Alle inzendingen over Linde

jaarlijks moet hij onder het snoeimes wilde scheuten wat bijgeknipt hij houdt bloesem in de knop lover weert zon die dramt een pronkziek maar blakend kind een spits blad als een schroef laat de kiem tollen in wind zijn vlees is wit gebroken in bruin als een oud gebit schimmel heeft zijn ringen gewist uit de holle stam groeit een…

de melkweg in flonkerende kristallen op zwart fluweel dan een trage zon voorzichtig stralend door zilveren ochtendnevels jouw dag was geboren om je te ontvangen in een wereld van gouden herfsttinten je kleurt ons bestaan elke dag een wonder…

Het was zo intens en levensecht maar Linde? De verlegen, iets wat burgerlijke Linde? Zou het toch waar zijn wat ze zeggen "stille wateren hebben diepe gronden?" Nu weken later zit ik, eindelijk eens niet fantaserend over ons nachtelijk avontuur, in ons oude vaste cafe met een vriend een cappuccino te drinken, als ik jou ineens zie staan.…

Een buiging in de mist, de kruin nog in herkenning begeleidt met een verkoelende geur van dauw, vluchtig verlangen. En zij, bedauwd en koud telt de ringen van het lot onder een beginnende regen de levenslijn van kringen zout en zoet.…

Dit is haar graf, onder de jonge linden vergaan haar handen en haar zachte ogen. moet men geloven dat wie haar beminden haar eens hervinden en herkennen mogen?…

Kas weet van niets en Els zegt dat de dennen met elkaar sparren als voorbereiding op het gevecht van Linde Boom met Pla Taan. Huh, zegt Els, Pla laat bast vallen als er een zuchtje wind is, dat gaat Linde moeiteloos winnen. Eik houdt zich niet op met de discussie, haar vruchten zijn en blijven eikels.…

Ik kom voor Linde, zegt hij. Ze knikt. Stapt opzij. Hij loopt naar binnen, kijkt rond. Blijft staan. In de woonkamer wijst ze naar een stoel. Hij gaat zitten. Linde kan ieder ogenblik komen, zegt ze. Wijn? Ze schenkt in. Op het schrijverschap, zegt ze. Hij knikt. Ze schuift een vel papier naar hem toe. Hij leest.…

Het is volledig terecht als Sywert van der Linden en zijn twee kompanen niet alleen civielrechtelijk maar ook ook strafrechtelijk aangepakt gaan worden.…

De kromme herfstmaan klampt zich vast aan een linde en sleept zich omhoog, traag opent de oude uil zijn spookachtige ogen.…

"Ik moet u vragen om nu de kamer te verlaten, het spijt me." Caro boog zich naar haar zusje toe en fluisterde in haar oor: "Linde ik hou van je!" en ze gaf Linde een kus op haar wang. Haar ouders gaven Linde ook een kus en huilden zachtjes.…

Ze laat zich immers in de echt verbinden En kent nu enkel dominee Ter Linden.…

Gerry van der Linden is geboren in 1952 te Eindhoven. Ze was twaalf jaar toen ze met schrijven begon. Op haar achttiende vertoefde ze in Amsterdam en het was Remco Campert die haar ontdekte. In zijn blad 'Gedicht' verschenen haar eerste gedichten. Ze debuteerde op jonge leeftijd met haar dichtbundel 'De aantekening'.…

Geen harte zwijgt, hoe mat en koud, en schel, uit alle borsten, schiet het steedsgezongen, ’t eeuwenoud en eeuwigjonge liefdelied. --------------------------------- lind: zacht…

je wikkelde maar lakens om het krijsen heen droeg me naar buiten tot onder de linde die zijn weidse armen zakken liet hij raakte de hemel plukte sterren voor boven jouw ogen maar jij zag ze niet stamelde alleen gebroken woorden…

Op het terras aan De Lind zal het goed toeven zijn bij een glas koffie verkeerd en een appelgebakje.…

Bos, Balkenende, Haitske van der Linde, Zalm, Rouvoet, Hirsi Ali, Ratelband, Mat Herben, Jeltje, Femke, Agnes Kant - Ik prikte met mijn potlood in den blinde. Zo heb ik een van hen mijn stem gegeven, Maar nu ga ik weer lekker vier jaar zweven.…

