Alle inzendingen over Kinderlijke onbevang

In pure naaktheid geboren met sprekende mond als kind onbevangen schreeuwend om aandacht tot buikje rond met boer als knuffel als kleuter onbevreesd de eerste levenslessen met spelen en gillen vallen en opstaan groeien de jaren in de tienertijd met opkomende vlinders verliefde blikken en eigenwijze wispelturigheid van bijna volwassen…

loopt hier een dunne kleurrijke dichter in Parijs een dunne kleurrijke dichter in Parijs kinderlijk onbevangen zonder sluitingstijd de wereld in en uit ik zie een obelisk een mens die leven schrijft blagen en blosjes bloesjes zomerdracht schildert volstrekt voorwaar barbaars kleur smeet smijt kwetsbaar kleurrijk verwondering…

Heimelijk en stilzwijgend sprak ik de wens uit dat het eiland van zijn kinderlijke onbevangenheid nooit overspoeld zou worden door een oceaan van kleinzielige bekrompenheid en harde wreedheid......…

Heimelijk en stilzwijgend sprak ik de wens uit dat het eiland van zijn kinderlijke onbevangenheid nooit overspoeld zou worden door een oceaan van kleinzielige bekrompenheid en harde wreedheid......…

spelenderwijs stimuleren, zo is het leuk, zo is het echt een woordenspel, goed voor die kinderlijke onbevangen geest het Nederlands wordt een taal zoals het nimmer is geweest tja, meen ik dit nu echt of is het zomaar een grappig verhaal die keuze laat ik u voor wat betreft onze Nederlandse taal…

Daarbij ging je opnieuw wijn lezen in Midden-Afrika, waar je vele authentieke beelden kocht, die je naar je atelier sleepte, als een kind geloofde je in hun spirituele inspiratiekrachten.…

er komt weer een heel jong kind zo onbevangen dan huilend dan weer met een blijde lach weet ieders tederheid heel warm te vangen nieuwe grootouders trots maar ook ach ach…

Was ik nog maar kind bemind door het oudere geslacht hoeders van de onbevangen, pure, ongecompliceerde slag der mensheid Was ik nog maar kind bemind door de generaties zo groot en toch zo klein in individu Was ik nog maar kind bemind door bemind in waar is het dat ik verloor het kind zijn, van binnenin…

Stil verlangen onbevangen Nog 'n kind wordt bemind Puur en oprecht eerlijk en echt Hopeloos verloren ogen die bekoren Blikken die verrassen is zij nu volwassen ?…

Het bezoeken van een museum in het gezelschap van kinderen is geen last, maar een lust. Kinderen kijken opmerkelijk precies en onbevangen naar objecten. Zij zijn uitstekend in staat goede vragen te stellen en te verwoorden wat zij waarnemen en ervaren bij het kijken naar een kunstwerk.…

't Kind onwetend zuiver spontaan 't Meisje hopen en geloven nog onbevangen De vrouw bereid tot geven en ontvangen 't Leven eenmaal gegeven geen weg terug ...…

Het is nooit meer zaterdag, nooit meer zondag nooit meer: gewoon ik geef je onbevangen een hand onbevangen, ja wel een zoen ik heb, had leven lief, liever dan. Ik denk: waarom zijn merels gelijk mussen adelaars zijn er nog bomen met loof, ergens kastanjes, huttentutten kinderen leven en lust witte schorten.…

Zoals alleen kinderen doen Die de vrijheid beleven als een onvoorwaardelijke zoen. Laat me onbevangen leven huilen, lachen als een kind dat pure vreugde is gegeven. Opdat ik dat kleine hart hervind Door volwassenheid ontnomen Vergaan door jaren, met de wind.…

het graf Het kind in mij dat koester ik Blijf bij mij voor altijd Jong van geest en jong van hart Nog niet verteerd door spijt Het kind in mij dat koester ik Onbevangen en oprecht Maar sinds jij geboren bent Zie ik het kind in mij pas echt…

je hebt van die warme omahanden peulvrucht lichtjes in je kooltjes er stuift overal mosterdmeel natuurlijk in water opgelost blank van pit in spijzen vol plezier zo zet jij steeds ogen op steeltjes manen en manden vol seizoenen buiten schildert ongedwongen wangen vol havermout een kinderstoel zelfs het hout schuddebuikt van geluk…

