Alle inzendingen over KOELTE

Schoonheid spiegelt zich In 't stille water Jij, het paradijs Liefde weegt de waarheid Tussen goed en kwaad Woorden besluiten Storm of koelte Adem zuivert een Angstig Moment…

Geen woorden zijn te vinden, geen adem die verlicht, het is alleen maar dulden tot het weer koeler wordt en tot er regen valt die alles schoon spoelt en die de mensen doet herleven. Wie kan er nu nog helder denken wie woorden vinden licht en speels? In kelders en in kerken kan je nog schuilen voor die zon; maar toch moet je lachen en dromen…

Een windje zacht als neveldruppels, een beetje late zonneschijn, niet meer zo wild en onuitstaanbaar maar teer als 't liedje van een kind; zo kan ook deze avond worden na al het drukke en de last van loden hitte, zwoegen, zweten, een blij voorvoelen van de nacht die koelte brengt en even vrede al is het oorlog in Beiroet en gaan vannacht…

hoe zou ik kunnen de duizeling weerstaan mij eindeloos te verliezen in de koelte van je diep ingesneden bestaan als je haast teugelloos ja uitdagend je charme evoceert onder een pergola in de schaduw van halfwilde rozen…

zoals de koelte 's nachts langs lelies en langs rozen als wit koraal en parels diep in zee zoals wat schoon is rustig schuilt maar straalt wanneer ik het schouwen wil zo meen ik dat ook jij bent als melk als leem en 't bleke rood van vaal gesteent of porselein zoals wat ver is en gering lang vergeten voor het oud is zoals…

Terug in Jeruzalem wonen we een dienst in de grote synagoge bij. Als christenen zijn we hier toch welkom. Maar de mannen moeten beneden in de zaal zitten; de vrouwen krijgen een plaats op de bovengalerij. De volgende dag is de woestijn van Engedi aan de beurt. Met een Zwitserse (!) cabine bereiken we de bergtop, waar een ruïne staat van Herodes' buitenverblijf…

De volgende morgen werden we verrast door een verfrissende koelte. We konden weer vrij ademen. Vogels amuseerden zich klapwiekend en opgewekt in het gebladerte en piepten en kwetterden opgetogen. Een lichte mist vervaagde de contouren van huizen, bomen en struiken. Bomen rustten uit in de windstilte. Een nieuw seizoen brak aan.…

koelte is weg nou erg kwetsbaar ijs laat niets blijken blijft hard van buiten zacht van binnen warmte nadert ijs verbergt zich weg van de warmte wachtend op koelte koelte is ver ijs verlangt naar warmte zoekt koud bij warm wetend het niet te vinden riskeert te smelten ijswater als lot…

De hitte die is als een kwelling van lichaam en geest striemde en geselde de wereld tot het weldadige, verlossende onweer koelte en bevrijding bracht... Niettemin had mijn trouwe ventilator met zijn wentelwiek voortdurend koelte in mijn richting geblazen....…

Ijzige wind koelt zonnenstralen winterzon huid tot kippenvel.…

Koelte vangend in hun vlucht, genieten ze van de vrijheid.…

Omarmd in zwoele zomernacht lagen wij loom in de koelte van een appelboom tot plots bliksemschichten de hemel deden oplichten en onze droom werd vastgelegd in een flits van hartstocht.…

Het weer heeft dan mijn airco-koelte verknald. Centrales zullen het daar op gooien. U bent er bij deze op gewezen: Dit sonnet zou u niet kunnen lezen.…

Hitte verdrijft mij, drijft mijn gedachten met schokken puur van kracht uit mijn bed rol ik en met de wens van wat koelte merk ik dat het geschokte verdwenen, niets meer is zoals het was.…

wachten op de trein naar een provinciestad gedachten (plus en min) die evenwijdig in het spoortje lopen perronwind wars van richting koelt hoofd en huid en dan twee lichtjes in de verte als ogen - warm en open…

de oceaandans net ontsprongen zo zal ik rechtop voor je staan kijk me dan aan en trek warmblauw lapje voor lapje voor lapje los in het zand vertel me dan nog eens duidelijk en diep als je stem dat warmblauw enkel koelte dekt…

zoek de koelte bij valavond onder mijn luifel drink op het terras uit mijn glas het klaarste water nestel je zonder schroom in de holte van mijn hand schuif je kussen om vannacht te dromen tegen mijn duimmuis aan leun een beetje zomaar tegen me aan.…

