Alle inzendingen over Mijn zoon en ik

Zo koud door de zon die, daar niet meer leek te schijnen. Ze wachtte daar, daar, op de koude grond. Ze wachtte, tot iemand haar halen komen zou. Zij wachtte daar, maar het leek of niemand, ooit meer zou komen dagen. Gegrepen, gegrepen door die vreselijke kou, die vreselijke kou van de oorlog.…

verweesd een zoon een zoon is mijn verloren zoon mijn vlees en bloed heerst over nieuw bevochten land hij strijdt alleen ik heb hem verstoten hij doet het, anders dan ik, nooit goed zo heb ik besloten een zoon een zoon is mijn zoon…

Zon, zon Gouden bol Laat de bloemen bloeien Zon, zon Overal Doe mijn wangen gloeien Smelt het ijs In mijn glas Laat je stralen Stralen Schijn je licht Op mijn hoofd, Op mijn huid En haren Kom, Zon Laat je zien En jaag weg Die regen Kom, Zon Warme bol En straal Aller wegen…

De Zoon. Ach, zwijg: ge zijt een vrouw langs lege levens-straten... De Moeder. Hoe, heb ik niet mijn zoen op uw gelaat gelaten? De Zoon. Uw zoen is op mijn mond gelijk mijn tranen: zout... De Moeder. Mijn zoon, mijn zoon; ik ben voor u als duister goud... Ziet ge me niet, om u zo troostloos-droef te wanen? De Zoon.…

De wereld draait om de zon Zonder zon geen zondag. Niet één dag hebben we... om uit te rusten van de nacht De wereld danst voor de zon. Ze laat ons stralen en groeien.…

De herinnering aan haar oudste, toen ze gebeld werd door de school dat haar zoon in het ziekenhuis lag. Tjonge, als een gek was ze er heen gesneld. “Uw zoon is ontzettend flink mevrouw”. Jaja……, maar alleen met hem, fluisterde hij met een van pijn vertrokken gezicht: “Het doet zo een zeer mam”.…

Zolang weggebleven Bijna gestorven Nu mag je weer leven De zon straalt fel En onverwacht Je verdwaald te snel Nog zonder kracht Zo bang Om wat je Weer verliezen Kan Temper de zon Hang regengordijnen In de lucht En zucht om Wat jou Overkwam Zolang je Nog niet Lachen kan…

Een lekker gevoel de zon op je huid je waant je even het vaderland uit. Warmte en geuren van een exotisch land je ziet jezelf liggen op het witte strand. Je proeft de sfeer van boulevard en ijssalon maar wordt nuchter als waan verdwijnt met de zon.…

Zonnebloem, gele pracht lijk zijn voeder zon die kracht schijnend op stoep,straat ordinair balkon geel,penseel linnen doek als schilderij in gebonden boek Vincent v Goch bestaan ze nog Jouw gele bloemen mensenhoog vrijend met de zon ordinair op ons balkon…

De zon brandt, de zon breekt, de zon barst. Overal is geluk; in deze rode trem die voorbij snort de brug af, geluk dat zich weerspiegelt in de ogen van mijn welbeminde. En 's avonds zegepraalt het geluk in de hoog ijl-gele globes, boven de spoorweg en aan het station; het geluk klingelt uit een danszaal en verovert de ganse straat.…

De dauw zal mij wekken en doet mij weer opstaan, als de zon weer verschijnt en mijn reis verder zal gaan.…

Zie, op de plaats van mijn gedroomde zoon Glanst zon, en niets is smartlijker dan dit. -------------------------------------------- vijfde gedicht uit de cyclus: De gedroomde zoon…

en zijn zoon Eigenlijk, heel gewoon.…

Als een langzaam reizende zon Een grotere buik en meer balkon De komst tekent zich al aan De komst van een nieuw bestaan Als een langzaam reizende zon Het meest zichtbaar in nachtjapon Hoe misselijker hoe beter zegt men Misschien dat ik je daarom wel verwen Als een langzaam reizende zon Wat wordt de naam Laura of toch Ton Afhankelijk van…

zittend in de zon nee niet op mijn balkon maar op een stukje gras al aan een waterplas al aan een waterplas gezeten in het gras beschenen door de zon dacht ik: als dat eens in een eigen tuintje kon ---------------------------- afbeelding: Susan de Waardt…

In vroegere tijden, bij het zien van dit wonder ging men over tot het avondgebed overdacht men de dag, want men wist het kan niet lang meer duren, de zon gaat weldra onder. Men wist uit ervaring, na een blik op het land dat het tijd was om te ruste te gaan tijd om te dromen, tijd voor de maan dat de zon voor die dag was opgebrand.…

laag donderde de zon haar stralen de wereld in…

In vredestijd begraven de zonen hun vaders, in oorlogstijd de vaders hun zonen.…

En om me ook wat van dat goud te geven Speelt blij de zon op m’n aangezicht even, Dan met schalkse klownknijpen, speelt de zon Over m’n beeltnislege medaljon.…

Ik ben geen vader, en ik hèb geen zoon. Niets dan een sage is zijn zacht bestaan. Toch groeide hij gelijk de nieuwe maan In grootte en glans en werd volwassen-schoon. Nevens mij, glorieus en monotoon, Verging de kringloop van zijn kort bestaan. Mijn hand is strelend door zijn haar gegaan En langs het kloppend halsje van mijn zoon.…

De Zon, och arme, Is de enige die zich Zelf moet verwarmen.…

prachtige ochtend dauwdruppels op het gras verdampende zon…

Nimmer, van erts tot arend, was enig schepsel vrij onder de zon, noch de zon zelve, noch de gesternten.…

Ik wandel door de winkelstraat naast ons huis, maar dan tegen de zon in. De zon verblindt me en doordat ik geen mensen zie, enkel schimmen, heb ik een gevoel van anonimiteit. Een gevoel van eenzaamheid, maar opgewarmd door de zon en het geluid van vele voetstappen om me heen. Ik kies er nu voor om even alleen te zijn. Alleen, onder de mensen.…

De zon brandde fel in de lucht de temperatuur steeg langzaam ver, ver boven nul Daar liep ik dan mijn voeten droegen mij onvermoeid Glimlachend van diepe vreugde op antwoorden die ik vond bij Een die Zijn enige zoon zond Verward maar vol verzadiging loop ik het pad van mijn leven nooit meer zoekend naar levensvragen Antwoorden gevonden…

De zon komt op, elke dag weer. Je zette je leven stop en lachte voor de laatste keer. Zonder gedag en vol gedachten. Stille dagen, stille nachten. Maar in die nachten moet je weten, zullen we aan je denken en je nooit vergeten. De zon komt op, elke dag weer. Alleen èèn ding is anders, Jij, jij bent er niet meer.…

wees mijn zon…

mijn zoon ik moet eens met je praten waarom geef jij me het gevoel dat ik je alleen heb gelaten terwijl ik het zo goed bedoel wat is het dat die hoge muren tussen ons beiden heeft gebouwd zo mag het toch niet langer duren je weet toch dat ik van je houd ik kijk je aan, ik zoek je ogen zien ze mij wel, zien ze me niet heb ik mezelf dan…

de zon door de bomen en alles verstomt.…

De eerste zonnestralen Die mijn gezicht verwarmen Wil ik binnenhalen En heftig omarmen Zij verwarmen mijn huid Zij verwarmen mijn geest Zij geven geen geluid Maar zeggen mij het meest Een nieuw begin, een nieuwe dag Maar ook een dubbel gevoel De zon schijnt en geeft een lach Zonder zon is 'n dag kil en koel Wanneer de zon er niet…