Ach, wat wil een kind toch veel weten terwijl wij zo graag zoveel willen vergeten……

in de schaduw van de wind stoeit onbevangen een kind een zeepbel barst in duizend en één hemel open hoog in de lucht springen veulens in het blauw vrolijk fluiten dwergen op een luchtig pijpje stro sprookjesachtig fladderen broze vlinders naar omhoog betoverd door dit spel breekt een zeepbel in mijn oog.…

Klein meisje, onbevangen Zo puur en zo sereen Een traan voor wat verdween In andermans verlangen Haar kinderlijke pracht Genomen door de wind Geen vrouw maar ook geen kind Gevangen in de nacht En 's avonds huilt ze zacht Tot haar dromen haar bevrijden Uit haar wanhoop en haar lijden En laten zweven in de pracht Ze wil alleen maar schrijven…

zo onbevangen gelukkig zijn, kan ik sterven van geluk ?…

als ik wandel door de straten van mijn jeugd komen de herinneringen terug helder als water ik ben weer een kind tussen de grote mensen onbevangen vrij en blij loop en spring ik door het gras dat groener lijkt dan het ooit was mijn gedachten worden wreed verstoord door het geluid van teveel verkeer ik loop door de straten van mijn jeugd…

Het eerst zo onbevangen kind stond daar met een trillend lipje en tranen in de ogen voor de norse vrouwengezichten in zwartwitte habijten. Nooit meer zou zij opgetreden.…

Nog onbevangen in mijzelf weggekropen, hoor ik de regen dansen met de wind; ze zijn elkaar wat ál te goed gezind, als dat maar niet op noodweer uit zal lopen. Ik draai me om en schurk me als een kind aan wollen warmte die mij om zal dopen tot trage slak die vrijelijk mag hopen op duurzaamheid, de luiheid welgezind.…

Als jong kind nog onbevangen de wereld kunnen ontvangen alles nieuw, spontaan en open begreep je iets niet, kon je hopen dat je het later wel zou weten misschien al na het middageten nu ik meer van de wereld begrijp begrijp ik eigenlijk juist minder verwondering heeft plaatsgemaakt voor angst, woede en verbijstering waarom haten…

vroege vlinder, zomaar op mijn hand gevlogen, tovert prille lente ontluikt van binnen broos geluk in huppelpas en zonder jas ren ik naar buiten, woont mijn vrije kind in warme, zomergroene jaren speels, nog onbevangen aan de einder wieken verre vogels naar zonnige dagen, ruist langs nevelig avondrood een zachte groet nestelt mijn weemoed…

Een zacht ruisende wind over niet afloopbare velden vlaktes van vergeten helden kraambed van tulp en hyacint aan de kim het gekrulde duin een overzeese achtertuin Ze schouderen in het bed het frisse groen op de flank de zware toppen fier en rank gekleurde hoedjes opgezet bloemenpracht van hart tot rand buigend voor passant en klant Zo…

naar mij toe vindt Gewoon zoals je bent teder en onbevangen Lief vriendje waar je nu ook bent of gaat Alles is geweest maar nog lang niet voorbij Jij leeft in mijn hart elke dag weer opnieuw En als je me nodig hebt …….dan vind je mij…

kind toch voelt zij woeste golven wenken leeg loopt ze naar het licht de schouders wederom gebogen verdwijnt plots uit het zicht door bedrieglijke horizon bedrogen…

Ieder uur van de dag ben je welkom bij mij, jij schept overal vreugde, maakt iedereen blij Onbevangen vol verlangen…

Lach maar, kleine prins hou onbevangen van het leven daarin zijn kinderen heel bedreven. Jij kreeg een wezenlijk hooggeachte naam te dragen, dus lach voluit, dat mag. Groei maar, kleine prins, en luister naar verhalen waar je vreugde uit kunt halen en levensmoed en naastenliefde en mededogen dus groei gerust, dat moet.…

lief klein toverkindje je tovert mij 't verdriet voorbij je onbevangenheid verbind je zo met mij…