Alle inzendingen over Nog steeds moeite

Waarom doe ik dan nog steeds moeite? Waarom geef ik het niet op? Ik weet het wel... Ik ben zelfs te schijterig om te zeggen...dat ik met het leven stop...…

Het leven zonder de bemoeizuchtige ggz begon hem steeds beter te bevallen. Hij had soms nog steeds moeite met het nieuws filteren en de indrukken in balans te houden, maar door de medicatie en zijn toegenomen zelfvertrouwen ging het weer beter dan voorheen.…

In mijn beleving is de beste bewering, ongevoelig voor reacties met welke intentie dan ook, er een waarvan ik bij nader inzien heb afgezien het item in te sturen.…

Kijk, dat mijn ooit zo parmantige borsten in de loop der jaren van een C naar een A-cub zijn geslonken heb ik nog min of meer leren accepteren – al kost me dat soms nog steeds moeite. Er drie prachtige kinderen mee te hebben gevoed is een troostend offer dat ik met een mengeling van trots en teleurstelling dapper draag.…

Sinds kort ken ik de muziek van een aantal jongelingen verzameld onder de noemer Awolnation, verdere info onbekend, heb daar ook geen moeite voor gedaan. Voor de durfals, youtube 'Knights of shame', nummer duurt 11 minuten en 50 seconden, wel de moeite waard.…

In een diepe schaduw verlies ik alle kracht Maar er is altijd een zonnestraal die het ijs doorbreekt En steeds weer de nacht verteert Jouw warmte doet het steeds weer Hoe dichter ik bij jou ben Hoe lichter ik de wereld zie Jij doet het steeds weer Zonder vragen, hoe komt het weer…

Je moet wel moeite doen, verlangens te verwezelijken bereik je niet door niets te doen. Wil je echt hier iets bereiken, ga er dan ook voor; laat de jaren niet verstrijken door te zeggen, ik ben niet bevredigd, hoor!…

Te dulden heb ik dezer dagen méér dan ik moet. De lente komt ook zonder mijn gewroet, de boom zal kortelings weer vruchten dragen. Ik maak mijn leven niet, de plannen zijn maar papier. Het water welt dichtbij en ver van hier, het wil de bitterheid opnieuw verbannen. De twijg vol botten rijkt omhoog, zij geeft zich eindeloos gewonnen al…

Amerika is een grote, vriendelijke hond in een heel klein kamertje. Elke keer als-ie met zijn staart kwispelt, gooit hij een stoel omver.…

Voor de moeite.…

als ik jou nooit meer spreek kan ik net zo goed dood gaan heeft het leven voor mij geen zin al zijn er nog zoveel mooie dingen alles is vreugdeloos en leeg waar ik ook aan begin…

Razende gevaartes schieten langs me heen als de woedende wind Grote schaduwen boven me als zoemende grote vliegen een spoor van gif achter latend Het water geel en groen door grote brommende, stampende monsters uitgespuwd Op de mishandelde oceaan grote jankende piepende vlekken vervoeren de schatten der aarde In de achter buurten…

Grouwe gebauwen, louwe thee, holadio, holadié, word je broer dominee? Heel gemakkelijk, zo’n dictee. Jan vermeid het komietee, holadio, holadié, en de mijd bleikt heel tevre, wat gemakkelijk, zo’n dictee. Heremejee... ik heb een twee. A-u, o-u, a-u-w, o-u-w of dubbel ee, word je broer moet met dt, wat een smerig rot-dictee…

Na het lezen van de hartenkreet “De voorkamer” van Fred gebeurde er gaandeweg iets in mijn ‘bovenkamer’. Eerst nog wat vaag, maar daarna was het er dan ook in volle omvang: het warme en enigszins weemoedige gevoel van nostalgie. Het schijnt inherent te zijn aan de feedback uit het verleden bij mensen boven een niet exact bepaalde leeftijd. In de regel…

Ooit heb ik eens de volgende op zelfkennis gebaseerde gedachte enigszins spottend op papier gezet: “Alles is zo simpel; geen nood: ik zal het wel weer ingewikkeld maken!” Onder ons gezegd en gezwegen: zó was ik, vooral in mijn jongere jaren, bijna ten voeten uit. Van de vier bekende en door Sigmund Freud gehanteerde karaktertypen was in mij de melancholicus…

Ik vergat m’n tranen, keek hem aan en hij zei: we missen inmiddels al zoveel spullen, steeds als jij dat meisje mee bracht en ik denk dat we nu wel weten dat zij degene is die het meeneemt!…

Ontvlucht nu de steden, Wie vreugde begeert! Ontvlucht ze nog heden - De Lente regeert!…

Waar het Westen het glas heft op het Oosten werpt de laatste het glas tegen de muur van zijn kazerne, leeg en niet langer leunend tegen de muur die eens de grens aangaf tussen alles wat moet en alles wat mag. Dwaze drinkers in kroegen, kreunend onder het gedreun van de S-bahn brullen broederlijk: Oost - pas op West -…

Wegen in steden zijn bloedgeulen in het abattoir.…

Keer op keer Steeds maar weer Van een biertje naar sterke drank Steeds erger: de stank!…

Door de grote steden trekken allerlei lieden zonder vaste woon- of verblijfplaats met hun brieven achteloos op zak, en als ze ze niet verliezen gooien ze ze weg.…

Steeds minder We zijn nog jong, lachen we onderling, de tijd zal het wel leren, maar onze lach verwordt tot grimas, eerder een bezweren dan een bevrijding, steeds vaker zien we de mooie meisjes van toen terug als vrouwen die het grijzen noodgedwongen tot sieraad zijn gaan maken, we doen alsof ons dat niet deert, zij ons ook niet zien met…

Steden zullen inwisselbaar blijven.…

als ik nooit meer kan zijn en ongestorven steeds maar weer in de nacht verglijd.…

Ik dool in een labyrint hopend dat ik 'm vind... de uitgang van m'n huidig bestaan! Zal het wel of niet bestaan Misschien moet ik niet gaan zoeken, is het er altijd al geweest... dichterbij dan mijn genoegen... en heb ik het enkel maar gevreesd Toch loop ik onvervuld m'n leven door, zonder schuld…

Het kost niet zoveel je hand uit te steken, om voor een ander een beetje behulpzaam te zijn Een dankbare blik is de beloning, al was de moeite voor jezelf maar klein... Het kost zo weinig om een ander wat te geven, iets wat je zelf ook zo heel graag ontvangt Door liefde te schenken, geef je iets waar ieder mens naar verlangt...…

Als iets de moeite waard is gedaan te worden, is het de moeite waard het slecht te doen.…

Kijk wat een kracht Saddam de mensen geeft: Ze vechten voor hun leider tot de dood; Mijn god zeg, wat is zo’n dictator groot, Terwijl ons land zelfs geen regering heeft. Maar wat Irak straks wel van ons kan leren, Is de verkiezingen organiseren.…

Ik heb nog steeds moeite met de uitstraling van Vestdijk, dat volgestouwde kennisschip, dat met vele kanonschoten de literatuurwereld wilde veroveren, je voelt dat er een onzuivere beweegreden achter zit, alsof hij onbewust depressie verspreidde, wat hem teveel werd.…

Chinese keuken: poëzie in schoteltjes.…