Alle inzendingen over Kasteel van Bossuit Goswin Storme

Goswin staakt de dialoog met een wraakzuchtige grijns. Op de avond van het feest in Kasteel van Bossuit branden er allemaal fakkels rondom het kasteel. Een chique koets rijdt steeds op en neer vanaf de ingang van het landgoed naar het feestelijke kasteel om de uitgenodigde vriendinnen van markiezin Frédérique in stijl te doen arriveren.…

Toch is Clementine helaas gevolgd door haar stille aanbidder graaf Goswin Belderbusch van het Kasteel van Fallais. Goswin is al jaren smoorverliefd op Clementine en hij had al een gruwelijke hekel aan de vrouwenversierder Roger. Nu Roger ook nog zijn oogappel wil beminnen, zijn de rapen gaar.…

In zijn robuuste Kasteel van Bossuit op de Bouvriestraat 3-5 in Bossuit hangen de mooiste schilderijen, tenminste voor hen die er vatbaar voor zijn. Barones Eléonore van Renesse van Elderen van het Kasteel Banhout op Banhout 1-4 in Heestert is er zeker vatbaar voor en zij komt geregeld weer een kijkje nemen.…

dat in de vloed van zee naar land jou mijn kasteel doet bouwen...…

De steden, de dorpen, de kastelen, - als nesten aan de aard-bal - de rook der stoomboten op de bolle zee, en de storm-kapen met hun ruisend schuim, het warm tropenwoud, de krakende, witte waterval, zij zijn van U, mijn God, de brede getuigen, de heldere roep-hoornen van uw Naam, de hoge gestalten, ver en ruim, zodat wij, mensen, diep en dieper…

Ik bouw hier mijn kasteel en drijf weg in dromen.…

Een chateau ofwel kasteel, zie je over de grens in overvloed. Wat eurootjes lichter, dwalen we door gangen en zalen. Eventjes wanen we ons in de vorige eeuw, bij 't zien van al dat moois, op de kerker na, die heeft iets lugubers met z'n ketting aan de vloer en de kegel eraan vast...…

Het was jaren geleden dat ik in een auto heb gezeten en ik werd met een elektrische auto naar de ingang van kasteel De Haar gereden. Ik zat achter de chauffeur, wat mij direct deed denken aan mijn jeugd, toen ik bij mijn vader in zijn Peugeot meereed. Het gaf best wel een luxe gevoel om zo naar het kasteel te worden vervoerd.…

Wacht met gieren wind op betere lucht bij duister licht zodat je zo de kracht hervindt die menig boom doet buigen onder zijn gewicht Wacht met bulderen wind opdat je de vele kreten hoort die je bij bange mensen vindt wanneer zij naar jou luisteren in hun gedachten reeds vermoord Wacht met razen wind ontsteek eerst dan in grote woede…

haar stem vibreerde zacht in de storm hard in het spel…

De laatste blaadjes houden zich vast aan de boom, herfststorm laat ze vrij…

De wind op je lippen is stil gaan liggen hij waait niet meer in mijn gezicht Een storm begint in mij…

voor de rood ondergaande zon naast de kerk tussen bladloze bomen en kale grillige takken in gestaag vallende regen vliegt voor de storm uit een ineengedoken bundel veren…

In mij woedt de storm Die kan ik jou niet tonen De storm van gevoelens Van herinneringen Van verlangen Van eenzaamheid en angst In mij woedt de gekozen dood…

Ze stonden samen op het bruggetje, de jongen en het meisje, en als je ze zou zien staan dan zou je denken dat je in een sprookje was beland. De zon scheen nog zwak. Het water kabbelde rustig onder hen door, maar hun was het alsof met wilde golven tegen de oever en tegen de brug aan werd geslagen. Ook de wind die zachtjes blies, stormde om hun heen…

Soms behelsen stormen ons leven, hevige stormen, vergezeld van rukwinden, regenbuien, als een woeste stroom. Maar als na al dat natuurgeweld de normale toon weer wordt gevonden, is net als voor de uitbarsting, alles weer 'gewoon'. Opgefrist als na een bui, alles groen en zonneklaar, 't was gewoon een misverstand, gelukkig maar!?…

