Alle inzendingen over Holle

Ik lieg mee in de waarheid en laat een holle lach de stilte verdoezelen, verstard in mijn eenzaamheid.…

van haver tot gort vandaag ontzie ik jou te kwellen heden geen overpeinzing of nutteloos ongerijmd gedicht op jouw overdadig besmeurd bord ik reik jou de doodsaaie verveling aan vol met nietszeggende woorden ik dacht nog over mijzelf te praten, het eeuwig wederkerend fileleed of de vlieg die ik wilde vermoorden maar nee, ook dat zijn holle…

een kippetje at ik hele dagen van jou je vruchtvlees sappig als een soeptomaat en ik maar smullen een pondje erbij zoals je was, om op te vreten je teentjes als paaseitjes bij het ontbijt en marsepeinen borstjes op een schoteltje ik als boter, echte boter met smaak naar meer nog een pondje erbij en toen ik eenmaal vierkant een holle…

Met holle schreden zwerven jouw woorden door mijn stad. Soms klop je aan zo verlegen bij ons huis. Maar daar woont niemand meer. Ik leef nu op kamers bij mezelf.…

spirituele boeken het bakken van pannenkoeken wierook en mediteren kinderen poepen op de wc leren oibibio en sterrenmix flessen vol met bambix meridiaankogels en yin yang het plakken van een kinderbehang het legen van potten vol met pies wat is het leven toch heerlijk chaotisch...…

Ik kijk liever naar de maan dan naar de mens. De mens, ik word er zó moe van. Dat roepende, smekende, lachende, verlangende, niet wetende, willen wetende ik hou van jou zeggende, of denkende, op schoenen of op eelt lopende, van de een naar de ander rennende, met sieraden en muziek beklede mens. Ik kijk liever naar de maan die altijd hetzelfde…

Geflits, geschreeuw, rood. Mensen, handen, muziek. Maar eigenlijk zijn de straten leeg, de huizen zijn te groot. Lege hallen van marmer, grote tafels maar ongedekt. Is dit nou werkelijk hoe je wilt leven? Is dit nou werkelijk hoe je wilt sterven? Van buiten is het mooi, maar van binnen is het rot. De stank is gecamoufleerd, maar als je goed…

Het stijgt, zompige damp van ijle nevels zwieren als spookachtige slierten, fluisteren van her en van vergeten hoeveel schreden deinden over de holle weg waarop ik mijn stappen zet hoeveel karren spoorden hun gewicht voor mijn dromerige voeten kromgebogen bomen zegden gedag terwijl hun versteende wortels trilden onder het verloren gewicht…

De echo verdwijnt in een verstild niemendal door holle woorden.…

In de wijnkelder van het chateau hoor je ze zacht converseren de holle het hardst, dat is altijd zo als vaten gaan communiceren…

Hij lapte 't 'em niet en ging hollen.…

tussen lege, holle woorden zoekt hij vergeefs naar volle zinnen verbrokkelt de taal tot eenzaam zwijgen spreekt zijn gelaat een woordeloos verdriet…

Vrouw Holle en twee dwergen zeiden: ’We zagen de dader nog rijden.’ Mij lijkt het niet raar als straks het spoor naar een pater in Moeskroen zal leiden……

Elke blik op de wereld bevestigt en bewijst ons dat de 'wil om te leven', verre van een willekeurige hypothese of zelfs een holle frase is, juist de enig ware formulering van haar diepste wezen is.…

om hitsepits te kunnen voelen de prikkels van haar zwoelte in ‘t vuige van haar open blommen zin d’r in hij in lichterlaaie dan ze zei laten we in holle dolle ruk strakkies gaan voor heftig plukgeluk boezeroen d’r af en jij d’r an…

Ik zoek die holle nevellach, dat sprookjesgeheim van vroeger dat je stil van binnen aan jezelf vertelde. Wacht maar, voel haar verloren in je zijn waar hart en ziel zich verbinden in zilver en maneschijn.…

ik zei nog dit is een vrij land open en transparant maar censuur is zo ingevreten en door eigen belang overmand mijn vingers worden gebroken door gesloten letters in leegte ondergedoken voor holle ketters…

Met hongerige blik en holle kaken En tot de draad versleten kleren aan Heeft mijn notaris mij te woord gestaan Toen ik bij hem mijn testament kwam maken. "Ik hoop," sprak hij, "dat u in uw legaten Veel geld aan uw notaris na zult laten."…

Je weigert de strijd waar ik meester in ben: in holle wegen, in struikgewas besluipen, bespringen, met onbesliste uitslag. Op open terrein daag je me uit, overwint gemakkelijk en rust naast me uit in vol vertrouwen. ------------------------------- Uit: 'De harde kern', 1994.…

In de holle zandloper schuren scherpe korrels de tijd steeds verder uit hoe verder het zand hoe sneller de korrels het lijkt wel of de tijd almaar sneller gaat als je ouder wordt terwijl jijzelf alleen maar trager wordt ... .. .…

En Geertje zegt: "Opa, hollen met die band"…

't Is waar: ik heb steeds veel gemind en minnen zou 'k nog immer graag, maar 't droevig hart, het hong'rig lijf, de holle, slecht gevulde maag, verhind'ren 't amoureus bedrijf.…

nog hoor ik zijn vertrouwde stem die op de rand van mijn kinderbed dag en ziel verstilde nu roept hij slechts gedoofde verhalen terug in de tijd kruipt zijn schaduw in holle woorden lege zinnen huist zijn broze stem nog dieper in mij…

'De beer is los, de beer is los hij loopt te hollen door het bos en wie niet oppast is de klos wordt platgelopen op het mos!…

Proberen om mijn gedachte te vangen, in een wolk van holle woorden. Bevroren door een adem van ijs. Onvergankelijk. Bestolen van brandstof, verloren zij betekenis. Verdampte inhoud. Weggeblazen. Fragmenten keren terug, gebroken maar welkom. Voorzichtig hergebruikt voor het zwaard van Damocles.…

Voor de muur van de oude kapel, die geen dienst meer doet, doorschoten met langwerpige ramen als holle spelonken, zitten de gearmde vrienden. Kennen hun harten de tomeloze bloei van de liefde en van de vriendschap of zijn deze doods, verlaten en dor als woestijngrond waarop geen gras meer kan groeien?…

ik schuw ze niet de holle ogen die me in de slaap bezoeken soms blikken ze onaangekondigd door het raamwerk van een droom of lenen licht van mijn pupillen om in een waas te staren naar wat ze niet meer kunnen zien met warme vingers wis ik dan hun glazig zwart opnieuw tot stof en as en schud restanten van me af…

Groentesoep geurt door het huis en vult de holle lucht. Koffie smaakt met krentenbol op kratje op zijn kant. Langzaamaan begint het al een beetje thuis te zijn.…

in haar kern is iets dat hard en taai elke storm weerstaat veerkrachtig buigt zij als het holle riet soms waarschuwt ze mij dat zij op het randje staat beveelt mij dichterbij omvat mijn haar en trekt tot zij weer rustig wordt hoe moet dat nu ik kaler en breekbaarder verdor? zie ik in haar ogen verwijt omdat ik omkom in de tijd?…

je kijkt door de holle ramen van een gebannen toekomst ik drijf af uit jouw horizon verslonden in ogenblikken in een vingerafdruk van verdriet onuitwisbare liefde ik kon je niet meer troosten mijn woorden niet sterk genoeg jij was het gebroken wit wat verloren ging in het zintuig van vergeten door het zure heen…