Alle inzendingen over Knokken

Okee, je bent wat dikker Nou goed, je bent niet knap Je oogt wat als een kikker Je huid hangt nogal slap Je hebt ook goeie kanten Die vallen hen niet op Ze blijven je maar pakken Kontakt is mep of schop Geluid bestaat uit schelden Verbaal doet nog meer pijn Met velen zijn het helden Alleen vaak iel en klein Ik heb wat moeten knokken In…

Dichters zijn als honden die knoken in de grond verstoppen. Zij begraven dingen die anderen moeten ontgraven.…

Dus: Pasen is nog even te gaan en ik blijf knokken voor deze wereld-site, of het nou Pasen en Pinksteren op ene dag is of niet. Maar ik kan het niet alleen hoor, dus....…

De wind waait door je haren tilt beide wimpers hoog laat jouw ogen lachen blaast gehuilde tranen droog De wind fluit in je oren fluistert op zachte toon stop een keer met knokken geniet nu maar gewoon De wind stormt naar het heden soms stappen met kracht tien twee vooruit en een achteruit verwaait verleden, ongezien De wind brengt…

waar ik knokken moet…

In een ziekenhuis werd een dame van ruim 80 jaar boos op een medepatiënte, niet zomaar boos welnee, het werd knokken tussen die twee, zo meldt men. Waar de twee bonje over hadden - we zullen het nooit van twee kanten horen want: de aangevallen dame die de leeftijd van 76 jaar had, viel tijdens het bejaarden-knokpartijtje uit bed, bam: op de grond.…

Van 'n plastisch chirurg nabij Knokke Is laatst een patiënt erg geschrokken Die kwam voor zijn oor Doch deez' heeft daarvoor Gewoonweg zijn neus opgetrokken…

Ik blijf echt knokken Ik zal het je beloven!…

Met z'n duizenden uit Azië vertrokken En hier als een bedreiging aangemerkt De zevenstip is 'r haast uit gewerkt Ze moeten om hun bladbezit gaan knokken De kostgangers van Onze Lieve Heer Zijn ze hier voor een vakantie of voor meer?…

jij leeft daar moet voor je leven knokken ik leef hier en voel me gelukkig zonder er iets voor te doen jij leeft daar in dozen en in hokken ik leef hier in een huis met een plantsoen jij leeft daar bent al gelukkig met een onderdak ik leef hier in een huis jij daar in een vuilniszak jij daar bent arm...…

Waarom moet ik steeds zo knokken, en waarom steeds die pijn, alles om bij jou te zijn. Waar gaat onze liefde heen? Leven zonder liefde, is leven met verdriet. Leven zonder liefde, is het leven niet. Leven zonder liefde, is leven zonder jou. En dat kan ik niet.…

Mijn hersenen in kaart gebracht het lillend hart mijn weke buik de knoken van 't skelet. De onrust vlug gesust: het gave staal een veilig graf de gladde wand een koele schoot. Al snel stoot hij mij uit. Daar lig ik uitgestrekt op 't stalen bed dodelijk ziek herboren.…

Ze merkt het aan haar lijf; de stijfheid van haar knoken. Soms wil de zon nog even schijnen. De warmte voelt weldadig aan.…

Ze vroeg me haar te helpen smekend keek ze mij aan haar wanhopige blik kon ik niet verdragen en ik heb haar laten gaan Ze is ziek, zo ziek en moe van al dat vechten ze heeft zo moeten knokken loslaten is een van haar rechten Zij keek me aan met grote ogen Ogen vol verdriet Ik heb haar wel los gelaten maar mij loslaten kan zij niet…

Ze enteren knoken van een ouwe eik. Krrrrauw! Rrrrauw! AAUW! Steenharde krassen op het canvaslijk van een stilleven.…

langer meer op wil wachten Soms voel ik me sterk een kracht die me voortstuwt En toch ben ik bang over wat er met me is gebeurd en duurt het me te lang Soms wil ik niet meer verder wil ik opgeven en kan ik niet meer Toch zal ik voor de kinderen wel moeten want ik wil niet dat zij ook voor zijn misbruik van mij moeten boeten Daarom knok…

