Alle inzendingen over ONTDEKKING

Naakt met de woorden die ons weer laten spreken zijn we onze schaduwen ontgroeid en volgen we elkaar waar we zonder schaamte elkaars leugens ontdekken…

zwerven wil ik zwerven met m'n geest zoekend ontdekken hier ben ik nooit geweest zwerven wil ik zwerven als een beest een pad begaan door niemand daar wil ik zijn geweest zwerven wil ik verdwalen nog 't meest als ik maar nergens aankom dan ben ik er geweest…

't Is een stille morgen, vol lichtblauw en donkergrijs. Lytse Boarn ontwaakt tussen de huizen van Grou. Hij zwerft over de stille, sluimerende straten, maar vlucht weldra voor opkomende drukte. Auto's vertrekken brullend. Fietsen doen ook van zich spreken. Kinderen fietsen of lopen naar school toe. Grote mensen gaan naar hun werk. Lytse Boarn zoekt…

De kunst der kunsten: in dagelijks gebeuren en ondernemen elke dag opnieuw vermaak en verrassingen vinden.…

Gods mateloze genade is een verrukkelijk iets om te horen. Schuilt er in deze woorden ook geen verfijnde verleiding? Zouden vrome mensen niet klakkeloos tegen deze genade aanleunen? Laten wij ons daarom des te bewuster zijn van deze Goddelijke vergeving en ons schuldbesef meer scherpen.…

Vorig jaar het boekenprogramma ‘Moby Dick’ van Matthijs van Nieuwkerk gevolgd. Heel leuk om te zien welke boeken op welke manier bepaalde mensen hebben beïnvloed of gewoon de ogen hebben geopend. In een van die aflevering waren Dieuwertje Blok (noch steeds charmant en als ik haar zie dan komen er altijd andere oude gedachten bovendrijven dan die…

En straks als ik die dingen met je kan delen, Zal ik ze opnieuw ontdekken.…

de deur staat op een kiertje het kind in mij kruipt er kirrend doorheen mijn treintje doet spontaan mee frank en vrij ontdekkend de nog zuiverheid van het leven zoekend en dwalend in alles wat in handbereik ligt het treintje legt heel wat af hobbelend over het vloerkleed soms neemt het de hellingproef en die zul je nog wel eens moeten…

in willen begrijpen zit rijpen besloten als ik dat zo beleef ontdek ik mijzelf in jou en word jij in mij gesloten…

Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is…

Waarom of toch de Dichters Zo graag een teugje drinken? Dit vroeg ik aan mijn Zangster, En zij gaf mij ten antwoord: 'Er was in oude tijden, Een bron, die aan de Dichters En vuur, en geest kon geven; Hier dronken ze uit, en zongen Ter ere van hun Goden, En dappere oorlogshelden. De schoonheid der Nature, Het lachen van de lente, Het zoet…

Al staat zijn naam dan wel op al zijn boeken Toch zijn die werken niet van Shakespeare's hand, Want hij viel na vijf eeuwen door de mand Bij nieuwe zeergeleerde onderzoeken. Misschien ontdekt men ook lang na míjn leven Dat ik niet zelf dit versje heb geschreven.…

ieder spel is heen en weer soms even anders op en neer het lijkt op geven maar ik neem toch meer en groei tot ik weer geven kan en dan speel ik weer heen en weer en lach soms even op en neer…

Lezen is ontdekken dat anderen al hebben opgeschreven wat jij denkt.…

Teveel, té intens Op het randje staan Voor ik een grens Volledig herken Moet ik als mens weten wie ik ben Moet ik ontdekken Waar ik zélf wil staan Welke muren en hekken Ik over wil gaan Ik zal op mijn bek gaan Foute dingen proberen Ik zal ook weer opstaan En hier ook van leren Het balans evenredig Zelfverzekerd…

ze keken allemaal monden vielen open iemand keeg de hik het doelgerichte stappen de echo van de hakken de zelfbewuste tik een nonchalante lok de iets te korte rok ogen met wat schrik ik zag het neusje in die blik daar was ik…

