Alle inzendingen over Narcis

En in heur midden heft zich Een enkele narcis, die kwijnt op zijn stengelke Van droevenis. De leliën smachten van minne, Voor die geluwe narcis; Zij geuren haar zoetste geuren, Zo zwoel...zo fris.…

O de wind viel en ketste terug rakelings langs de takken van de kale bomen, van boven naar beneden, van de hemel naar de aarde en dook in het gloeiende hart van de narcis en zoog.…

De zon en de maan, niet te vergelijken maar toch één Een appel en een peer, niet te vergelijken maar toch één Een hond en een kat, niet te vergelijken maar toch één Een tulp en een narcis, niet te vergelijken maar toch één Jij en ik, niet te vergelijken maar toch één.…

ik noem je: bloemen ik noem je: merel in de vroegte ik noem je: mooi ik noem je: narcissen in de nacht waaroverheen de wind strijkt naar mij toe ik noem je: bloemen in de nacht - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - uit de Verzamelde Gedichten van Jan Hanlo (1912-1969)…

Helemaal Zet er honderd bij elkaar In een grote groep Kopjes dezelfde kant op Dan straal jij iets uit Helemaal Zelfs tussen rode rozen Zie je jou schitteren Je hart staart onbevangen Ons mensen tegemoet Helemaal Jij kijkt parmantig En vrolijk voor je uit Wanneer het seizoen over is Denk ik bij mezelf ik mis Mijn prachtige gele narcis…

In een tuin waar de blauwe regen niet valt rijg ik een krans van klaproos en krokus waarna ik voorzichtig een vergeet-me-nietje pluk, de klimop besprenkel en elke narcis vol genoegen vertrap met het wuivende riet buig ik mee over het pad langs de waterkant waar de waterwilg mij groet Dag bloem, klein en blauw…

wilde narcis bolgewas Griekse praal schittert in het gras je verwacht heel wat maar wat een prutbloem in de vaas slappe was kroon diepgeel toont trompet matgele slippen vormen bloemdek kleurt zoals het voelt alles zo week de schede kan ermee door bruin kleurt van perkament eenmaal gesneden droge doosvrucht ongelogen nat m…

steenslag huil ik vecht ik tegen woede wortels breken onkruid wint hoor maar hoe de kleine twijgen klagen want het kind is dood op zijn graf de speelgoedberen en de vragen en zijn naam lang geleden rook de aarde soms naar voorjaar en naar morgen droegen appelbomen bloesem was de nachtvorst nooit zo koud in de heg verbergt een narcis…

ik zag je in de buien komen tot heden schoonde regen onze slechtste dromen maar je wintert hagel valt in volle vlokken sneeuw een witte kerst voorbij ik krokus al in geur van voorgetrokken hyacinten narcis in geel mijn rode hart zacht bedekken wij elkaar tegen de ergste kou mijn voorjaar weet hoeveel ik van je houd…

twinkeling in mijn ogen heb ik de waarheid voor even verbogen om samen te zijn je stem raakt waar anderen falen je handen weten feilloos het beste uit me te halen je lippen zijn zacht als zijde zo puur jouw kus heeft de hemelse duur van een eeuwig herhalen weer bloei je lente in geel en oranje ik kus je geen afscheid, jij mijn narcis…

daar waar enkel koeien graasden toen de tijd nog vroeger was liggen nu als open wonden grote vlakken zonder gras grauwe grond bedekt de bollen van de tulp en de narcis krokus, druifjes, hyacinten wachtend tot het warmer is straks is al het kaal verdwenen en verschijnt als visioen een palet van duizend kleuren tussen al het land'lijk…

Hij ziet de goudenregen, De warme kleur bruin, Fluwelen violier en, Verder de mooie narcis. Hij vraagt zich af of hij, Wie het gegund is hier te wonen, Niet, Voor een enkel dag, Gerust, Tevreden is en de jonge vrouw, Ginds bij die anemonen, Vanacht geen minnaar in haar armen drukt.…

De lente ontwaakt in frisse kleuren Het prille groen laat zich omarmen Langzaam zal de lente gaan geuren Weldra zal de zon de aarde verwarmen De lente ontwaakt in alle rust Krokus en narcis laten de aarde bloeien Langzaam is het de lente die de aarde wakker kust De eerste voorjaarsregen laat de bloemen groeien De lente ontwaakt in een voorjaarslied…

voorbij dat kievitwit van weiden en de snater van ongehoorde eenden en toen hij weer ademhaalde en mijn kaartje vroeg was het alsof de nooit geweest vervlogen herinnering dat lichte niet verdroeg ik vond mijn kaartje met gesloten ogen een muur vol graffiti een brug die brult wat late spruitjes nog en boerenkolen volkstuinen bol van narcis…

Een narcis in het veld die verdort en verwelkt weet zich, voor het laatst bezongen in verzen, nog een traan uit zijn bruingevlekte kelk te persen voor hij voorgoed door God's hand wordt geveld. Ziet hij niet hoe zijn medebloemen het onderspit delven en massaal worden vertrapt onder 's-mensenvoet?…

