Alle inzendingen over Knielen

Bidden is niet enkel knielen; ’t Is in ’t huis van onbeminden En in grauw mizerie-zielen Veel verborgen liefde vinden. Bidden is de bittere dingen Met een zacht gezeg vergoeden; ’t Is doorheen zijn tranen zingen En in alles ’t schoon vermoeden.…

Ik moet nederig zijn. Ik zit gevangen aan een muur van harde en onbewerkte stenen. Op die muur staat: U zult nu uw God moeten gehoorzamen. En mijn voeten zitten ook vast aan ketenen achter mijn billen en daaraan een onbreekbare ketting die niet meer te openen is in mijn leven aan een ring in de muur erachter waarop staat: Uw staf is verdiend en…

Aangezien de boodschap, aldus Crystal Palace-speler Wilfried Zaha, zijn kracht heeft verloren, heeft deze Zaha besloten niet meer, voorafgaand aan een wedstrijd, te knielen...!…

elke avond zal ik knielen En zachtjes haar naam zeggen…

Hij probeert haar te haten maar zal altijd verlangen Zo schuldig als onschuld kan zijn Knielen zijn gedachtes Bij de herinnering aan haar…

Ik plant wortels in mijn ziel strijk een vlag in de hemel middels eeuwen wentelt een wiek visionair simultaan omarmd laat leven groei ontstaan ik plant en oogst, uit m’n ziel open en ik kniel beviel en kniel, kniel tart niets tart nog ‘t heden amper belaagd ’t verleden ik plant wortels in mijn ziel strijk een vlag in…

'k Zou , meelij smekend, knielen op de straat, Maar mijn verachting spuw ik voor de voeten Der huichelaren in hun plechtgewaad.…

ik vraag het je van vrouw tot vrouw want bidden kan ik niet hoeveel liefde heb je te delen en waar komt ze vandaan ik kniel maar neer in dit gesprek en eindig gewoon met wees gegroet…

de avond schuifelt over de rivier het brakke water prevelt zijn brevier populieren gooien het licht aan flarden wolken knielen in dit lome uur op de hoeve drijven ruige boeren argeloze koeien in de schuur.…

mag ik huilen wanneer een woestijnroos haar traan heeft laten vallen mag ik voor haar knielen wanneer zij een blad verliest mag ik voor haar bidden wanneer zij de koude van de nacht moet overleven en mag ik voor haar sterven wanneer de zon haar traan ontneemt…

Als een ervaren beminner, neem ik bezit van je ziel, Als ik met dwalende handen, langzaam voor je kniel. Ik neem je, laat het je beleven, Laat je voelen wat het is, controle uit handen te geven. Je voelt je ontspannen, gespannen en klein, nu je weet, dat je deze nacht de mijne zal zijn .…

Het dorre land Onder mijn voet Ik wil hier niet zijn 't Is dat het moet 'n Dorstige mond De hemel brand Ik kniel neer In het hete zand Ik geef me over Ik laat me gaan De hoop, het leven Ligt voortaan In zonnehanden Zonneklaar Vandaar Dat ik me geven Zal…

Lichte nacht, die lichter zijt Dan mijn donker droeve dagen, Sterrennacht, die groter zijt Dan mijn kleine hart kan dragen - Laat mij knielen in het duister, Waar geen sterveling mij ziet, En mij bidden tot uw luister: Doof het licht mijns harten niet!…

voluit valt het doek de onwetenden verlaten de voorraadschuur handen bebloed zij krijgen wanhoopsplinters over zich heen sommigen keren op hun stappen terug vervloeken de vlag van het vaderland maar knielen voor de willekeur van meesters zij ontdoen zich van hun mantel ontbloten de borst toch zij zijn beschaamd al zij die onwetend zijn…

