Alle inzendingen over NAJAAR

Hortensia's, in kleur gevangen waar goud en rood uit 't zomerlicht vol weemoed rond de stengels hangen - we zijn tot zacht verstaan verplicht. De warmte is nu soms verdwenen - de avond lengt, de luiken dicht, de zon die vrolijk heeft geschenen is voor een najaarslied gezwicht, maar is de kleur vervloeid tot vrede, ze blijft een winter lang…

beproeven zonder jassen in volle zon te vertoeven en het carillon op ‘t Vrijthof horen luiden nu de wind uit het oosten hoogtij viert zijn zelfs de meest doorgewinterde snavels met opvallend kleurig herfstblad versierd vogels vluchten zuidwaarts in een lange sliert en hier de vallen truitjes weer onder de navels want we ontvangen het najaar…

najaar is heimwee onder leigrijze luchten sterven de bomen…

een dansend vliegje bezoek voor het buurmeisje bessen in de zon…

wolken verwaaid in vlagen de zon waterverft eindeloze kleuren immer korter nu de dagen steeds grondiger de geuren de wind waait mij in scherven uiteen storm staat mij bij ik ben alleen ad fundum drink ik mijn glas wachtend op warm wit winterdek niemand maakt mij gek ik weet wat er eens was…

Al breekt de herfst nog zo hardhandig los, ik voor jou: klein schild van licht, Al slaan depressies nog zo stormalarm ik voor jou: wind in de rug, hulpmotortje van je fiets, duwtje.…

Dat het altijd verder gaat met je hart en het krentenboompje, altijd het opschuiven naar de vraag waarom zoveel mist hangt waar ik klaar wil zien, en de kring zo klein, en ik tast maar in mijn hoofd, hoe kan ik jullie tonen: het komt, september, oktober, het najaar. En daarna. En daarna.…

Zelfs hier is de herfst voelbaar ondanks de warmte van het middaguur word ik in de schemering steeds meer gewaar dat er kilte heerst buiten het avondlijke vuur. Van de bergen in het noorden rollen wolken naar het dal waar jij en ik het traag verval beseffen zonder grote woorden. Laten we nog één keer de sintels van het licht met onze adem…

zij zat aan haar spinnewiel en zij spon aan haar spinnewiel witte nevel aan haar spinnewiel witte wol over haar hoge statige kamer trokken in voorjaar en najaar de ganzen zij verhaalden van winter en van ijs zij hoorde ze roepen en zij spon aan haar spinnewiel witte nevel aan haar spinnewiel witte wol rond haar hoge statige…

O tragisch traag laat vallen van de stam Scharlaken bladen in de bruine sloot De wilde wingerd, of in gulpen vloot Zijn bloed, gelaten najaars-offerlam. Een huivrende angst bevangt me en jaagt mij voort, Grijpt bij de keel me en steelt mijn levensmoed.…

Het eind van weer een zomer in Almere, septemberzon, mijn tuinstoel en mijn glas, een crossfiets en een skippybal, het oude gras dat voor mijn ogen groeit, de zeven peren van onze nieuwe perenboom. Het was misschien niet veel, maar toch: het stond ‘m goed! De warme middag werkt op mijn gemoed. Ik ben tevreden. Ik lig waterpas. Steeds minder…

Op die donkere dag bespraken we de kist, de kaarten en de cake Vandaag voert de stille tocht langs achteloos weggeworpen boerenhoeven langs verlaten erven waar geen zon schijnt en toch de schaduw heerst Traag stappend proberen we de einder, waar aarde en hemel raken, te ontlopen stemmen staken, een enkel gebaar volstaat in de najaarsstilte…

En als het dan daadwerkelijk dreigt dat jij in deze zwaarbeladen wedstrijd mij zult gaan verslaan, heb dan in godsnaam de genade in het najaar heen te gaan.…

Het najaar was gekomen, De wind was guur,’t was koud ’t Blad viel van de bomen ‘t Was overal dood hout. Maar bij die trieste beelden Van najaarsnattigheid Werd ik toch ook weer even Door iets heel schoons verblijd.…

najaar jaagt over mijn aarde geen sterveling danst op het platgewalste oeverland dat in het prille voorjaar nog de haast vergeten oorlog diep in haar hart bewaarde lange dagen pompten water uit mijn kleigrond net geschoren wortels trilden braak en braken langs moe gestreden zwaar metaal de vreemde vogel bomvol resten die het najaar kwam…

