Alle inzendingen over Onvermoeibaar in de

Onvermoeibaar, trok zij verder, met een grenzeloos vertrouwen, nooit van rusten nog gehoord, groeiende vechtlust zorgde ervoor dat zij het eindpunt haalde, op zichzelf.…

Jij krijgt alles klaar zonder klontjes onvermoeibaar draai jij je rondjes soep of saus het maakt geen verschil altijd doe je wat ik wil. Toch ben ik bang dat ik je binnenkort moet gaan vervangen maar als je dat wilt mag je boven het fornuis blijven hangen.…

luchtige slagen storten neer op warmteverlangend vandaag onvermoeibaar en gestaag vormen plassen rivieren ondanks dijken van verweer flitsen tekenen het licht omarmd door aanzwellend gedonder opgesloten zon verdwijnt zelfs zonder ooit met daglicht te hebben gespeeld verlaat de strijd zonder gezicht…

onbeholpen in mijn praten onbegrepen bovendien onbedachtzaam in mijn laten onberekend in mijn zien ongevoelig in mijn zinnen ongemerkt in mijn zijn ongeduldig in mijn minnen ongelukkig in mijn pijn onvermoeibaar in mijn ogen onvoldragen in mijn hart onverklaarbaar mijn vermogen onverzadigd in mijn smart onbekommerd in mijn zorgen…

zondagochtend eind september om het kasteel nog dieprood zie ik de rozen stilaan afwaarts gaan zij geuren steeds meer aangeschoten met of zonder naam geraniums blozen onvermoeibaar lila en vaalrood snedig op de vijver hoor ik het gesurf van wilde eenden halfvermolmd schier spant stokoud een houten brug haar rug…

Met mijn tranen heb ik de zee gevuld Huilend als golven op het strand Tegen de wind in heb ik hard gebruld Me staande houdend in het zand Een enorme storm raast door mij heen Verdriet met windkracht tien Het flauwe zonnetje dat in mij scheen Laat nu enkel een regenboog zien De sterren stralen onvermoeibaar door Soms twinkelt er één naar…

onvermoeibaar zwoeg ik voort de weg is lang en zwaar obstakels vliegen rond mijn oren mijn hiel prikt in een blaar elke rots en kei versperren delen van mij spreken me aan ga heen, vandaan ik verman me, stap door volg verbeten het spoor geef als het ware mijn leven voor ’t hare zij is onweerstaanbaar en weet van geen wijken maar…

Zij is een laptop, een tekstverwerker die gaten stopt op hoog niveau en - onvermoeibaar - teksten redigeert. Haar mening houdt ze voor zichzelf, dat is de kracht van het beroep Totdat er -soms, ondanks haar wil - in haar een mening explodeert.…

Constant bleef nooit stille staan in stilte bleef hij verder gaan na Cobra Corneille Appel deed hij een appél voor Nieuw Babylon toekomst van ruimte en zon er was genoeg ruimte onder zijn zon einde Grote Wittenburgerstraat op het oude lange eiland tegen de waterkant in een oude school zag men hem jarenlang onvermoeibaar gaan en komen…

van Oostende de stroming die op golven jaagt het zand dat zich perst door de gaten kieren van de oude, trotse huizen op het strand geen volwassen mens twee kinderen slechts met hond hun jassen hoog boven zich geheven handen gehaakt in hun jaspanden zij zeilen voor de wind, staan stil onmogelijk schuins uit het lood de hond cirkelt onvermoeibaar…

Ergens in de buurt van het park Stond een grote Lindeboom We speelden daar als kinderen graag rondom de Lindeboom Ik dacht dat dit nooit over zou gaan Want altijd waren we daar We sprongen rond de Lindeboom en waren onvermoeibaar...…

Aanvankelijk denk ik het nog te kunnen vergelijken met de "gezegende omstandigheden" waarin ik eens verkeerde; met de vriendenhuizen waarin ik welkom was en met de sfeer en de gunstige ambiance die eens de boventoon voerden in het gezelschap van begaafde, hooggevoelige en ontwikkelde vrienden die onvermoeibaar aan mijn zijde stonden.…

je hoorde ooit de rattenvanger fluiten en liep toen joelend met de meute mee het oproerkraaien werd zowat metier het leven was een onvermoeibaar muiten je ging je aan protest en strijd te buiten was 't wilde rund temidden van het vee bestorven op de lippen lag het 'nee!…

onstuimig was de eerste liefdesnacht het ledikant zou onvermoeibaar kraken de muren hoorden zwoele zuchten slaken je had m’n hoofd totaal op hol gebracht die nacht begon timide en zo zacht op een inviterend brandschoon laken maar niet veel later waren wij als draken en spuwden vlammen met een woeste kracht de mooie uren na het avondrood…

de spinnen leiden draden om de tuin omspannen takken om de kost te winnen ze hopen dat ze daarmee garen spinnen ik buig beleefd, voel spinsels op m'n kruin met één gebaar ligt al hun werk in puin en daarna kunnen ze opnieuw beginnen ze weven onvermoeibaar ragfijn linnen en blijven zoeken naar een klein fortuin ik zie ze roerloos in het centrum…