Zijn ogen dwalen over het landschap dat aan hem voorbij raast; een jonge rugzaktoerist vol met reisindrukken zonder haast zit onderuit gezakt in de TGV met Parijs als bestemming. Plots bekruipt hem een gevoel van betovering: een sprankelend mooi meisje betreedt zijn coupé. Hij reageert verrast en verdwaasd als zij haar bagage in het rek…

Ik zei:"Mijn lieve Fillis, wij zullen het nooit ontdekken!' 'Wel,' zeide toen mijn meisje, 'laat gij de hoop reeds varen? Wie weet, zo wij de proeven te meermaal weer hervatten, of wij het niet ontdekken!.…

Ik heb urenlang geprobeerd om te ontdekken wat ik eigenlijk wil zeggen ik heb niet anders kunnen doen dan langdurig staren naar zwak kaarslicht jou zwevend beelden tot mijn glimlach gebrand stond op mijn gezicht wat me grijnzend deed beseffen dat ik het je niet uit hoef te leggen Ik heb dagenlang geprobeerd om te ontdekken wat ik voor je voel…

Alles ontdekken, net zolang doorgaan, totdat we niet meer kunnen. Totdat ik aangekleed ben, met jouw liefde. Totdat de ruimte is gevuld, met onze lichamen, die elkaar net hebben ontdekt.…

Mijn verbeelding sleurt mij mee Onthutst in mijn ideeënstroom Daar ik dit amper kan bevatten En ik hier wakker over droom Mijn traag besef drijft mijlen ver Achter mijn kennis van het feit En zal pas tot wasdom komen Na ongemerkt verstreken tijd Ik betwijfel toch mijn vondst Die zo macaber is gebleken Terwijl ik alle woorden zoek…

Vaak trokken wij met onze roversbende op woensdagmiddagen de polder in; kruistochten naar het eeuwig onbekende, achter de dijk, achter de grijze kim - Wij droegen touwen, riemen, houten sabels, bouwden een fort van klei en zoden gras; geloofden grif de vlot verzonnen fabels over een vijand die in aantocht was, maar die niet kwam en nimmer…

Kijk eens wat vaker achter de horizon!…

dat mannen korter leven is een feit zij moeten immers heel hun leven beulen met zware lasten op de schouders zeulen geen wonder dat zo’n stakker eerder slijt ook vallen zij nog jeugdig in de strijd je ziet de knoken op het slagveld smeulen terwijl hun vrouwen met de vijand heulen want zaad is zaad, geen tijd voor somberheid het mannenleven…

Zeer graag had ik eens het interieur van het zeer indrukwekkende en voor de argeloze en onwetende voorbijganger zozeer mysterieuze gebouw dat zozeer tot de verbeelding spreekt van binnen bezichtigd. Het betreft een verbouwde kerk die de trotse en wellicht religieus geinspireerde naam Villa Maria draagt en ik stelde me zo voor dat het bouwwerk van binnen…

In de scherven buiten bij het raam ligt soms zijn gezicht alsof een zelfportret zich door de modder blufte, door zichzelf ontworpen ligt hij in de zon te schitteren. ----------------------------------------- Uit 'De afstand tot' (1976) van P. Nijmeijer (1947)…

Ergens binnen steile bergkammen was een diepe kloof. Tussen de hoge rotswanden lag echter een leuk dorpje. De mensen, die op de bodem van de kloof woonden, kwamen er nooit uit. Maar ze konden er goed leven. Een bruisende beek zorgde voor de groei van planten, groente en fruitbomen. Koeien en varkens dronken uit de beek, aten van gras en kruiden, die…

Licht dat vecht in de gevangen eenzame leegte die ik ontdek waar schaduwen bedwingen wat gedachten weer verbergen waar ik niets ontdek Maar bang ben ik niet want ik ben de schaduw die verandert in het licht dat niet meer vlucht en verandert in het steen dat fosielen en dromen bewaart voor mijn…

jouw hart wordt ook het mijne als ik het kloppen hoor terwijl ik je ontdek en langzaam reis van plek naar plek ik word meer en meer verlegen doch ook brutaal en ongehoord zo reis ik verder en ontdek je onverstoord er lijkt geen einde aan te komen maar....mijn uiteindelijke doel zijn de tranen die nu stromen omdat ik zoveel bij je voel…

Ontdek zelf, de wereld om ons heen, Ontdek zelf, wij zijn niet iedereen...!!!…