Alle inzendingen over Moeilijke momenten

Jij bent niet meer bij ons Maar in ons hart blijven we je meedragen op moeilijke momenten je raad vragen jij blijft als een rots in een oceaan waar vogels even rusten en dan weer verdergaan…

Dan is de sleur doorbroken net als óns leven Moeilijke momenten wisselen zich af met heerlijke gedachten ik vraag me steeds weer af, Kies ik voor jou of kies ik voor hem Nog even... dan geef ik mijn stem…

Toen ik jou zo nodig had kon je er niet voor me zijn wachtend op jouw schouder zat ik alleen met de diepe pijn Waarom liet je mij toen alleen juist op dat moeilijke moment smachtend naar jouw aandacht mijn hart zwaar uit haar isolement Met hoop bleef ik op je wachten ik had behoefte aan jouw hulp je liet mij over aan mijn eenzame lot…

moment de wind verspreidt dan al mijn tranen ik ben gelukkig gewoon …… omdat jij er bent…

Weer hielp je me over een moeilijk moment heen, ik had het zwaar, maar jij hield me op de been. Je bent echt een engel met een hart van goud, bij jou krijgt een ijsberg het zelfs niet koud! Jouw troostende woorden zal ik nooit vergeten, Lieve vrouw, je moest eens weten!…

Vrij van moeilijke momenten die je anders niet zo gouw weet te stoppen. Maar dan nog sluipt het gevaar binnen, dat je er weer uren aan vast zit geplakt. Zolang alles van een computer in mate is, zal het geen probleem zijn. Maar is dat niet met alles zo: met mate is niets een probleem.…

mis de kracht van vertrouwen hoewel ik het weet dat ik het kan de gedachte dat ik je teleurstel dat je me misschien verlaat maakt me zo wanhopig en soms verschrikkelijk kwaad waarom verpest ik toch altijd mijn geluk ik dacht aan deze vlinders waar ik vroeger van droomde deze relatie kan toch niet meer stuk maar er zullen nog zo veel moeilijke…

Wat mijn verhaal alleen wilde vertellen is: dat ik het zo angstig vind, dat elk klein dingetje een groot iets is geworden. Dat mijn denken niet meer wil stoppen en ik helemaal niet zo goed meer begrijp, wat er met mij aan de hand is. Altijd heb ik de moed gehad om te vechten en nooit, echt nooit, is er een seconde in mijn gedachten geweest dat ik…

In deze barre, nare tijden waarin mensen teruggeworpen worden op zichzelf, gaan je gedachten soms allerlei kanten op en ineens denk ik aan jou, mijn jongste spruit, het cadeautje dat ik als laatste kind mocht krijgen. Net voor de kerst kwam je ter wereld met wat hulp van de artsen weliswaar, maar toch! In die tijd was het een vanzelfsprekendheid om…

Je kan je dan wel afvragen of dit de goede manier is, of je niet beter in deze moeilijke momenten alles samen kunt beleven. Er met elkaar over praten zou kunnen helpen, denk je dan.…

Wie alles voor gemakkelijk houdt zal vele moeilijkheden hebben.…

Maar dan heb je weer andere vrienden, echte vrienden, die je door deze moeilijke momenten loodsen en je zoekgeraakt zelfvertrouwen zo weten op te krikken, dat je de wereld aankan. Dit is en blijft een onbetaalbaar gegeven. Alleen jammer, dat niet iedereen die mening toegedaan is…..…

ik ken een makkelijke en een moeilijke Mieke moeilijke Mieke loopt met haar hakken in het zand tref ik haar, dan raakt ze mij ze leert me 'nee' en afstand en gesloten makkelijke Mieke mocht ik meteen met platte zolen lopen wij een eindje op…

Vertel mij niet dat dit een moeilijk probleem is. Als het niet moeilijk was, zou het geen probleem zijn.…

Emma gaf hem een kus op zijn voorhoofd en zei met zwoele stem: “Bedankt Bjarne, dat je mij hebt willen troosten op zo'n voor mij moeilijk moment in mijn leven. Je hebt jouw hart op de goede plaats en ik wil je beter leren kennen. Zou je het leuk vinden om een keer samen met mij bij Christiaan Buurtveen de kunstschilder op bezoek te gaan?”…

