Alle inzendingen over Kan je de weelde dra

(voor Robyn Rihanna Fenty (20 februari 1988)) Je bent geboren in Saint Michael op Barbados. Je Ierse vader Ronald Fenty is een magazijnbeheerder in een kledingfabriek en je moeder Monica Braithwaite is een gepensioneerde accountant en Afro-Guyanese. Je bent hun oudste kind en je hebt twee broers, Rorrey en Rajad, twee halfzussen en een halfbroer…

Zij opende de poort en liet mij delen van haar weelde... Dansend in haar ogen groeide de boom. Haar bloesem, ALS VOORJAAR DE LIEFDE, geurde de kamer, terwijl katzwijm op de loer lag in werkelijk alle hoeken van haar majestueuze suite.…

Dra zullen draden mij vangen in hun webben van gesponnen tijd.…

Glooiend, donzig warm, ontrolt dra voor 't vroege oog dauwheuvels' tapijt.…

Ook scheen 't zuchtjen louter weelde, 't Zij het schalks haar boezem streelde, 't Zij het suisde in 't blonde haar; Echter wuifde 't uit het lover IJlings meer dan geuren over, Zoet accoord van stem en snaar.…

" Dra slapen ze, dek ik ze toe met wat weemoed zoals een mijmerende vader dat kerstnacht doet Moge hun huppelende hartjes in vrede gedijen... tot een volgende Kerst.…

Ons wacht nog slechts een enkel ding: Wacht maar tot ik dra mijn zakken vul Met popmuziek in “PIM, THE MUSICAL”.…

geen gemeentewerk is vandaag taboe nooit was de stad zo verzorgd en prachtig weer wordt de burgervader spankrachtig want we zijn dra aan verkiezingen toe na 6 jaar getouwtrek en polemieken laat hij nu plots de asfalteuse pieken…

Zie Rouvoet, een Balkenende in het kwadraat, maar dra, als hij zijn zin krijgt, de bijl aan de wortel, je ziet zijn ogen bliksemen, de mens moet lijden, en hij leidt ons slechts naar het kwaad. Want dat zijn we, kwaad, niemand die luistert.…

Nu dra je lichaam zal verzanden gezien het leven zich verplaatst tel ik de korrels op de stranden opdat mijn ziel in jou weerkaatst en mocht ik ooit naar je verlangen omdat het goed was tussen ons zal ik je foto 's nachts verhangen die bij het Boeddhabeeld van brons.…

Ik ging door 't lachend bloemenveld, Veel kille dauw hing aan de knoppen, Maar helder scheen de morgenzon En dra verdwenen alle droppen. Ik had een lief - bij mijn vertrek Zag ik veel tranen in haar ogen; Die wangen, bitter nat geschreid, Hoe spoedig kunnen zij weer drogen!…

Lopend aan een boodschappenkar kom ik vorige buren tegen, werp een blik in hun kar en zie daar van alles in liggen. Van die cervelaatworstjes, potjes paté, een prei: dat is wat ik onthouden heb tenminste. Oude buurman zegt: weet je dat ze hier vier verdiepingen hebben? Ik zeg: wat vertel je me nou? Jazeker, zegt ie. Vier etages met echt alles wat…

opengaan Tot al de spraakloze gedichten Der hemelse gezichten, Had ik verwacht uw dageraad: 'k Had u verwacht zoals wij beiden In dit geduld zonder verwijt En onvoorwaardelijk verblijden God wachten op zijn eigen tijd, Wij twee die samen daaglijks deelden Van liefdes boom de vrucht zo scherp en zoet, En proefden in haar nasmaaks sidderende weelde…

wat moeten ze toch weer naar welke zon, naar welke zee die betrouwbaar is zucht naar bruine huid niet zwemmen tegen golven in maar optimaal genieten bezeten en verzwolgen door hun zonnegod, zijn zij de Tsunami allang alweer vergeten alleen de Noordkaap staat nog open ijzig zoeken zij voorbij getroffen volk naar nieuw vakantieland…

Het liggend blauwe met zijn vrouwezeden strekt zich en lacht met de uitdove weelde verflauwend tot het niet veel meer verscheelde van warmte en wolken die het maken heden.…