Twee dauwdruppeltjes glinsteren in het zonlicht: een blozend herfstblad verkondigt het najaar met vrolijk lachende oogjes.…

Wandelen langs boswegen geeft altijd weer rust en ontspanning. Maar je stemming kan opeens veranderen. Om je heen klinkt het geluid van schuifelende voeten, geritsel en licht gestamp. Word je beslopen en beloerd? Je kijkt spiedend om je heen, en bent gerustgesteld. Het is de klank van het jaarlijkse herfstconcert. Eikels en kastanjes vallen hard neer…

rood en bruin de boom én de mens vandaag de dag in hartje herfst!…

Het schijnt dat wanneer je een bepaalde leeftijd gepasseerd bent, de waarden waaraan je het meest gehecht bent zich van je losmaken zoals de bladeren zich in het najaar van de bomen losmaken.…

Maar nu begint het najaar zelf te razen En grijpt ons zeer stormachtig in de kraag. De zomertijd is niet meer terug te draaien. Er is geen houden aan. Dus laat maar waaien.…

De omroep EO komt komend najaar met een nieuw programma waarin gevangenen gaan zingen in een koor, las ik op internet. Wat zouden ze gaan zingen? God, ik dank u dat ik danken mag?…

gifgroen je stille bes je ingesneden blad vol stekels hagen schragen blijmoedig hulst in deze dagen de zomer daagt bloedheet het najaar tot een steekspel uit rode bessen steken dan een heilig vuur in groene kragen aan.…

de zomer draagt over aan de herfst waar dromende labradors rollen door de pasgevallen bladeren van de opkomende herfst. de oosterse wind snijdt mijn linker wang en de andere wordt verwarmd door de prikkende zon. voor morgen wens ik iedereen een zwoele dag en voor de honden in het hondenpark een doldwaas hondenspektakel.…

Verlaten hangt het oude steigertje tegen de oever terwijl de milde trage najaarsrivier het afkoelende water tegen haar kuiten fluistert het getij keert droef; er ruist een regen in het riet die voor nu en later de zomer van de dagen sproeit in de geel verkleurende verte loeit nog éénmaal een laatste koe het vertrapte gras en ook de zomer…

het was najaar toen hij stierf en haar achterliet ze treurde de tijd voorbij zorgzaam getroost door wie haar liefhad ze ruimden zijn verdorde blad de kleuren verpulverend tot herinnering en ze wachtten op de warmte van de eerste zonnestralen en haar lach maar ze miste het voorjaar en zijn eens zo statige stam waar ze altijd tegen…

De leeftijd had ons beiden "aangevallen" en overrompeld als de onvermijdelijke stormen in het najaar.…

onder het plafond van het najaar waar de nacht een diepe zucht slaakt is de zomerpracht stervende. de rood-geel bebladerde bomen ruisen en fluisteren het gezang van de nacht. het ochtendlicht dat zich uitstrijkt doet menig vogel fluiten fluitend over het warme zuiden.…

kerelings wend ik des dichters droom wentel ik mijzelve de zomer loom in een vermetel gebaar klaar ik verneveld geheel najaar deels, ijskoud versplinterd heb ik de pegels overwinterd vervolgens, neem ik met rente terugkerend, mijn eigen lente…

Het najaar dwarrelt uit de lucht En dekt het grasveld toe In goud en geel en oker. De zomer is zo lang voorbij Alsof hij nooit geweest is. De winter is nog zo ver weg Alsof hij nooit zal komen. En ik, Ik zit hier in de zon En wellicht voor het laatst dit jaar Op maandag vier november.…

Nadat hij zich als leidsman 'op een klip' meldt Komt hij er straks als zeebonk bovenop In 't najaar luidt zijn nieuwe voornaam Rob En maakt hij het weer als verfilmde stripheld Mark Rutte gaat vandaag vertellen: 'oui' Ou 'non' hij kiest voor de reality…