Alle inzendingen over Lianne van Kalken

Lianne van Kalken is geboren in 1990 te Vlaardingen. Ze is verhuisd naar Hoesbroek en daar zat ze op het VWO, het Sint Jan College te Hoensbroek. Ze observeert met vlijmscherp gevoel/intuïtie en ze is een uitstekende sfeeraanvoelster. Ze stond in de Doe Maar Dicht Maar-bundels van 2005 en 2006. In 2007 was ze één van de beste tien winnaars.…

Robert en Lianne hadden graag de wei in gewild om naar de ondergaande zon te kijken. Maar nee, ze moesten maar wat spelletjes doen. 's Ochtends vertelde boer Pieters het avontuur van zijn kleinkinderen aan boer Klaassen. Gniffelend hoorden Robert en Lianne toe.…

Het rode spook ging naar het raam toe, met Robert en Lianne. (Wordt vervolgd)…

de druppel lekt door een spons van kalk tussen bodem en dak groeien de kegels trager dan mijn nagel als een paleis van kaarsvet gestold rond de hals van een wijnfles ze versmelten in een zuil van zout…

over het seksuele leven van slakken hoe zij verkiezen om man of vrouw te zijn, elkaar prikkelend met kalken pijltjes in de tuin glinstering van dauw, vochtig geurt de aarde en de trage lusten van het vlees ik denk, ben meer beest dan geest…

diep onder de korst is een schok verwekt platen drukken elkaar op tot splinters en scherven de golf plant zich verder in een ring die uitdijt in rimpels er wellen pluimen op die ploffen in een krater alles wat leeg was moet terug vol zoals de holtes in kalk de mijnschacht die verzakt een gedrilde speurhond klimt over puin hij…

Kinderen rapen kalken dragers van weke dieren. En de zon, ach ja de zon, die zakt bloedrood en beschaamd achter het halfrond, het strand voor de gek gehouden. Maar niet de kinderen, die poetsen thuis hun schatten nog maar eens op na een avontuur aan de rand van de zee.…

Kalken schilfers vallen door mij. Hij beitelt spreuken in mijn schedel. Pijnscheut. Ik hoop, smeek: O beul, leid me niet naakt en kaal naar jouw schandpaal.…

Ik heb mijn kaarten aan je getoond je laten zien wat er in mij woont Waar mijn leven nu om draait ik heb de eerste zaadjes gezaaid En wil nu weten waar jij voor leeft hoe jij de dingen beleeft Vertel me wat er door je heen gaat als ik je het besef geef dat je echt bestaat Geef me een teken of een signaal vertel me jouw verhaal Ik…

Kijk, de wereld houdt van me Zie hoe de zon straalt en hoe de bloemetjes bloeien Zie hoe de wind waait en de lammetjes groeien Luister, de wereld houdt van me Hoor de vogeltjes fluiten en de rivieren stromen Hoor de kikkers kwaken en het ruizen van de bomen Voel, de wereld houdt van me Hij omhelst me met duizend armen en soms krijg ik…

zomaar, zomaar was jij daar ik knipperde met mijn ogen jij gaf mij een gebaar zomaar, zomaar een moment uit het niets geslopen ik heb je nooit gekend zomaar, zomaar levenslang als vrienden door het leven nu ben ik nooit meer bang zomaar zomaar vond ik het geluk nooit meer op gerekend maar dit kan niet meer stuk…

Soms haal jij mij helemaal naar beneden en zit ik weer diep in de put Op zulke momenten vind ik je een waanzinnige trut Maar dan ben je weer aardig en weet ik niet hoe ik moet reageren Ben je nu echt aardig of zit je mij een lesje te leren? Als ik zie hoe je met anderen praat, knuffelt en lacht Hoe je na school buiten bij de fietsen…

Soms voel ik me als Een bloempje in de wei Verborgen in het hoge gras En niemand weet van mij Wie ik ben of wie ik was Nee, ik zit stiekem, in me eentje Tussen het hoge gras Vanaf de grond kijk ik naar boven Ik zie wat vogels en de zon En een straalblauwe hemel Wolken drijven voorbij aan de horizon Vogels kwetteren als een stel ongeregeld…

Tientallen vermoorde mensen Bijna elke dag Waarom doen we dit Terwijl het eigenlijk niet mag? Waarom ga je door Met slaan en schoppen als iemand zegt Dat je moet stoppen Doet het je niks Dat je iemand van het leven beroofd Ben je soms gek Niet goed bij je hoofd? Misschien ben jij het morgen Voel je de pijn en het verdriet Maar hoe…

Ik val en val dieper en dieper in een put vol gedachten in een put zonder bodem Ik val en val dieper en dieper zal ik er ooit uitkomen? Ik val en val dieper en dieper gedachten vliegen langs me heen een wervel storm waait in mijn hoofd Ik val en val dieper en dieper ik wens een bodem dat de storm gaat liggen leegte. Ik val en…

Jij, Ik schreef je op. Je naam boven aan de bladzijde, als een soort trotse, adellijke titel: groot en sierlijk, opvallend en krachtig - maar tegelijkertijd ook ingetogen, klein en zwak. De letters stonden als huizen, als grote villa’s, met een zwembad, een butler en vierentwintig slaapkamers – maar een woeste wind zou ze als krakkemikkige tuinhuisjes…

