Alle inzendingen over Joeg

Er was eens een egel in Ede Die erg in zijn jeugd had geleden Niet dat men hem sloeg Of uit het hol joeg Er waren steeds stekeligheden…

De afgelopen week kwamen twee dingen bij elkaar. Aan de ene kant was er het onderzoek van Limpach, waaruit bleek dat het Nederlandse leger tijdens de oorlog die we politionele acties noemen, structureel misdadig is opgetreden. Kampongs werden verbrand. Verdachten werden standrechtelijk doodgeschoten. Niet één keer. Niet tien keer, maar structureel.…

Ze verblijdde me met de doordachte opmerking dat een vrouw die op een vrouw joeg haar angstiger maakte dan een man.…

Wij namen ons dit jaar het beste voor maar renden na twaalf slagen van ons uurwerk naar buiten met een kapitaal aan vuurwerk en joegen dat er in een half uur door. Het voornemen, om strakker te begroten is zo de eerste dag al afgeschoten.…

Heerlijk sluimeren over rul zand en de warmrode vuurbol glijdend onder zien gaan als nacht langzaam valt Ik zag golven zwemmen en schuimbekken alsof de duivel hen woest bejoeg Het zilte water voelde ijzig koud en ik liep in staffe bries met getrokken muts over rode oren In de verte joeg een zeilschip vervaarlijk bakboord hellend…

ik zou de vlentis kunnen velen malen vlotter dan normaal het zondagsspoor liep echter krom weg van een onbekend perron waar niemand afscheid neemt dus ook geen reis begon de man die het niet wilde worden vroeg ik in de haast een part niet veel een mager beetje maar hij joeg en droeg een kofferklank over Tsjaikovski en Beethoven zag wat…

Nog trekken de zware wolken in ons bestaan haar sporen en woorden die als dolken mijn diepst wisten te doorboren, joegen mij steeds op de vlucht, de thuiskomst werd steeds later en in de spetterende avondlucht gevangen in mijn eigen theater, werd mijn pad van tranen zwaar. Ik volgde de dood en toch dronk ik door zonder bezwaar.…

woorden krulden sloegen vlammen uit het vuur dat nu ontstoken was zinnen vulden zich met warmte die roze uit het rood geopend had liefde smoorde niet maar smeulde en ontkiemde in het wakkeren van de wind vonken sloegen over joegen laaiend hete dromen door het lijf komen kreunde blijf gesmolten in emoties dreef genot…

woorden krulden sloegen vlammen uit het vuur dat nu ontstoken was zinnen vulden zich met warmte die roze uit het rood geopend had liefde smoorde niet maar smeulde en ontkiemde in het wakkeren van de wind vonken sloegen over joegen laaiend hete dromen door het lijf komen kreunde blijf gesmolten in emoties dreef genot als…

ik zag je kleuren in koraal langs metershoge riffen groen ging over in topaal dat donkerde in kliffen ik dook en voelde kartels langs de rots je gaf niets bloot in stof vond ik je trots een school van meer dan duizend vissen die dansten op muziek alleen wij het publiek ik joeg ze achterna en dook de afgrond in voelde hoe je me…

de klap was onverwacht echo's joegen vluchtend door de nacht ramen trilden kinderen rilden in hun slaap gewekt nog niet gebekt vlogen vogels van hun nachtelijke stek stilte eiste duidelijkheid voor pijn die volgde op geslagen zijn de andere wang kwam snel nu davert het geweld van openlijke ruzie en de hel maar met die hitte…

ze zocht in uilenballen botjes lentebroed stampte zingend maanverlichte kruiden in een vijzel fijn kookte slangengif met mierikswortel tegen helse pijn joeg in middernachtelijke uren het vuur in de oude smidse torenhoog hamerde geluk in gloeiend ijzer van een hoevenboog zij was de dorpsheks met bezem en rooduitstaand penenhaar…

Ons oermensen als de dag van vandaag helaas verleerd het echte jagen vergeten zijn wij het gevoel van eigenwaarde ergens verloren door de tijd Joeg de eerstelingen van ons mensen volledig in harmonie met natuur jachten wij reeds jaar en dag in galop voorbij aan onze ziel Waar is gebleven het oerinstinkt van op de elementen te willen…

ik voelde dat je binnenkwam je tochtte door de deur koud, de geur van oud het kraken van de vloer vertelde me je boosheid, onmacht en verval van kracht ik hoorde je in ademhalen hijgen happen naar een beetje lucht vluchten voor erin te blijven ik heb je ogen nooit gezien je blikken joegen angst aan vilden me als ik niet wilde…