Storm en kou raast door mijn lichaam. Dit voelt absoluut niet fijn. Ik ben mezelf helemaal verloren en dat veroorzaakt veel pijn. Mijn zelfvertrouwen is compleet weg. Het vertrouwen in de medemens is er bijna niet meer. De weg die ik te gaan heb is heel lang want hoe vind ik dit alles ooit weer.…

verscheurde wolken zon kust het zwarte water nog slapen golven…

schuimende golven windstoten beuken de zee onder de gordel…

Voel de golven sneller tegen je opstuwen Mijn handen die je borsten trotseren Het is te laat om de zee nog te kalmeren Gehijg maakt plaats voor gekerm Je raakt verslaafd aan de storm De razernij lijkt oneindig De schade lijkt enorm Na de storm komt serene rust De wind gaat liggen, alleen nog gefluister In alle stilte keren we terug naar…

toppen zwiepen in de regen knoppen kopzwaar op hun steel heel de bloemenzee bewogen sluit de blinden van je ogen ruik nog eens het malse gras groen zoals het gister was…

Hoor de regen slaat tegen de ruiten Van tikkel de tokkel de tak Hij trommelt op vensters en ruiten En tokkelt hierboven op dak Wat zullen de mussen nu koud zijn En bang zo in't donker alleen Ik zou vast een beetje benauwd zijn In zo'n nacht als de maan zelfs niet scheen. En de uilen die 's nachts altijd roepen Wat worden die beesten…

storm van wolken flarden in mijn hoofd gevoelens kolken van verstand berooft storm van woedende vlagen berovend mijn verstand kan het niet meer verdragen woede krijgt de overhand storm van onredelijkheid en haat neerslaand tegen de spiegels van mijn ziel voorbij de goede raad nu niet meer subtiel…

De lucht wordt donker De donder ver weg klinkt als een alarm En ik herken de smerige geur van het naderende onheil Paniek. De wereld wordt zwart Mijn wereld Ik kijk om me heen Er is nooit een plaats om me te verstoppen Ik ben alleen Mijn benen worden zwaar ik verschrompel Hij is er al Er is geen kans meer Hij vangt me weer Het…

grote buiten vermengen met zijn lijf hem schijndood maken als de takken waarvan hij het sterven van hun blaadjes liever inruilt voor het strand omdat zijn lente duurt zolang er zee is in zijn buurt hem denken laat aan negen maanden aan het kleine binnen aan de stem van zijn moeder die vertelt van hoe alles groen is dat en aan de storm…

Het is letterlijk stilte voor de storm spookachtige straten bijna verlaten op een enkeling na optimist of niet in staat vastgelopen in meters file motoren oververhit vingers trommelen chaos en paniek wachtend op het oog angst zweet voor de monsterlijke kracht deuren en ramen dicht gespijkerd lijdelijk wachtend tot de tornado losbarst…

Stormen raasden doorheen mijn leven langs en over de vloedlijn heen toch blijf ik de waterkant bezoeken want wind en water reinigen ook wat ze aanbrengen voeren ze ook weer weg wie weet wat er nog meer komt terwijl water mijn voeten en wind mijn haren streelt denk ik, iets goeds dit keer vandaag nog of morgen…

dansende bladeren op het wegdek geven vorm aan een razende storm die al takken brekend en beukend tegen ramen de gemoedsrust in alle hevigheid verwaait…

machteloos dobbert het bootje verstopt tussen de golven worstelend met natuurgeweld wie zijn er aan boord waarom is men uit gevaren waarschuwing windkracht 10 ramptoerisme op de dijk auto's rijden af en aan slaan het spektakel gade de reddingsboot vaart uit vier vaders vrijwilligers de kapitein in de kajuit ze zoeken het ranke scheepje…

Blij dat ze de storm symbolisch kunnen sluiten. Huiskamerheroïek. Aan de andere kant kent storm ongekend veel positieve ervaringen. De boel wordt eens flink doorgelucht, want ook op straat moet dat gebeuren en oude energieën maken plaats voor frisse energieën.…