Alle inzendingen over Gelukzalige getuige

(voor Ignace Henri Jean Theodore Fantin-Latour (1836 - 1904)) Je bent geboren in Grenoble, waar je vader Théodore een beroepsportretkunstenaar was, die vooral met pastel werkte. Je moeder zorgde vooral voor de inwendige mens en dat deed ze fantastisch, want ze hield van gevarieerde maaltijden en een goed glas wijn. Wanneer je vader een rijke dame…

Ze liepen hand in hand toen ik hun foto nam ontroerd en onbegrepen. Ze waren verder dan ik was. Ze hebben elkaar losgelaten. Verdrietig en begrepen hun liefde uitgepraat. Herinneringen opgeslagen zijn ze verder dan ik was.…

Bij het horen van zijn muziek, bij het voelen van zijn gedachten, de woorden worden één met het papier. Verstopte emoties en weggedrukte verlangens. Een zwijgende schreeuw om hulp, een stille verafschuwing. Een hap naar adem, maar geen lucht om nog te gillen...…

Omdat ik in de stad woon en ik op de hoogte ben van mijn naaste buren, was ik getuige geweest van een moment dat ik wandelend vaak voorbij ga. De natuur bevindt zich recht onder mijn dak.…

Op straat liggen bloemen en staan kaarsen te branden; de stille getuigen tegen zinloos geweld. Een gebed stijgt omhoog en twee bevende handen omklemmen een brief, waarop jouw naam staat vermeld. En de woorden "waarom toch" doorbreken de stilte in het steegje, dat nooit meer zoals vroeger zal zijn.…

Ik hoor ze, de windsnaren spelend in de opgang van het woord akkoord dat ze transformeren naar hogere sferen, de dagen lichter maken, draden stof geven tot zweven. Ik voel ze, vleugelslagen albatros engel adelaar laat me kennen en ik ben daar waar het zwijgen er toe doet.…

Getuigen heb je nodig om bijvoorbeeld een misdrijf of huwelijk te bevestigen. Getuigen kun je op zoveel manieren, al was het maar om iets te vertellen waar je in gelooft. Meteen spoken er nu allerlei grapjes door mijn hoofd. “Weet je waarom de Harold Free-enterprise gezonken is?”…

De belastingambtenaar liep achter zijn vrouw, en terwijl hij haar gebogen, door verdriet en vernedering gebroken gestalte vóór zich zag, herinnerde hij zich de uitdrukking van gelukzaligheid die hem op de sociëteit zo geprikkeld had, en het besef dat deze gelukzaligheid was verdwenen, vervulde hem met een gevoel van triomf.…

Als deze gelukzaligheid je stralend toelacht, heb je spiegel noch winkelraam nodig, zijn zelfs stemmen van buitenaf overbodig dan bruist innerlijk een krachtige pracht. Dat trillende,malende, dansende voelen geeft compleet verhelderende levensdoelen die je overdadig doen thuiskomen door hun klaterend samenstromen.…

Bevroren van geluk kijkt het verleden mij aan Ik kan mijn blik niet keren, ik blijf nog in de waan Van die pracht uit de toekomst, langzaam smeltend in het ijs De dauwdruppels zijn van het verleden een bewijs.…

Ik was warm maar het antwoord was ontkennend. ”Nee, wij zijn Jehova’s getuigen”, zei de man, ”Jehova is God”. Dat was duidelijk 1-0 voor de getuige. Ik weet uit een eerdere ervaring dat als je een gesprek begint met een getuige je zomaar een half uur in de deuropening staat te blauwbekken en daar had ik vandaag geen zin in.…

En toen de dure dranken op waren en het al tegen vier uur liep, gaven zij zich gelukzalig aan de liefde over.…

Rust in mijn hoofd lijf en leden Een gelukzalig gevoel binnengetreden Niet te bevatten of te evenaren De stilte in mij te mogen ervaren Te zijn wie ik ben in mijn eigen domein Bijzonder gelukkig in het alleen zijn…

Er zullen getuigen zijn. Hóe dan ook, zal er altijd één getuige zijn bij menselijk leed.…

Reuring in de stad de zon verwarmt je huid muziek opent je hart lenigheidsduivels tonen vol trots duizelingwekkende acrobatische toeren en clowneske acts caleidoscoop aan cultuur gezichten stralen gelukzalig nip ik aan mijn glas zomer in de stad…

