbiedt om lief te hebben dat ze zelfs het woord niet kennen. De liefde is zo morsdood dat ze liever zeggen 'ik ben raar' dan dat ze een 'ik hou van jou' aandurven, dat is te riskant, te gedevalueerd.…

(voor George Frederic Watts (1817 - 1904)) Je bent geboren in de wijk Marylebone in Londen, waar je vader een arme pianomaker was en waar je moeder al vroeg in je leven stierf. Je bent vernoemd naar George Frederic Handel, die op dezelfde dag geboren was.…

ik schenk je iets wat ik niet bezit het kost ook niets vederlicht neigt het neer het raakt je wang je verlangt ernaar zolang niet bewaren achter glas niet opsluiten in een kast het wordt niet gestolen niet te huren of te kopen nooit te beleggen het wordt niet geroofd een pluimgewicht dat wiegt op een lichtstraal in mijn oog onuitgesproken…

met zachte hand ontrafel je de draden van het web dat ik spon je wilt mijn woorden als dromen te drogen hangen in de milde zon en na het drogen plooi je het bedlinnen voor de nacht die komt je kruipt lavendelblauw arglistig tussen het linnen om onzichtbaar mij te minnen.…

ik bouw je een huisje van papier met klinkers en medeklinkers invoegen doe ik later ik denk aan je met liefelijke letters die je makkelijk ontcijfert met losse woorden zonder tekens in een open brief een zegel kleef ik niet ik schuif mijn brief onder de deur naar binnen ik bel niet aan binnenshuis lees je met ogen die vanzelf vergroten…

al schonk ik je een nepjuweel een oorring een halfedelsteen je daalt in alle gratie met elegantie omzichtig van de trap je hand glijdt langs de reling als een streling je kijkt verliefd ik hoor in je binnenoor een mozartkoor je ogen transparant stralen amarant je bent een prachtjuweel ik vond dat jij alleen dit nepjuweel…

laat ons iets drinken zei je ik zou zo graag ik zal je zacht ontvoeren zei ik wat wou je graag ik hoorde in je keel de koele afdronk teer ontvonken als een lach en op je ooglid viel een geur van roosmarijn ik word wat moe zei je ik zou zo graag ik zal je zacht ontvoeren zei ik ik wieg je graag…

nu ze niet meer wist wie ik was keek ze me beter aan ze wist niet meer waarom ze keek men zag het haar zo aan ze keek en zag iets anders en als ik haar iets vroeg zei ze steevast dat ene ja vanzelf vroeg ze niets er was ook niets meer dat ze vragen moest dan keek ze door het venster alsof er nog een verte was maar tussen dicht…

tussen sokkels en gebroken zuilen die klagen in de wind stoeien witte vlinders op de handen van een kind marmer glanst koelbloedig onkruid groeit gezwind een geur van wilde tijm bloost op de wangen van het kind naar een land om van te dromen ben ik amoureus teruggekomen om tussen druiven en olijven ook wat weemoed te verdrijven.…

soms raak ik je vluchtig met mijn ogen in 't voorbijgaan aan soms raak ik je onopzettelijk zomaar met mijn handen aan soms raak ik je uitermate teder haast onzeker aan maar vandaag kom ik tegen de morgen als een vlinder aan.…

de charme van de hagen schudt de wind het geheim der dingen draagt een kind de charme van je armen vloeit in de streling van je hand het geheim van je ogen komt met de zee aan land.…

een drijfblad op de vijver je gave rand hartvormig ingesneden je blik gestrand met gele wimpers te midden van oogwit je bestuiving ontroert je groene stilte.…

je kijkt me te voorzichtig aan er hangt wat heimwee om je ogen je wimpers vertellen me je dromen je kunt bij mij in stilte komen wonen ik vind wel woorden die geruisloos zijn.…

de geur van appelen speur ik in je haar de boomgaard van verlangen in je gebaar de wolligheid van schapen het welig dauwen van het gras alsof je een landschap van de zomer was.…

de dag krult langs de trapleuning naar boven de klaarte valt op de treden lichtvoetig uiteen ik loop met klankvolle woorden naar beneden het wordt een dag van tien lettergrepen.…

beeldschoon stolt je traan in diepe zee vergeten wee in zachte steen gegoten schroeiend verdriet voor eeuwig ingesloten.…

de zon brandt op het terras mijn schaduw tegen het glas de zee hangt boven de reling blauwgroen waterpas morgenstil breekt het smeedwerk mijn blik in lichtpanelen tussen witte parasols om het zwembad heen ligt tweedelig een ode aan de zon.…

mijn blik glijdt over het glanzend marmer van je gitzwart aangezicht de zon slijpt in fraai ebbenhout je gave gladde huid omsluierd is je leest de weelde van je heupen wiegt zich in je lach een gouden klip een loflied aan je oor je buigt je hals naar voor de pracht van je gezicht snijd ik in sierhout als gedicht.…

geen ligstoel die mij meer bekoort dan die waarop je zont geen ogen die ik mooier vind dan die waarmee je spint geen blik lokt mij zo fel dan je donker vel nooit vertel ik iemand hoe je mij bedwelmt ooit vertel ik wel de zon van je ogen in dat vel.…

kort na negen kwam ik je tegen richting de zon heel even keek je wat verlegen zachtmoedig kwam je uit de lift gegleden je leek ietwat verrast ook ik was hier te gast je was ik zag het aan je ogen uit een ander land je kwam van overzee je liep nu op het strand een zandroos in de hand ook ik kwam hier aan land ooit zag ik…