we zijn op zoek naar de ultieme grens hoevaak al is de droom uiteen gespat maar onvermoeibaar leggen we de lat steeds hoger, want zo is eenmaal de mens we stellen scherp, maar stof op onze lens beperkt het zicht, niets kruist ons pad zo blijft het antwoord uit waar men om bad een spiegelbeeld is onze diepste wens zeg me wie er geen rib voor…

je licht glijdt onvermoeibaar over zee de stad moet alle helderheid ontberen ik zou jouw stralen graag eens willen keren eureka, wat een ijzersterk idee een zee van licht op al die hoge heren despoten van de Haagse ratsmodee de duisternis krijgt lichtend haar congé het kabinet moet helder gaan regeren de vreugde is niet langer clandestien…

Een landschap gekoesterd door felle kleuren Ontvouwt zich als een gezicht De aarde draagt heel het gebeuren In tijdperken van vuur en van licht Wolken van verbeelding drijven mee met de rivier kreten van verrukte verwondering beantwoorden blikken verzadigd plezier Onvermoeibaar stroomt hij verder Glinsterend als een melkweg Met de hemel…

De stroming onvermoeibaar, zij beukt met volle kracht; ik word door haar bedolven, zij heeft mij in haar macht. Haar kracht onovertrefbaar, of ik dit overleef? Ben ik niet meer bij zinnen, dat ik me overgeef? Mijn lot lijkt onafwendbaar, er is geen houden aan; het duizelt mij van binnen: ik laat mij nu maar gaan.…

tenslotte willen wij steeds opnieuw hetzelfde zien: een huis tussen de bomen zoals kinderen het onvermoeibaar tekenen: een raam, een deur, een leien dak en achter het raam een familie en laten we vooral de schoorsteen niet vergeten waar rook komt uitgekringeld op de lege plekken komen bergen hier en daar een vogel en sneeuw misschien waardoor…

Zo vlieg ik dag na dag, jaar na jaar onvermoeibaar mijn vleugelreizen. Ik wil het bestaan er hoog om prijzen dat ik beleef wat diep is en waar. De mens? – ach, ik kijk er wat op neer zijn wereld is beslist niet beter, al is hij een onverbeterlijk weter.…

Hopelijk blijft onze aandacht ook uitgaan naar deze heldhaftige strijd voor een vrij en ongedeeld Oekraïne waarvan de president onvermoeibaar zich inzet. Zelensky verdient het als vertegenwoordiger van zijn land alle eer te krijgen die hem toekomt.…

Onvermoeibaar kuiert de landweg, wegen binnendoor, staat onverwacht een ladder, glimmend, hemelhoog. Scheert een flits van een signaal ­ dat er iets is, langzaam voortduurt, en alles nog te gaan. ------------------------------------------------------------------- Uit: 'De trein loopt prachtig binnen', 2003 van Frans Budé…

Waar zwaluwen schier onvermoeibaar in en uit scheren en geen moment de grond raken rakelings langs de smalle ladder omhoog schieten en weer terug vallen door het vervallen raam Waar onkruid onder de pannen groeit nog authentiek nog niet bedorven Waar insecten oor verdoven duiven koeren op de cour Geraniums de potten kleuren…

Weet ook gij dat stille diepe huis Door welks schaduwige vree Voet zo licht en onvermoeibaar stijgt en daalt langs tree na tree? En zijn plotselingen helle kaamren op de maanbeglansde zee?…

Ik schrijf dit lied niet zonder reden niet achteloos en nonchalant Ik wil er dagenlang op broeden want er is iets aan de hand Ik zal zoeken naar de juiste woorden en zinnen die er echt toe doen Ik zal wikken en blijven wegen tot er staat wat ik bedoel Ik zal onvermoeibaar horens vatten en trefzeker koppen slaan In zinnen die de lading…

klein Je bent voor mij mijn medicijn Ik voel me afgeleefd en oud Maar jij, mijn kleine schattebout Jij geeft me kracht en nieuwe moed In deze tijd van tegenspoed Ik zie je dansen, lachen, zingen Ik hoor je stem en zie je springen Op de liedjes van K3 Je bruist van leven en energie ’t Is bompa hier en bomma daar De hele dag door onvermoeibaar…

En het kabbelende, rustige water van het Wilhelminakanaal stroomt onvermoeibaar en murmelt ten eeuwigen dage zachtjes een lied dat vast en zeker gaat over vergankelijkheid en dat de wijkbewoners troost en in slaap wiegt.....…

Gedurende de gehele avond wierp een andere tafelgenoot hardnekkig en onvermijdelijk blikken in mijn richting die ik kon ontwijken noch beantwoorden en wentelden aan het plafond rusteloos en onvermoeibaar de wieken van drie onversaagde ventilators.…

Velen zijn onvermoeibaar overtuigd van hun eigen gelijk, zijn niet in staat tot zelfreflectie, communiceren op straat het liefste op straatniveau, zoeken waarschijnlijk achter hun gesloten deuren ook niet naar zelfverdieping, hogere waarden of de schoonheid van kunstuitingen.…