De zomer verspreidt zijn geuren door het land leidt zijn zonnige tijden neemt je bij de hand in kleurige weiden daalt neer en verwarmt stijgt op en omarmt met liefde het leven in schoonheid verweven en smeedt zijn gelukzalige band door klinkende harten omgeven…

Pennevruchten plukken in opalen vazen schikken citroenschil geel uitgeknepen naar gelei een honingzoet geluid zomer 1980 getuigenis afgelegd van indrukken gevloerd in deuken snel vergeten dat ook warmte afbreekt waar opgebouwd wordt.…

met voorbedachte rade heeft de dood het schaduwnaakt van uitgebraakt bloed op de grond geworpen longen spuwen gal en gif op haar lijf haar minnaar breekt haar tong, ze is de schaamte voorbij hij snijdt het spreken uit haar mond martelt de woorden in haar schoot waar ze zwijgt in de kelder ontkleed en beroofd ik schreeuw barsten…

In de tijd van de boerderij met beppe aan het raam omringd door groen, kei en wei het jongleren met tast en mimiek rituelen van een warm Kat'lyk daar ontwaarde zij mijn parelig slijm, mijn drebbe mondelinge, ritmische vermaken gelukzalige ledigheid hoor 't jong eens kwaken.…

God is mijn getuige Ik huilde zeeën Ik huilde oceanen vol Maar de regen nam mijn tranen mee Droogte bleef over God is mijn getuige Ik fluisterde Ik gilde je naam Maar de wind nam mijn stem mee Stilte bleef over God is mijn getuige Ik verspilde maanden Ik verspilde jaren van mijn leven Maar de dood nam mijn ziel mee Een lichaam bleef…

Dat daarmee de angst en pijn worden verzacht is voor de bijna stervende een gelukzalige omstandigheid.…

Meer dan getuigen (2) De bloemen zijn weg; de straat is geveegd. De kaarsen gedoofd, ze spreiden niet meer hun glans voor de bar, waar de glazen weer worden geleegd. Want het leven is leven; soms stopt het heel even, maar al snel gaat het verder in haar oude cadans. En toch.........…

enkel wat zachte kruimels en strelende zinnen gemorst op geurend mos getuigen nog van schijnbaar dromen waar onder nevelige bomen een oude minnezang weerklonk iets van liefde voelbaar werd zo onbevangen weer hervonden…

" De sterren houden wacht, De wind strijkt door de linden heen, Die fluistren in de nacht; Er zijn getuigen bij uw eed In 't rustige avonduur, En wat geen mens bekend is, weet De zwijgende natuur!…

Twee Jehova’s getuigen. Een minzaam kijkende man, ietwat op de achtergrond en een grootogende Nieuwe Nederlandse. Zij neemt het woord. ‘Ik wou even met u praten over de verlossing…’ ‘Ik ben al bekeerd,’ haast ik me te zeggen.…

Op een mooie avond zou ik haar onder het bladerdak van een Lindeboom, onze stille getuige, vragen of ze de mijne wilde worden.…

De enige getuige voor haar, ben ik. De enige getuige voor mij is zij. Ik ben de enige in dit gezin die haar die beker water kan geven zonder haar waarde te miskennen. En zij is de enige die kan zeggen dat ik de waarheid spreek in alles wat ik haar verwijt en waarvan ik haar beschuldig. Zij was erbij. Ik was erbij. Wij zijn de getuigen.…

Tijdens dauwige dageraden na liefdevolle nachten na prachtig ontwaken onder de dekens die het licht verzachten vindt de geur van brood de weg bij de bakker vandaan en zoekt sluierig een weg door een openstaand raam Liefde zwijmelt mee op de dauw gelukzaligheid en liefde te samen in de vorm van croissantjes en in de vorm van jou.…

langzaam opkomend of ineens plotseling daar al dan niet gepaard gaande met warmte en kou een gelukzalige golf maakt zich van je meester en stijgt langzaam op het laatste restje lucht is er uit vacuum getrokken alleen op de wereld in een zoemende wereld groene velden bloemenzee aan zon geen gebrek eens spat die bel uiteen het…

ik hou zo van machines, zegt ze, van die grote bouwmachines maar het mooist vind ik de klokken waarop de schafttijd aangegeven staat dat al die mannen dan op opgelegde tijden hun werk ter zijde schuiven naar koffie en hun boterhammen grijpen en in volle gelukzaligheid gaan zitten wachten tot zij weer verder mogen, na nog een laatste sjekkie…