Alle inzendingen over Hij mengde zijn ziel

Deze avant-gardistische, vurige lieden maakten alle remmen in je ziel onklaar en je begon virtuoos lava te spuwen. Op je vierentwintigste begon je in Weimar een opleiding aan het Bauhaus, waarbij je les kreeg van Klee, Kandinsky en Itten. Erwin trouwde met je nichtje Lena en je had veel succes met je visionaire fotocollage 'Metropolis'.…

Daar stond je weer en ik had willen roepen ga weg, ga weg kom nooit meer terug Maar ik zweeg en de regen mengde zich met tranen die langzaam stierven op mijn wangen en de strijd verloren Net als ik Alweer…

Die mengden zich toch met een doel, om mij, de jongste god? En ik zou toch een steen zijn, een vorm en de reden in een? Gewoon, ik, slotakkoord van de tijd? Maar plotseling ben ik zo groot. Het rammelt in mij en het groeit. Er komen nieuwe ruimten bij. Soms ben ik bang. Ik begrijp het niet goed.…

je koos het beste haar penseelde met de eigen vingervoering jouw streken brachten mij in een euforische vervoering je mengde lichaamseigen kleuren op een liefdevol palet aromatisch waren ook de geuren waarmee het zacht contouren in harmonie werd aangezet ik zocht je in contrasten je schaduwde ook mij maar in het hart liet…

Ik lijk wel verdoofd, Want ik had niet eens in de gaten, Dat de regen zich mengde met mijn tranen. Vraag me af, in hoeverre ben ik al dood?…

schreef tegenregels was links de aarde draaide rechts jou van me weg ik vertraagde zo je gang heel even we mengden passie verzengden in elkaar jij de hitte ik de as verkoelend sloeg je neer in zelfbewuste druppels ik vond mezelf niet meer je keek doorzichtig aarzelde ik vlamde nog een laatste keer mijn regenboog verbaasde je…

ik zag de vogel met vale veren ook hij sprong op in lenteachtig imponeren deed niet ruw zelfs elegant en wachtte tot jeugd was uitgespeeld danste solo aan de kant mengde zich niet in de strijd maar nam de tijd om nieuwe passen te proberen hield niet zo van imiteren zij was uniek voor hem in het andere pareren haar blik was vliegensvlug…

Over zee trok een orkaan golven beukten op het strand flarden voor de maan schuim mengde zich met zand terwijl ze langs de branding liep gekromd, met natte wilde haren alsof een verre stem haar riep plots stil om over zee te staren om beter te kunnen zien een hand boven haar ogen een schip in nood misschien minuten lang, onbewogen…

Geraakte ziel diep van binnen scherpe pijn immens verdriet Beschadigde ziel kapot gerukt een gat geslagen onherstelbaar? Groeiende ziel ruimte vullen met 'zijn' hier en daar Ziel ik ben liefde... ...al dat is…

Sterfelijke ziel de vierde dimensie is een kwestie van tijd ik heb je ontmoet in de derde dimensie gevormd als een beeld de tijd vervlakte het en plaatste het op één lijn met de projectie ik zie nu je beeld dat vergeeld wordt gespiegeld als een herinnering terug in gedachten sta jij plotseling voor mij als derde dimensie mooier…

Op heroïsche klanken fijn besnaard danste de dichtkunst met gezwinde vaart over het verzengende schuim de hunkerende zee eeuwig bezongen alle reizen mee tot in het hart van ’t gedroomde oord waar haar ziel nog altijd wordt gehoord…

Hij kan niet meer janken of kermen kreeg voor altijd eelt op zijn ziel dat was om zichzelf te beschermen z'n jeugdjaren waren niet al te stabiel. Nu hij op middelbare leeftijd zit lijkt hij gevoelloos, star en stug beziet het leven tè zwart-wit ik vraag beleefd, geef zijn ziel terug.…

ik jouw gedachten en gevoel Je bent breekbaar en krachtig Beschadigd en prachtig Ik lees verder Aandachtig Het voelt als gluren naar je ziel…