Ik was aan u, gij waart aan mij, wij waren elkander voorbestemd van den beginne; nooit mocht ge in 't leven smart of weelde ervaren die niet bij mij weertrilde in ziel en zinnen!…

So dra mi gondola calmo canvaro io gondel‘ier, e gondel pronto dááro”.…

Was juli gloeiend heet en gortdroog viel daarentegen augustus met zoveel helder koel water aardig uit de boot blijkt ook deze heerlijke warme september een drie eeuwen record lijken zelfs de dieren weer van slag Of de aankomende winter vasthoudt aan deze lijn zullen we dra al dan niet bibberend weten…

Ook ik zal zulks dra doen. Heer Waard, ik wil u mijn paard verkopen en 't hem dadelijk nadoen.…

Had ik maar haar warmte en weelde bewaard? Toen kon geen vloedgolf ons splitsen en dansten we op talloze tonen.…

Stil beluisterde ik het vallen van een blad bad in stilte fluisterde de aarde toe het te nemen zo je dra weer kunt geven voedingsstoffen voor nieuw en ouder leven Ving de boom mijn bijna onhoorbare gefluister boog tot me ritselend Omhelsde mijn gedachten ontspande zijn kruin reikte mij zijn takken Het voelde echt zó goed…

Slingerend door rijen coniferen en takken als noten- balk begeren ziet haar knop ont- sluiten plotseling blauwviolette, pracht speelse, steeltjes rond haar hart laat zich niet be- plukken los te rukken gekruld fijn groene dra- den aan takken coni- feren begeren, eren blauwviolette pracht passievolle macht…

Zij die lief hebben zijn niet dezelfden als die gelukkig zijn.…

vaak zie ik de werkvrouw schreien wenend komt zij de kade af ik sta dan voor het venster wend dan dra mijn ogen af zie haar het werkhuis binnen gaan met een droef en rood gezicht zie haar te moede ruste staan in het schemer avondlicht hoe boent zij niet de boenwas poetst zij koper, haalt de kachel leeg slaat met kracht de loper eerdat…

In doodse Stilte Raast de Wind Het wijde Landschap door En onontdekt Door Boom noch Blad Blijft zij de Onrust voor Die dra haar Zijn doet voelen De Schaduwen van Wolkomtrekken Raken ‘t platgeblazen Gras Maken Kleur en Vorm en Plekken Waar de Stilte eerst nog was Tot ook ‘t gladde Spiegel water Door onzicht’bre Hand beroert En een blijvend…

Ga ik aan het redeneren, Dra ben je het luisteren moe; Stil geeuw je achter je handje, En je kijkertjes vallen haast toe. Wil ik je dan duchtig brommen, Je zoent al mijn brommen weg, En je omtovert me zo met een lachje, Dat ik niet meer weet wat ik zeg.…

Ga ik aan het redeneren, Dra ben je het luisteren moe; Stil geeuw je achter je handje, En je kijkertjes vallen haast toe. Wil ik je dan duchtig brommen, Je zoent al mijn brommen weg, En je omtovert me zo met een lachje, Dat ik niet meer weet wat ik zeg.…

Dra daarna wilde ma een van ons een brood laten kopen, ze keek vertwijfeld in haar knip. Dertig zilverlingen brandden in mijn broekzak. Ik heb er witte chocolade van gekocht, het bewijs opgegeten en ben er vervolgens misselijk van geworden.…

Nu, lachend, speuren mijn begerige ogen Naar iedre sater, die ik, marmer zie, Beschonken, neergezonken op één knie, De wijnzak drukkende; dra zat gezogen, Loert naar een nymf hij met zijn scheel gespie: Zijn dronken vingers bootsen, lustgebogen, Krambevende haar lichaam na: gedogen Zal hij het nooit, dat zij hem snel ontvlie.…

Wij weten weinig van de weelde, maar we weten dat weelde niet meer wederkerig is. Immers na de paartijd gaan de vrienden huiswaarts blauw geschminkt als een onweer en somber. De liefde leeft niet van de mens alleen. --------------------------------------- uit: 'Gedichten', 1971.…