Ik kan er niet genoeg van krijgen: de geur van de linde, het rood van de papavers, het groen van de velden, het rijpen van oogst...…

Vandaag is een vuurzee een bloeiende linde in een vaas voor het raam.…

Als men in Oisterwijk op De Lind een terrasje bezoekt, kan men desgewenst zijn blikken laten dwalen en laten rusten op een heel leuk, romantisch aandoend torentje.…

ik was de linde toegedaan maar eerde ook de beuk en in min was ik met de eiken en 't overspel bracht mij naar de wilgen waar ik mij beknotte toen zij hun kronen streken. maar in nam mij de waardin die achter 't knotveer dranken dreef.…

Toen hij de markt bezocht zag hij juwelen een schat van linde purper en smaragd en zijde om rondom zijn hoofd te winden tot turban van zijn tanende gezag en ook een kleine parel die daar lag en steeds vergeefs opglansde in de weelde - die nam hij op en glimlachte en streelde mijn dofheid weg ik zag hoe hij mij kocht met blijdschap…

Zal ik u lief en beminde noemen in hoeveelheid namen vloeit gij mij uit nooit stond een zomer zo te bloeien in al zijn linden, in al zijn kruid. Hoe zal ik u in mijn kamer noemen als gij schreiend uw mond drukt aan mijn huid als gij stamelend man wordt in al uw zoenen tederheid zal ik u noemen.…

De letters die men placht te snijden in de linden, En zijn van eerste aan niet in het hout te vinden; Maar kom je naderhand omtrent de groene bast, Zo blijkt’et dat het schrift gedurig groter wast*. Het kind, indien het ziet eens anders kwade streken, Ontvangt in zijn gemoed de gronden van gebreken.…

Breng mij mijn deel van 't koel gespeel Dat tintelwater achter wilgen doet, Van 't luchtazuur dat als blauw vuur Door dichte linden gloedt.…

De putter zat hoog in de linde en zong zijn liedje met plezier. Een kleurig bolletje en hier kun je die overal nog vinden. Ik floot terug in c-majoor; zijn kleurig kopje draaide rond tot hij mijn grote lichaam vond maar toch ging hij er niet vandoor.…

stappen waren licht heel doelgericht ik danste tussen lach en ogen kuste je rode lippen fel we gingen door de hel van ons erotische vermogens je putte me niet uit bracht steeds vers fruit in eindeloze stromen bleven we godzalig komen jij was het sprookje uit mijn meest intieme dromen nog zijn mijn sporen niet te vinden tussen de linden…

Ik zie gevlochten takjes groeien tot mand gevuld met verenpluis de architecten zijn twee kauwen die bezield een wiegje bouwen in d’oude Linde voor mijn huis Het tweetal is gezwind verloren en treedt zich in het lieve lusten tot de plicht die aan hun beidjes gesteld wordt als er broze eitjes in ’t warme liefdesnestje rusten…

met blote handen restaureer ik de oude foto van ons huis en de kleur neemt toe een veegje speeksel verwijdert een vlek kaal de linde, bruin de beukenheg geen dahlia’s meer de rok van m’n zus bolt en vader staat pal aan de weg ik strek m’n armen, vogel met m’n mouwen de dakpannen zijn te blauw ingekleurd onder de grauwe lucht…

Achter de oude kloosterwoning Hing wat rode zon… Onder goud-getinte linde Bad een jonge non Heur gelaten ogen droomden Onder blanke doek, Naar de zwart’ en rode letters Van ’t getijden boek… Langs de wegskens was geprevel Van wat blâren bruin…; Aan heur voeten bogen schrale Violieren schuin Als ’n dode^illusie, die ze Lang vergeten…

Laatst ging ik in de hof, daar schreef ik op een linde, Ik sneed in een pompoen de naam van mijn beminde; Het schrift was eerstmaal teer*, men zag daar anders niet Als dat het groen gewas beschreidde mijn verdriet: Maar als* ik naderhand hier weder kwam getreden, Toen stond ’t uitgepuild* al wat ik had gesneden; Dies* riep ik…