Straks bewonder ik het sterrenfiligraan maar nu - met een vrome koelte in mijn rug - staar ik naar de overkant: licht om bij te dromen; gezichten in de bomen.…

Gladde kiezelstenen die glinsteren onder het licht van de maan, die koelte verhalen en het water doen glimlachen als in de dagen van de schepping toen alles nog fris en nieuw was; gladde kiezelstenen die verhalen vertellen van langzaam geslepen worden, gepolijst door eeuwen traagheid en stilte.…

zoek de schaduwkant mijn lief op je huid loert heus een fikse dief de zon brandt gaatjes in je kostbaar vel wacht niet tot het luiden van de bel blus je ogen in de koelte haal niet de duivel uit de hel ook al ben je nog zo mooi en fel…

een zacht gevoel overdondert wanneer ik even in gedachten zweef door de koelte van een lentebries lijkt mijn geest voor jou gevangen dolend als een lamme zak dwaal ik in een doolhof rond maar kan jou nergens vinden mijn hart verandert in een tranendal…

Nu oom agent zomaar in koelen bloede Een voetbalfan gedood heeft in Den Bosch Breekt daar de hel nog alle dagen los En koelt het tuig zijn welgemeende woede. Zij zijn naar hun idee heus wel bij machte Om als het moet elkaar zélf af te slachten.…

in een storm verwaait het gebroken glas zijn doel voorbij tussen vingers als was in stromen vurig zand korrels van een ander leven koelt het nieuwe hart dat het oude heeft gegeven het helende begin naar een toekomst van slagen door wijsheid verwelkomt reis naar hoopvolle dagen…

Ik zit hier nog ook hier regen aan de ruiten zure wind die woede koelt maar als ik blijf en weer ga zingen kom je terug weet de warmte binnen.…

Je wilde het niet proberen er viel niet meer te praten het dreunde in mijn hoofd toen ik je huilend heb verlaten Waarom heb je niets gezegd en liet je mij in liefde geloven in jou zag ik echt een toekomst een vlam die nooit zou doven Zomaar helemaal uit het niets deelde jij me in alle koelte mee dat het over en uit is tussen ons en ik…

Ik denk, je moet toch iets hebben om van te houden, waarom niet een steen in je hand, die koelte aan je huid. -------------------------------------- Jo Govaerts is een Vlaamse dichteres die op veertienjarige leeftijd haar eerste dichtbundel publiceerde.…

het water onthaalt in warme bronnen stroomt hun onrust uit diepe porien doorheen de klamme huid van verlaten verlangens onder de koelte van een avondzon badend in eigen vruchtwater waarvan de zuurte schrijnt op hun jukbeen zijn ze gevallen vruchten van hun zucht naar stil nabijzijn omdat ze de herfst in lente willen herschilderen…

met de regen kwam de koelte heel dicht schuilden wij onder het lover daar herkende ik de geur van negerjongens zo vertrok de laatste greyhound in het zilver zag ik heel even de gekleurde plukkers gebogen staan 'ze zullen nat worden ' sprak de jongen 'laten we gaan vrijen ' zei ik…

Heet de zon warm het strand bleek gelaat voeten in zilt haren wild ogend heel bijdehand voorbij de kruin van de duin waar wind luwt naar schaduw waar men wanneer langzaam huid koelt door loomheid overmand in dromen belandt zo ook zou augustus bedoeld…

In schamele hutten wachten rubbertappers met schrijnende ogen op de koelte van het donker. Misschien zal de man uit de stad morgen wel iets meer betalen en misschien kan er dan een nieuwe mangel komen.…