Ik wil haar zien knielen, smekend of ik haar terug wil nemen!…

levenslang gevangen wanhoop in het hart onvervuld verlangen voortdurende smart heimwee naar de hemel naar geborgenheid hunkering naar liefde nu en voor altijd Jezus is gekomen keerpunt in ons lot oorsprong aller dromen veilig thuis bij God liefde zonder grenzen rustpunt voor de ziel hoop voor alle mensen kom en kijk en kniel…

draag met mij bakstenen in de mist van de ochtend de nazomer lijkt te wenen als ik kniel in het zand een pad wil ik bedenken naar het naderend kale bomenland ik herken het jaargetij dat over een zwoele grens de zon dieper laat dalen en licht vooruit schijnt op tijdelijke sterven zo vreemd maar toch weer mijn innige wens; stilte…

Laat ik me leiden ervaar ik de kracht Verschuil ik me achter wat ik juist dacht Laat ik mijn hart open samen met mijn gedachten Loop je vooruit of sta je te wachten Laat je me knielen en reikt mij die hand Zal gaan waarderen waar ik ben beland Zul je me vangen als ik vallen zou Kan het nu nog niet weten ik zie pas een klein beetje van…

Ik kniel voor je altaar.…

Geprevelde tranen knielen gevonnist op mijn mond, rozenbladeren bedekken mijn adem op de grond. Bedelend schuift mijn schaduw in mijn ogen achteruit, lichtloos bewierook ik mijn dovende huid.…

Wakkre harten, trouwe zielen, Eerlijk dragen schot en lot, Niet te bukken, niet te knielen, Niet te buigen, dan voor God; Rap van leden, Vroom van zeden, Dàt was Hollands, lang verleden! Mannen-broeders! leer u tooien In de spiegel van die tijd, Vrouwtjes!…

Ik begeef me door een schichtig bos tot waar laat nachtlicht weerkaatst op helder stil water Ik kniel Bij vingerraking verschijnt een rimpel breekt maanlicht Sterren knipogen Een uil roept kikkers kwaken natuur lijkt te ontwaken met de ochtend in zicht Probeer in wankel evenwicht weer op te staan Verlies grip en plof…

Jan Siebelink heeft het te druk met violen te vernielen door er op te knielen…

Het staan met handen die naar boven wijzen gronden geen voet in dit bestaan, het knielen valt moeilijk voor een ziel die nooit geleerd heeft de aarde te kussen.…

als de kleine Voelen ons verbonden met elkaar slechts te scheiden door de dood Nooit was mijn liefde voor iemand zo compleet en ook zo groot Ik hoop dat het zo mag blijven geniet intens van jou mijn lief Wil alles met je delen voortaan lief en leed ook inclusief Indien jij dit net als ik zo voelt kom dan naar mij, liefst gauw Dan kniel…

met zijn huid bloot ook de winden lachten neerwaarts en met schmink van geld toverend gemaakte ogen lachten vanuit een glazen paleis met ouderlijke fundamenten toen in zijn stekelig bloeien de groene bloesems eindelijk hun metamorfose ondergingen smolten de ijsruiten van hun schelletjes kijken in een plas van nederig knielen…

Anderen keren op hun stappen terug En vervloeken de vlag van het vaderland Zij krijgen de splinters van de wanhoop over zich heen Knielen voor de willekeur van de meester Zij zijn verdoemd, Al zij die onwetend zijn.…

In jou wonen echo’s van mijn ziel je draagt mijn kruis in gebed als ik kniel. Je laat me mijmeren hunkeren en dromen leunend op je gestel liefde tot je komen. In een grenzeloze vrijheid dat je biedt overzie ik het leven schrijf ik mijn lied.…

Mannentrots en hartstocht knielen Waar ge uw vriendlijke ogen slaat. Zachtheid is de kracht der zwakken, Is haar scepter en haar zwaard, ’t Bloempje, dat een zucht zou knakken, Beeft en buigt – en blijft gespaard!…

Er huivert dan iets in het hart en de ziel: we weteen dit leven zo kort en zo broos, waarom dan zo angstig zijn, bazig of boos terwijl alles zegt: vertrouw maar en kniel.…