Alle inzendingen over Onbedoeld

Ik wil met jou mee Mijn ooghoek Ziet je dansen Ritme van de zee Ziedend van smart Duinstruin ik Verloren aan jouw hart Bevroren zijlijn Golf overspoelt Bewustzijn Ik wil, onbedoeld Heel mooi met jou mee…

Veel wat onbedoeld is blijkt achteraf onbedoeld toch bedoeld.…

Bij de C1000 krijg je twee komkommers voor één euro, Hollandse komkommers natuurlijk, maar ik vind het wel een macabere sneer naar de onder vuur liggende Duitse komkommers, wellicht onbedoeld, maar zo is er wel meer onbedoeld onkies en ongewenst. Ik hoop maar dat we deze komkommeroorlog verliezen van de Duitsers!...…

Afgewezen zo voel ik mijn geest roepen Keer op keer opzij geschoven Het gevoel Diep ongelukkig om wellicht de Onbedoelde bedoelingen Van het ongeloof dat altijd In het diepe hart Is gedragen Angst voor het onbekende…

angst ongevreesd woorden ongesproken en zij, niet onbedeesd het diepe ingedoken gevoelens ongevoeld dingen ongedaan en zij is onbedoeld langzaam weggegaan zijn liefde ongeliefd zal in haar blijven woelen haar pijn ingegriefd zal hij toch ooit voelen…

De snelweg naar de vrede blijft voorlopig nog gestremd men zoekt verstand en rede waar niet tijdig werd geremd dozijnen onbedoelde doden moeten nog worden bevrijd van angst en wraak en noden U wordt ter plaatse omgeleid !…

We herkennen de ware liefde vaak veel te laat en helaas na schade en schande, stupide gedragingen en onbedoelde handelingen, tragiek alom, maar misschien kunnen we toch nog samenkomen, eenworden, vergeven. Vooral dat laatste!…

Nooit heeft hij zich zó koninklijk gevoeld Maar denk niet dat ik hierdoor -onbedoeld- Nou Bea's beeltenis met die van hem mix Munt uit jezelf met eigen munten slaan... Wat 'n mega-gaga-megalomaan!…

Een onbedoelde schrijfverwarring Is aan mijn aandacht ontsnapt Ik baarde het in mijn afwezigheid Op het onbewaakte ogenblik Toen mijn beladen woordenkraam De ziel van een dwaling verkocht En zij haar naakte vrijheid vond Tussen de tralies van het prul Lang na mijn verdwaast besef Dat zij zo niet had moeten zijn Maar ik verdedig haar bestaan…

Zien is niet meegemaakt Ervaren is niet van gehoord Goed gemeend is niet geraakt De weg kwijt is niet gestoord De wetenschap is aangeboord De klap in het gezicht vermaakt Ervaring deskundig gestaakt Verdriet verwoordt Mijn ogen zien teveel Door ervaring overspoeld Altijd in het gareel Niet begrepen, onbedoeld Ze zien wat ik beveel…

Ernaar te verlangen te worden overspoeld door een overweldigende drang, te schrijven over iets wat onbedoeld, je diepste werk'lijkheid onthult. Dat gevoel, zoekt beweeglijk als een slang, kronk'lend zijn weg naar buiten. Dat gevoel dat in gesproken woord zo moeilijk is te uiten, maar mij vervult van spontaan ontstane zinnen.…

wantrouwen hakt nu één voor één de vingers af van de hand die ik je gaf splijt de tong en maakt mijn woorden krom voor onbedoelde dubbele betekenis is even geen vergiffenis verblind het zicht op warme ogen die menselijk tekort nog wel gedogen ik schrijf met bloed fluister zonder woorden neem de pijn maar laat…

zocht je niet maar vond je zonder te weten dat jij het was, waarvan ik wist dat je bestond; Daar, zomaar op een avond die nergens toe zou leiden die verder niets in petto had dan alcohol en poezie benijden om een schoonheid, ongrijpbaar als het mooiste gezicht, een gedicht kent geen woorden maar gevoel Toch, mijn onbedoelde…

Hier is de onbedoelde ruimte. Mijn broer leerde me er bochtjes achteruit. --------------------------------------------------------- Uit: 'Het moest maar eens gaan sneeuwen', 2003.…

Ergens ver van het donders moeten Grenzen diepe dalen hoge helling Weerbarstig het vervloeken begroeten Het versmijten van getergde kwelling Hoofden lichtgevoelig en onbedoeld Over de top van de diepe dalen De steiging van de helling gevoeld Gemakzuchtig in het verre verdwalen Daar wil ik zijn, onbetoverd en gewoon Zonder krachten van de…

waar voeten langzaam voortbewegen krakende takjes vermijden haast sluipend met schaduwgevoel achtervolgd de ril over rug en hart dat onbedoeld een keer teveel over- slaat scheelkijkend alle richtingen hand als spoorzoeker verdwijnt steeds even af en toe mag de misthoorn even blazen wanneer tot grote schrik geantwoord bijna…

lijk je, ogenschijnlijk, in het luchtledige opgegaan voor je staat koffie, op een tafel, een groot bruin vierkant vlak in een verlopen herencafé met ouderwets ornament waar iedereen is maar elkaar niet kent in dit lokaal, bruin gerookt kijk jij in de glans van een ruit: een weerkaatsend eigenbeeld het is het enige dat jij, onbedoeld…