Je moet er persoonlijk hard voor knokken en dan word je ook nog nog eens met het natuurgeweld elders geconfronteerd. Maar elke dag heeft nieuwe wensen en geeft nieuwe kansen. We mogen het allemaal nog eens overdoen. Laat het niets te wensen, dan is het gedaan. Het leven met zijn leuke en donkere kanten kan vermoeiend en aangenaam zijn.…

Hij graaft en ruimt de knoken, dat houdt hem fit en sterk.…

Met de laatste rollende golf slaat het bootje op het zand alle kracht kan niet voorkomen dat een weg terug verzopen is eelt op beide handen toont het knokken tegen de stroom in haar huid, inmiddels licht getint, verbergt bont geslagen blauw lippen gebarsten door verbijten en pijnlijk bijtend zout trekken een harde streep in het eens zo…

Daar helpt geen moederlief, geen vaderstout, Geen bokken, dokken, knokken of gekscheren, Geen brein van boterkoek, geen hart van goud: Of men voor dames voelt of meer voor heren, Het water van de zee blijft altijd zout. ---------------------------------------- uit: 'Het mes op de gorgel. Gorgelrijmen en andere gedichten', 1960.…

Moet ineens knokken voor mijn leven, want het is zeer kritiek, ging eigenlijk alleen bevallen maar blijk ernstig ziek.. Waar moet ik de kracht vandaan halen, Het hellp-syndroom heeft mij in de ban, toch blijf ik positief en vecht zo hard ik kan..…

achter het klavier zing ik mijn poezie de vingers schrijven ongerijmde strofen langzaam, vaak kort maar immer om in mijn ritme te blijven ik bespeel mijn ziel laat fibratie komen en zweef ver weg naar hemelse orgelpijpen waar klanken knokken om het hoogste goed terwijl de linker vijf weer naar het aardse wil grijpen het spel…

deed je toch als paar totdat drank de handen losten de voeten minder klosten en de lach zijn vrijheid gaf in het fluisteren tegen oren werden scharreltjes geboren voor een middag op het land even springen uit de band dan krijgt drift de overhand blikt gevaar uit rode koppen het feest loopt op zijn eind als ze buiten staan te knokken…

Er hopen zich knoken op: de schedel van een waaghals het bekken van een wees de wervels van een wegpiraat. Boven de wolkensluiers In het trillend blauw Hoor ik de ijzervogel naderen landend met klapwielen een mensenlading in de buik.…

dat mannen korter leven is een feit zij moeten immers heel hun leven beulen met zware lasten op de schouders zeulen geen wonder dat zo’n stakker eerder slijt ook vallen zij nog jeugdig in de strijd je ziet de knoken op het slagveld smeulen terwijl hun vrouwen met de vijand heulen want zaad is zaad, geen tijd voor somberheid het mannenleven…

Je hield nog een geraamte over en knoken, duidelijker dan leestekens. Zei je: 'Ik ben een open boek'? Dat zeg je nu. Ik zal je inbinden. ------------------------------------------------ uit: 'Rui', 1986.…

Grote knoken vouwen om de stok met afgesleten knop krakende knieën knielen op het bankje vooraan in de kerk streng maar rechtvaardig, stil gesloten, alleen niet voor mij. Mij neem je mee op avontuur door ouderwets verhalenland met scheepsjongen op kruistocht naar een walvis ver in eeuwig ijs.…

najaarsstorm de regen kletst je op de wangen zo grauw gerimpeld ouderdom speelt je nu parten doet je wankelen op je stam die stukgereten steunt van binnen op je wortels, maar je kan die woeste windvlaag niet verdragen die je gierend in de haren vliegt en niet meer lost, je snakt naar adem verdrinkt en alles ziet wazig het breekt, je hoort je knoken…

Opgedroogd en uitgeblust; nu is ze leeg gekust en zinkt in het Zwarte Gat van harde knoken. Ze is het zat. Alles kraakt van stem tot teen. Er rest alleen de kartonnen glimlach van de Mona Lisa.…

Tevreden tot dusver, maar gaat door het lint als het hem tegen zit en ziet dat meerbedeelden niet hoeven te sappelen, niet hoeven te knokken om het hoofd boven water te houden en zelfs een kruuske van Bea krijgen omdat het haar heeft behaagd. Ik begrijp zo goed dat hij die zwartrijders wilde torpederen.…