start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (96)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (54)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4654):

Reis door Israël en Jordanië (tweede deel)

Terug in Jeruzalem wonen we een dienst in de grote synagoge bij. Als christenen zijn we hier toch welkom. Maar de mannen moeten beneden in de zaal zitten; de vrouwen krijgen een plaats op de bovengalerij.
De volgende dag is de woestijn van Engedi aan de beurt. Met een Zwitserse (!) cabine bereiken we de bergtop, waar een ruïne staat van Herodes' buitenverblijf. Ondanks zijn schandelijke daden was deze vorst een voortreffelijk bouwkundige!
In deze verdorde en verlaten omgeving leven toch nog de nodige dieren: herten, geiten en vogels. Ze vinden hier bij lang zoeken zeker wel eetbare gewassen en zaden. Maar een gave van mensen, daar zijn ze ook blij mee.

De woestijn schittert,
brandt hard en meedogenloos.
Spreeuwen vinden ons,
krijgen verkwikkend voedsel,
blijven meevliegen.

Bij de Dode zee, die ongeveer 420 meter beneden de zeespiegel ligt, zitten we heerlijk onder grote parasols. Het uiterst zoute water, waarin je altijd liggend blijft drijven, geeft een heel bijzondere ervaring.

Een Dode zeebad:
in ondiep water hurken
geeft grote moeite.

's Avonds gaan we terug naar Tel Aviv, vliegen vandaar naar Eilat aan de Rode zee. De vlucht duurt maar een half uur, is toch indrukwekkend.

Bij avond vliegen
van Tel Aviv naar Eilat;
steden lichten warm:
een leger vuurvliegjes
glijdt gemoedelijk voorbij.

Jammer genoeg duurt ons verblijf in Eilat maar een enkele nacht. 's Ochtends wacht Jordanië op ons.
De mooie bergachtige woestijn Wadi Rum vertoont zich, vol vrije geiten en getemde dromedarissen. Door diepe rotskloven rijden we met koetsjes, door paarden getrokken, naar de oude vesting Petra, eens een levendige bergstad. Overal in de steile rotsen zijn uitgehakte kamers en zalen. De Grieken en Romeinen hebben later mooie poorten met zuilen voor sommige van die "bergholen" laten maken. Pas in 1812 is "Petra" herontdekt. Zeker duizend jaar lang was het een vergeten, onbekende stad. De bijna loodrechte hellingen zijn door regen en zandstormen geteisterd. De invloed daarvan is duidelijk zichtbaar.

De woestijnrotsen
zijn door talloze eeuwen
verweerd en gekneed:
reuze druipsteengestalten
van de hete buitenlucht.

Veel mensen lopen tussen die geweldige rotsen heen en weer, sommigen gaan op een rijdier. Ja, veel van deze makke hoefdieren kijken uit naar een mogelijke berijder.

Mensen lopen druk;
ezels en kamelen zien
dit loom soezend aan.

Ja, de Schepper heeft hier met kunstzinnige hand gewerkt. Het is wel moeilijk om aan het Opperwezen handen toe te kennen. In elk geval heeft Zijn adem met beeldhouwende kracht over de stenen geblazen.

De hoofdstad Amman van Jordanië is op tamelijk steile hellingen gebouwd. De vierkante en rechthoekige woningen hebben allemaal een woestijnkleur.

De bergen zijn vol
stapels huizen, die ogen
als woestijngrond.

Ook hier zijn verschillende culturen te zien.

Gebroken tempels
en verstilde theaters
spreken altijd nog
naast Oosterse paleizen
van Romeinse heersers.

De oude stad Jerash is gebouwd onder de Romeinse keizer Hadrianus. De hitte is bijna niet om uit te houden!

Puffen en zweten
in de bouwvallige stad,
waar eens fonteinen
hoog en nevelig spoten,
woelig leven verfristen.

De bus maakt grote haarspeldbochten om de berg Nebo te bereiken. Een klein museum en een mooi gedenkteken herinneren hier aan de wetgever van het Israëlitische volk, die op deze bergtop stierf.

Blije stemmen en
een schoon park geven leven
aan de berg Nebo,
waar de geëerde Mozes
de wereld mocht verlaten.

Terug in Israël is de goede bouwgrond een lust voor het oog, na die reis door woestijnen.

Roodbruine aarde:
de Joodse vruchtbaarheid ligt
klonterig _ open.

In Tel Aviv willen we 's avonds als afscheid aan Israël vlakbij de zee wat eten en drinken nuttigen.

Op het strandterras
wachten we lang op eten;
een rat schept vermaak.

Ja, dit knaagdier springt heen en weer over de wal van stenen bij het restaurant. Omdat deze zaak wel erg prijzig is, gaan we ergens in de stad eten. De volgende dag is de terugreis naar het Vaderland. De vlucht eindigt bij Amsterdam, veilig en mooi!

Traag daalt het vliegtuig,
volgt de vuurrode einder,
avondgloed, die dooft...

Illustratie: Bij de Dode zee: je liggend blijft drijven

Schrijver: Han Messie, 14-10-2012


hmessieatlive.nl


Geplaatst in de categorie: vakantie

Deze inzending is 114 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:kees niesse
Datum:22-10-2012
Email:c.h.niesseatkpnplanet.nl
Bericht:Prachtig leerzaam verhaal over deze reis.
Graag gelezen.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)