Waarom moet je nou zo moeilijk doen? Waarom maak je me zo moe? Geef me toch gewoon een zoen Ik stik bijna als je met iemand anders praat Ik kan het ook niet helpen Ik weet me gewoon geen raad Voor mij is het ook maar behelpen Ik wil je voor mezelf hebben Waarom ben ik niet de enige die jij moet? Zul je me nog ooit liefhebben?…

Schaduwen bewegen In een kamer zonder licht Hoe moet ik in godsnaam Met al deze dingen in de kamer Me in rechte lijnen wringen En iemand een mes op de tong leggen Als ik de spreukentegels in mijn hoofd Niet meer kan lezen Opgesloten in mezelf Zoek ik naar de muren van vrijheid Om zonder een woord te zeggen Te vluchten voor haat en ergernis…

Jouw sterven is zo moeilijk te verwerken het doet nog zo veel pijn te moeten leven met de gedachte dat jij nooit meer bij me zult zijn Jouw sterven is zo moeilijk te begrijpen afscheid nemen ging niet meer te weten dat ik jou voorgoed moet missen dat doet zo verschrikkelijk veel zeer Ik had je nog zoveel te zeggen nog zoveel dingen uit…

Moet ik nu wel of niet Een vaatwasmachine Glascorrosie loert om de hoek Begraven worden wordt Steeds duurder Wel goed voor een bezoek Stop mij dus maar niet in de grond Financieel gezien behoorlijk ongezond En, indien u mij werkelijk mist Ik ben weg, geen glazen kist.…

Iedereen is in het echt een moeilijk mens.…

wezenlijk bovennatuurlijk het draagt in mij onschatbare gebaren ik ervaar datgene dat ik als mens wil vasthouden, bewaren nu telt, zegt morgen tegen mij wees niet bevreesd voor het nog ongeschapene onderga onbaatzuchtig en zeker niet bedeesd jouw verloren maar toekomend deel dat zo plots daar is het doet je in tijdloze momenten…

Alles is anders dan het moment ervoor. Sta er even bij stil, het leven gaat door. Sporen van verdriet kenmerken een gezicht. Machteloos zoeken, kijken om zich heen. Volgend het spoor, nu helemaal alleen.…

Verankerd in donkere aarde Voorvaderlijk grillig vergroeid Veilig veinzend bladerpracht Verstrooit verneveld strelende stralen. Om stil bij te staan Tijdelijk geen woorden.…

Heel even maar Dat ene moment De stilte om ons heen Zonder woorden Dat ene moment Dan weet ik meer dan woorden ooit zullen zeggen...…

Het klaart op, de storm gaat liggen, de wind neemt af. Wolken breken, de regen, moet het opgeven. Grijs wordt blauw, De gouden zon, wordt geboren, ik voel de stralen, op mijn gezicht en sluit mijn ogen. Direkt voel ik weer kou, het betrekt, de zon vervaagt. Ik voelde me, intens gelukkig, ...heel even...…

Als ze maar momenten hadden dan was het nog te doen Momenten zoals pas geleden toen ik jou zag in het plantsoen.…

ze er nooit geweest hoe dan ook ik blijf schrijven zolang als woorden raken dus je glimlacht en je denkt maar ik bewaar zeker dit moment…

Het was woensdagochtend, de WSD-werkers zaten juist aan hun welverdiende kop koffie in het hok op de kop van het gebouw. De bomen rondom het park strekten zich uit. Het bankje voor de kleedkamer nodigde uit om gewoon maar even te gaan zitten, om te kijken of om wat te mijmeren in de zon. De atletiekbaan lag er als altijd rustig bij, geduldig wachtend…

Wat gemakkelijk leest, was moeilijk om schrijven.…

Moment Op een moment als dit heerst de schaduwzijde en voor de sombere blik van jaargetijde een papierdunne verbintenis van gemis. Omdat het zenuw raakt en het hart, achterlaten anders is dan achterblijven rollen de woorden als koorden van onthechtenis.…