Om te overleven joeg hij met stenen op vogels, of hij dook meervallen op, die met hun zuignappen vastzaten op de stenen in de bergbeek, en hij at zijn prooi rauw. Hij at ook wilde bessen, zoete kersen, sapotillevruchten en dadels, wat hij maar kon vinden in het oerwoud. Soms was zijn honger zo erg dat hij gras en aarde at.…

ik gaf je wat wind om te spelen wolken zo dat je je niet kon vervelen je vlocht ze in het blauw van de lucht rondde ze met donker en wit in hun vlucht zag het moment dat ze botsten, in je ogen de weerschijn van bliksem toen donders luid losten je stapelde buien hagelde wit en voluit joeg met orkanen de regengordijnen vooruit…

Was ik een schip Dan joeg ik door de golven Metershoog doorboorde ik de witte kragen Met welbehagen en met stormachtig geweld Mijn masten zwiepten heen en weer zoals in de oude filmen van weleer Het is het spel dat wordt gespeeld bij storm en tegenwind onthouden dromen van een kind Maar ik ben slechts een ouwe pont en daarom vaar ik elke…

Voor er puin door het ruim dreef Voor de klok ons verder joeg Was er een knal uit het nulpunt Een natuurwet propt de stof samen In een kruitvat, een zuigend gat Die sterren, nevels, stelsels slikt Versnellend in de verte dijt het uit Met een golflengte voorsprong Als een naald die in het rood schuift Toen nam god het over Hij legt…

ik ben je God vandaag bid mij om licht voordat ik je nu wakker maak ik speelde met de maan verduisterde de verte en joeg herten op met schemering je koos een huis en vrouw bleef trouw aan aardse zaken met gratis had je niets te maken ik geef je vierentwintig uur om deze goddelijke dag te vieren voor de rest ben ik te huur voor…

ik heb genoten van je liefde en je lijf met als bewijs de stappen in het zand de sporen op het strand waar we op golven joegen en ze oversloegen in het wit van schuim ik zag luchten in je ogen zon op je gezicht we lachten samen branding je kuste me in winters licht ik spatte zee en likte zacht het zoute water van…

een deken van grijs ligt over de Maas het is nog vroeg als ik daar naar toe reis mijn lijf draagt nog de waas van ene menselijke vervreemding het was nog kort geleden dat ik de gerolde Samsom naar het verleden joeg ben nu mijn eigen baas zo wilde ik bewijzen het was Nico uit Tine die mij door de jaren droeg hier aan de kade op een…

Het was er zo maar op een morgen Iets nieuws, iets nieuws iets anders in de lucht Een zoele wind joeg vele zorgen En muizenissen op de vlucht Het eerste vleugje lente Streek als een weldaad over'd aard De mensen keken blij verwonderd Was zo iets mogelijk in Maart?…

spiegel kon vervangen je spic en spande zuchtte vol verlangen dat dit beeld voor weken bleef doekte stof in ruime zwaaien dweilde vloeren zonder aaien schudde bedden op en ineens was er die sanitaire stop keek het bad je lachend aan in een kalkrijk vergeten deze dag dag heb je geweten een eerste lente in je bloed je ging ervoor en joeg…

ik voelde de orkaan die in je stormde en joeg proefde de agressie die hij in zich droeg je schuilde in het oog en huilde zijn ontwrichting maar je tranen waren droog gaven donker geen verlichting je wapende met haat sloeg terug met argumenten bijna kwam herstel te laat in de luwte van de woeste elementen het kind in je was bang voelde…

ik heb genoten van je liefde en je lijf met als bewijs de stappen in het zand de sporen op het strand waar we op golven joegen, waar ze oversloegen in het wit van schuim ik zag luchten in je ogen zon op je gezicht we lachten samen branding, je kuste me heel licht ik spatte zee en likte zacht het zoute water van je wangen…

De geestesziekte joeg haar op en verjoeg haar uit alle comfortabele, geruststellende en weldadige regionen van de zogenoemde "normale wereld".…

De jongens joegen de haan op die voortstruikelde en hielden niet op het dier achterna te zitten. Vanaf mijn plaatsje bij de bushalte schreeuwde ik in de richting van de kinderen: "Jullie moeten die haan met rust laten!"…

En het bloed niet meer door mijn aderen joeg. En er geen bladzijde meer werd toegevoegd. Wist ik dat mijn leven was, als een boek.…

zinnen stond nonchalant ineens het hele bos te minnen je flirtte met je blond je ogen waren dauw en vochtig als je mond de zon kleurde je haren jij bracht de wind niet tot bedaren je wakkerde hem aan spiralendsnel in kleine hozen je warmte raakte iedereen gekoesterd door jouw zachte vozen je lach brandde het middaguur de storm joeg…

Mijn hart, dat sloeg en joeg mij voort, Als wachtte ginds zijn liefdewoord. Ik vond de plek, de grond was week... Daaronder slaapt hij, koud en bleek. Een heuvel bloemen, blank en fris... Daar slaapt hij in de duisternis. Veel blonde bijen gonsden zacht. Ik had viooltjes meegebracht.…