Letters op papier zijn soms pijlen naar het hart die de ziel raken.…

Haar ziel zweeft rond, ons groetend Wist ik het maar ... Zes uur, de telefoon Oma is vervlogen Ik kan het niet geloven Dit is toch niet waar? Net was ik nog bij haar ...…

ik verhaal u van de man schouw zijn diepste wezen, als dat al kan: naar binnengaan ofwel mijn ziel door eigen ogen lezen in mijn aard ben ik ziende blind niet dat ik dat zo wil of dat intimeit mij ontgaat nee, het is de waarneming van de immer schone vrouw te paard en het jachtgedrag waarop ik mij verlaat het versmalt…

Wie daarentegen zijn ziel onbesmet wil houden, wordt gedoemd tot levenslange strijd.…

In mijn ziel kerfde verdriet diepe, brede sporen Gevuld met ongehuilde tranen overstroomden ze als zilver glanzende rivieren mijn wezen En ben ik verdwenen…

We dreigen een klein land met een kleine ziel te worden.…

Geen moment was ik in gevaar geweest. Althans dat is wat ik mijzelf steeds vertel. Natuurlijk had ik mijzelf prima kunnen redden. Ook al was de duisternis reeds ingevallen toen ik wild rondsprong op de onaardse klanken. Een stap mis en ik was weggegleden, verpletterd. Tot slijm vertrapt. Maar nee, ik zou nooit zijn misgestapt. Alle kanten werd ik opgeslingerd…

Wie eelt op zijn ziel heeft, schrijft harteloze kreten.…

http://www.mijnbestseller.nl/magento/de-ziel-van-wrakhout2.html…

En in die tijd van desolate vrijheid, toen ik los was van de aarde, zo volkomen als ik het vroeger had gewenst, neen, meer, begon ik weer te hunkeren naar iets waaraan ik mij hechten kon, een ander leven, waar dat van mij niet voldoende was om mijn ziel te bevredigen.…

heb je kleuren van het doek geschrapt de jaren laag voor laag behoedzaam weg gekrast maar voelde hoe je pijn me in de vingers sneed ik weet nog hoe je was heb je altijd kunnen dromen zag je weer tevoorschijn komen in de speelse lijnen van je jeugd met ogen altijd stralend blikken vonkend van verhalen we schetsten stukjes leven mengden…

Men kon wel met hem over de hoogste geestelijke aangelegenheden spreken, maar er mengde zich al gauw iets wrangs in het gesprek, dat voortkwam uit zijn voelen. Dit wrange beheerste vooral zijn eigen ziel; door een droge humor ruimde hij dat gevoel dan uit de weg. Daardoor kreeg het contact met hem nooit een warm karakter.…

Laat zonlicht gedoofd, levende zielen gaan heen waar doden dromen.…

Met troost voor de ziel en vredige gedachten voor een nieuw bestaan.…

Er is niets dat dit lijden kan verstillen of verzachten Moet knopen gaan doorsnijden anders ga ik m'n ziel verkrachten.…

Diep in mij verbergt mijn ziel zich, zo intens bedroefd om wat ik voel gevangen onder lagen van verweer en pijn gestadig schraap ik laag voor laag steeds dichterbij laat me je vinden ik zal je planten in mijn tuin beschutting geven tegen stormen ik heb je nodig zodat, als ik weer ronddwaal in een doolhof van ontreddering,…

, dan verspil je tijd Mijn ziel is het persoonlijkste van mij Het maakt mij tot mij, dat wil ik niet kwijt Wie mijn diepere gronden wil begrijpen Zal eerst de wateren moeten trotseren Die wateren beschermen mijn ziel Zodat niemand er ongestraft van zal profiteren Luister naar de wind die fluistert Het vertelt je waar je moet gaan Vertrouw…