We rennen weg. Jij en ik – samen. Er is geen noodzaak – geen onzekerheden of angsten die ons dwingen te gaan. We rennen weg omdat we willen. We lopen door straten, over duistere enge wegen, en doorkruisen grote, onbekende pleinen en wanneer we moe zijn, rusten we uit op plekken waar het geluk ons blijft achtervolgen. We vermommen ons – want misschien…

Balancerend op het randje van de werkelijkheid, blies ze al haar onzekerheden de afgrond in. Als gemene zwarte eksterveren dwaalden al haar ongrijpbare verlangens en onbeantwoorde vragen de diepte in. Ze deed geen poging ze na te kijken, of - traditiegetrouw - uit te zwaaien, want ze wist hoe gevaarlijk ze daar stond. Onrustig deinde ze mee op een slinkse…

Het is zo’n woord waar niemand van weet waar het vandaan komt en waarvan nog steeds onbekend is wat het nou werkelijk voor nut heeft: de ‘hè’. Tegenwoordig ontsnap je niet meer aan dit typerende, maar met name uiterst irritant taalverschijnsel, hoe diepgaand of juist oppervlakkig de conversatie waarin je je bevindt ook is. ‘Wist je dat het morgen…

Wat zeg je, lieverd? Ben je moe? Maar het is pas elf uur… Ga je slapen? Weet je het zeker? Heel zeker? Heel, héél zeker? Oké, lieverd. Ga dan maar lekker slapen. Ja? Is goed. Ik zal je niet meer storen. Vergeet je trouwens niet het licht op de badkamer uit te doen, lieverd? Is slecht voor het milieu als die lamp onnodig brandt. En het…

In de stilte van de nacht: de chaos van het onstuimige dagelijkse leven onttrekt zich aan de sporen die de sterren naast de wegen achterlaten. Opgeschrikt door de snelheid van het licht, wendt de stroom mensen zich richting de ontelbare vallende spelden. Geruisloos dalen zij vanuit de wolken neer op de gestroomlijnde vormen rondom het prikkelende…

Het was als een pistoolschot. Voor de eerste keer werd ik geraakt door een kogel die zich door de oppervlakte van mijn huid een weg naar binnen drong. Volledig in extase bekeek ik de holte in mijn borstkas, het gapende gat dat lonkte naar een zachte hand met helende werking. Ik voelde de pijn niet, niet de schreeuwende stroomschokken, niet het verstikkende…

De glimlach op je lippen is het laatste wat ik van je zag. De duizenden tranen, de ontelbare krassen op je ziel en het cruciale gevoel van machteloosheid die zouden volgen, heb ik niet meer meegemaakt. Jij was voor mij het mooie, zorgeloze meisje dat door de mantel der liefde werd bedekt, de vrolijke jonge vrouw in de bloei van haar leven. Dat je in…

Sinds ik in staat ben om ook maar enkele woorden te begrijpen, vliegt het me om de oren. Toen ik mijn eerste stap zette, of iets wat daarop leek, zei mijn vader: ‘Kijk eens! Wat goed, joh!’. Vervolgens kwam mijn moeder kijken en zei: ‘Joh! ’t Is niet waar! Ze loopt!’, en daarna stortte ik weer neer. Nou is er in feite helemaal niks mis met deze aanmoediging…

In jouw ogen zijn, verdrinken zinken naar de bodem waar kalk en zout conserveren schelpdieren, anemonen hechten Draai om vrouwen van Lot bedek de ogen, volg of versteen zie geen meteoren brandend dalen onmensen smelten in de straten Massief blijf ik bewegen en jij kraakt steen, verkruimelt mij krakend tussen de vingertoppen van duim…

Zij scheurden spaanders van de plinten; in kasten viel de kalk tot gruis... De Rotte gistte van bederf. - Uw fierheid heeft geen kamp gegeven: ge hebt het vaal gespuis verdreven, nog: de boerin op eigen erf.…

iemand zachtjes praten die herfstdag, er was niemand op het strand er ging een steen opzij, er kwam een hand en even later zag ik twee soldaten ze oogden traag, hun ogen leken gaten ze klommen over de betonnen rand er huizen schuwe spoken in dit land gerezen uit de schrijnen der fanaten zij nemen 's nachts bezit van onze straten en kalken…

schaduw lengt haar lange tong likt gretig naar het vluchtend licht dat voor het gulzig donker dicht behoedzaam kruipt langs roversjong Het duister dat haar lijn verdrong haalt vloeiend uit naar `t evenwicht dat gloeiend groen een glooien richt op smaragd bestreken horizon Een schim schicht schaduw als een speer klauwt krassen nacht als kalk…

in de spinsels woelt er een magere fret onder het kalken gewelf van mijn schedel hardnekkig knaagt hij aan de draden tot de stroom breekt, een schicht in het merg waarna het tandwiel van de klok stokt in een grijze, lillende kwab kweek ik woorden die ik losschraap als een fluim die aan de strot kleeft en dan stolt tot een korstig vlies…

Ze kalken ‘onbenul’ op zijn brevet. Van armoe zoekt de stakker buitengaats de warmte die z’n lijf en ziel ontberen. De klaagmuur voor z’n opgekropt verdriet. Daar wordt hij niet bestempeld als ‘melaats’ en zullen kou en scepsis hem niet deren. Hij lucht z’n hart: “m’n vrouw begrijpt me niet”.…