Diep van binnen is het veilig Zit er geen pijn En zijn geheimen onbedoeld. Vastklampen aan het heden Om niet te denken aan voorheen... Tranen bij de gedachte “Ik was toen maar alleen...” Nu ben jij er voor mij Als een zon in slecht weer. Ga alsjeblieft niet bij mij weg! Want zonder jou... Doet alles zo zeer...…

Stil, om wat van de ander werd vermist in onbewust of onbedoeld vervagen van alle al vanouds gevlijde lagen, waarmee de tijd kon worden uitgewist. Je tastte langzaam naar mijn hand jouw hand om wat ons scheidt wanhopig te weerleggen, je mond bewoog om wat ik wilde zeggen: wij blijven in dit spiegelbeeld gestrand.…

…of maak ik jou onbedoelde sigarettenrook in de bioscoop uitwaaierend licht in tegenlicht zo mooi, zo blauw en zo jouw ogen. Ik neem een cola in de pauze, zit op de trap buiten de zaal en vraag mij af, mijn sterretje: een oscar mogelijk voor jou?…

Dat laat helaas onverlet, dat U, wellicht onbedoeld en zeker ongewild, toch deze ongein hebt gelezen. Dat is nou ongelofelijke pech hebben, toch?…

gehuld in de nacht een vrouw droomt over haar belevenissen terwijl een volgend etmaal geduldig op haar wacht Met haar rug naar het raam gekeerd lijkt zij zich af te wenden van wat er te wachten staat terwijl zij als auteur van een nieuwe dag zelf over de inhoud gaat De nacht is als een zwart doek het verwijdert misstappen en onbedoelde…

Een moment, voor altijd negerend Niet eens meer minachtend, niet eens meer belerend Ontwijkende blikken kruisen elkaar Onhoorbare woorden worden gehoord Door vier nieuwsgierige oren opgevangen Zo dat zij naar sprankjes hoop verlangen Onhoorbare woorden worden gehoord Gebaren worden geanalyseerd Apart van elkaar, totaal onterecht Onbedoelde…

gejaagd lijkt men de gladheid niet te merken de drukte verschijnt opnieuw in de kerken en ik glijd mezelf naar mijn stil verlaten ik heb geen boom, geen timbre achter glas feestelijk door tientallen lampjes verlicht als verzilverd decoratie, langzaam stervend Ik denk niet tevergeefs aan hoe het vroeger was wil dat niemand mij iets onbedoeld…

Zo naarstig als ik zoek Ik weet al hoe haar voorkomen is Dat heb ik ooit gelezen in een prachtig boek Hele bladzijden waren volgeschreven over jou Onbedoeld maar overtuigd veranderde ik de woorden Draaiend, hopend, dankbaar voor de geschreven letters Die mij toonden dat jij hier in mijn leven hoorde En elke nieuwe letter spelde mij je naam…

nieuwe wereld kraaiend van plezier soms intens huilend Als kleuter leren lopen en fietsen soms met vallen en opstaan na een warme knuffel weer heerlijk rondrennend Als tiener de grote boze wereld verkennend puberend steeds vaker eigenwijs als ouders soms de strijd verliezend Kinderen door ouders gezet bewust of onbedoeld…

kwam je vandaag bij toeval tegen je foto’s en verhaal op een verlaten site een strijder voor het vrije woord in weerwil van een duist’re macht ontvang hierbij postuum mijn eerbetoon niet slechts de levens die je redde de richting die je velen bood in een op drift geraakte tijd noch dat wat je ons naliet als onbedoelde held die droom aan…

woelen toch blijft niet jou zijn mij beperken voor mijn gevoel met grove vlerken omarm ik je vol goed bedoelen maar blijf je bergen in mijn armen laat me jou liefdevol verwarmen ik voel maar huil niet met je mee als ik mijzelf verloor en dat wel dee was weg de diepe steun van het omarmen mijn goed bedoelde medelijden blijft toch nog onbedoeld…

ging zijn eigen gang samen maar toch naast elkaar zo dat ik niemand tegenkwam weg was ik dichter bij haar tastend naar je huid met opener bedekt contact je mond verzacht mijn handen en je tong gaat spelend kussen voelend kiezen tussen houden van verdwijnen in elkaar warmend met gevoel die koele blik uit andere ogen neergeslagen onbedoeld…

De diepgaande sentimenten, de obsessies, de gedachten bewaar ik als een dierbaar bezit van binnen, als een schat in een schatkist, onzichtbaar, kennelijk doelloos en nutteloos en op mijn verouderde gezicht, getekend door de lijnen van het leed, tekent zich vaak een onbedoelde grimas af, die ten onrechte aangezien wordt voor de glimlach die deze allerminst…