Wanneer ochtend geen nieuwe morgen meer is en de nacht haar vals licht ontwijkt ademen uren in alle rust de tijd in en uit de wind waait tijdloos door alle dagen glimlachend schrijdt de klok wijselijk voorbij verloren gewaand verlangen waar het gewonde hart weken snijdt splijt een eerste narcis de aarde in licht bevroren grond, haar hart…

De krokus haast zich naar de velden de narcis danst al op de wind het klokje wil zich gaarne melden en speenkruid gaat al door het lint De pinksterbloem is al in aantocht daar glinstert al een boterbloem het fluitenkruid komt dra in optocht met de fanfare van bijgezoem Eerst nog wat madelievenkransjes wat paardebloem en gladiool de klein…

Wanneer de Blauweregen zacht zijn druppels glanst aan Zonnedauw walst sierlijk het Juffertje in ‘t Groen met een rood blozende bol Pioen die lacht naar de grote Bereklauw Afrikaantje bespeelt als ‘n fanaat een fijnbesnaarde Akkerviool de ranke Florentijnse Lis blaast trompet op een gele Narcis de vrije Meiklokjes klinken frivool Jonkvrouwviolier…

zie me toch niet voor volle melk in je koffie aan zogen geeft kloven en het vocht valt zuur zoet als regen tegen oude muren zonder handen in elkaar vind je me niet waar ogen blikken in de tuin der verbeelding woorden een ribbenboog vormen zijn bloemen alleen om te plukken op wind te wiegen met stempels vivisectie als narcis…

Even later komen Grégoire en Narcisse ook een hemelbed induiken. Weer wat later ploffen de hevig tongzoenende Tempeste en Fontain op het vierde hemelbed. 'Nog maar net binnen en nou al beet!', roept Valiant naar zijn twee gasten. 'We praten straks wel verder!…

In Banyuls-sur-Mer had jij een wandtapijtenatelier, waar Clotilde Narcis (1873 - 1952) één van jouw medewerkers was. Clotilde ging met jou mee naar een appartement aan de Rue Saint-Jacques in Parijs. In juli 1896 zijn Clotilde en jij getrouwd en in oktober 1896 werd jullie zoon Lucien (1896 - 1972) geboren, die schilder werd.…

Daar werkten de vrouwen uit het dorp, o.a. de zussen Clotilde en Angélique Narcisse. Je gebruikte zelfbereide kleurstoffen. Door geldgebrek en vooral door een oogziekte, die door het weefwerk is ontstaan, moest je de tapijtweverij opgeven. Je ging naar Parijs terug en Clotilde Narcisse volgde jou.…

Maar dat kan ik niet, want ik ben mens en dus zo ijdel als een narcis aan de waterkant. Ik staar mezelf in het porem en word verliefd op mijn evenbeeld in het wateroppervlak. Beter aan zelfliefde dan aan zelfhaat ten onder gaan, zeg ik maar. Maar wat maakt het ook uit. Hoe je de dood ook veracht, hij haalt je in. Dus hoe word je onsterfelijk?…

Heerlijk, die PVV, commotie op commotie en het valt uiteen als een verwelkte bloem, laten we een narcis nemen, want narcisme is de opgefokte leider niet vreemd. 'Wilders is geen democraat!', zegt Hero Brinkman nog eens in Nieuwsuur. Hij is een van de belangrijkste voorlopers van de weglopers bij de PVV.…

In 2010 verscheen 'Le Narcisse', in 2011 'Le Jardin' en in 2013 'Das Glück der blauen Stunde'. De hoofdpersoon is de uiterst sympathieke Eleni, moeder van Yannis en Dimitra, die elke dag 20 kamers in een toeristenhotel op Naxos schoonmaakt. Op een dag gooit ze in kamer 17 per ongeluk een zwarte pion op een schaakbord om.…

Ik vergelijk haar dikwijls met een Amsterdamse tulp, en Volkse tegenhanger van de Barendrechtse narcis, die vaak pronkt wanneer zij naar de vijver lacht. Astrid, de Amsterdamse tulp, ze maakt heerlijke witlofschotels en groentesoep. Wanneer ik er aan denk loopt het water me in de mond. Over water gesproken? Het water in de waterkoker kookt!…

Je ontmoette Edouard Manet, Théodore Rousseau en Narcisse Diaz de la Peña, wat leidde tot een realistische stijlverandering in jouw werk en waardoor je jezelf afzette tegen de stijl van Eugène Broeckhoven, net als Louis Robbe en Joseph Stevens deden.…

De narcis Duffydil is naar jou vernoemd en je vermogen wordt geschat op vier miljoen Engelse pond. Op je vijfentwintigste kreeg je een liefdesrelatie met Mike Phillips (1982, Bancyfelin), een internationale rugby-speler. Na twintig maanden gingen jullie uit elkaar.…

In 1931 verscheen postuum jouw roman 'Narcisse', gepubliceerd door jouw vriend, de schrijver/literatuurcriticus Edmond Jaloux, geboren op 19 juni 1878 in Marseille. Edmond trouwde op 5 december 1916 met Germaine Ouire, die in 1950 de Prix Louis-Barthou kreeg voor de postume werken van Edmond, die op 22 augustus 1949 in Lutry overleed.…