Alle inzendingen over Pauze van Kouwenaar

Om uw geheugen op te frissen: Kouwenaar is in de tachtiger jaren lang nergens gesignaleerd. Waar las u dat hij werd vermist? Over het bericht in de GÖTEBORGS-POSTEN d.d. 25 februari 1985 frontpage Waar zit Gerrit Kouwenaar Holland cand. de Nobelpriset? Ooit vertaald ergens? Ooit over de vreeemde snor van Boerstoel?…

'Kijk, het heeft gewaaid', zei Remco Campert en Kouwenaar keek en Kouwenaar ging voortborduren en hij voltooide zowaar een gedicht. Prachtige samenwerking! Zeer alert van Kouwenaar om zo'n typische opmerking aan de alledaagsheid te ontroven om het een ereplek te geven binnen zijn dichtwerk, zoals Prometheus het vuur uit de hemel stal.…

In de luwte van de bomen met je rug leunend tegen een hek en je ogen gesloten dwaalt milde herfstzon over je gezicht. Zo moeiteloos als dit licht te kunnen bewegen. Overal te zijn. Langs en vallend over het water. In het Eemskanaal, de Curare en de Amigo op gepaste afstand van elkaar volgeladen tot de boorden varend naar Delfzijl.…

ze hebben pauze pauze en daarom ligt ze naast mij en niet naast hem 'maar alleen zoenen hoor' ook deze pauze heeft z'n eigen regels 'doe je het licht uit ' fluistert ze ik trek aan het snoer en denk aan de tijd dat het licht in de pauze aanging en het zoenen ophield…

dat ligt helemaal aan de ontvanger ontvankelijk of geen weet hebbend van des schrijvers problemen gemakzucht plaatst mensen in een vakje niemand neemt nog tijd voor zichzelf laat staan, voor een ander kostbare tijd vraagt niet om een pauze en toch, sta even stil bij stille tochten voor vervangend eigen verdriet misschien dat u dan uw eigen…

Dankzij een skivakantie staat hier geen andere onzin.…

in de stroming van mijn geest drijven kromgetrokken rijmen geel verkleurde woorden zinnen die verslijmen aan de wanden van mijn schedel plakken stroperig mijn gedachten ... ... ik ben er even tussenuit u moet een tijdje niets verwachten…

ik hou zo van machines, zegt ze, van die grote bouwmachines maar het mooist vind ik de klokken waarop de schafttijd aangegeven staat dat al die mannen dan op opgelegde tijden hun werk ter zijde schuiven naar koffie en hun boterhammen grijpen en in volle gelukzaligheid gaan zitten wachten tot zij weer verder mogen, na nog een laatste sjekkie…

Gerit Kouwenaar(1923-2014) bedankt. Rust in vrede.…

deelt vergeefs mede wat men denkt van het kabinet en de eeuwig dreigende oorlog, alleen het gratis glas van het huis smaakt nog naar meer, het regent, men beeft, er zijn stemmen en op het privaat ontmoet men verbaasd wie men was — - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit 'Een eter in het najaar' van Gerrit Kouwenaar…

“Born a miljardair, raised a miljardair, living a miljardair,” waarna hij een korte pauze nam en de zaal in keek. “If you are a miljardair:” Pauze. “Vote!” Pauze. “For!” Pauze. “Him!” Boe geroep overstemde het applaus dat toch ook ergens in de zaal opklonk.…

besta het bederf onteigen het eten, bezit het vergeten, her inner geen uitweg, wees binnen, weeg niets dan het lood dat men nabootst, terwijl men zijn vleugels openvouwt dichtvouwt terwijl men - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Uit: 'helder maar grijzer' / Gedichten 1978 - 1996 van Gerrit Kouwenaar…

Pauze, niemand neemt daar nog tijd voor.…

de windengel hurkt in het eeuwige onkruid en wacht tot er tijd is dus vredig de avond vol afscheid en oorlog wereld waarheid en liefde behelzen onkwetsbaar hun ijzeren letters nu nog iets eetbaars, bloedbeuling witbrood dan eindelijk slapen, zwart is de mode ------------------------------------------------------------- Van Gerrit Kouwenaar…

Yellema Willem Kloos en Egmond van Herendael Martinus Nijhoff en Anneke Brasinga Gerard Graudiaan en Geert van Istendael Willem de Merode, Redbad Fokkema J.J. de Stoppelaar en Henk van der Waal Esther Jansma, Adama van scheltema Theodoor van Rijswijck en Albert Verwey Gerrit Kouwenaar en Anton van der Stok J.C.…

een weemoedige inhoud aan vernietiging stort neer en mijn stilstaande witte schaduw verbrandt er blijft niets over dan het gat in de lucht waar vogels zonder ophouden in- en uitvliegen en waar god niet doorkomt - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - uit 'De stem op de derde etage' (1960) van Gerrit Kouwenaar…

Weeïge drank adem was mijn deel Passie raasde wulps zonder enig gevoel Tierde met niet aflatend venijn door jou heen Pijnlijk besmeurd vernederd werd ik alleen Ongeremd laat je smerige lusten op mij los Waar pijn jouw geilheid doet vervoeren Grenzen steeds gewelddadig verlegd Mijn geest verstijft kil niet te beroeren Daar vunzige lust ongemeen…

Plichtsgetrouw draait de draaideur haar volautomatische rondjes. Ik lift een half rondje mee naar buiten en houd halt onder de luifel van het kantoorpand, waar ik mijn brood verdien. Het regent pijpenstelen. Ik zucht hardop en onderdruk de neiging om onverrichterzake terug naar binnen te gaan; afspraak is immers afspraak. Met tegenzin loop ik de…

De wijze waarop Kiki Bertens in 2 setjes verloor van een tegenstandster die nog niet eens bij de 25 hoogst geplaatste speelsters bij de US Open stond genoteerd deed pijn aan de ogen. Kiki speelde zonder enig elan ondanks dat ze bij iedere opslag opnieuw vrouwmoedig stond te huppen. Wellicht is het goed voor Kiki er een kwartaal of een semester tussenuit…

Gerrit Kouwenaar is geboren in 1923 te Amsterdam. Zijn vader heette David Kouwenaar en zijn moeder heette Jeltje Bloksma. Zijn broer heet David. Zijn vader was een bekende journalist in het begin van de Wereldoorlog.…

Scheppen is hetzelfde als doodmaken. Een moord is een krankzinnige creativiteit; het is een ingreep waar niets meer aan toe te voegen is. Levend maken is tijdelijk maken; dat is hierom een betreurenswaardig feit.…

Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal de kamer wit maken, nu, nooit meer later en dat wij dan bijna het volmaakte napraten alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale zoals wij er lagen, liggen, liggen…

Vergeet je wel eens je vaders klok op te winden? Ja, ik vergeet wel eens mijn vaders tijd te vergeten draag je wel eens een strohoed een ooglap een vadermoorder? nee, ik draag een gedicht op, een zomer van bladgoud schrijf je wel eens de laatste lippen om te verwoorden? ja, ik ontcijfer een kus van bemodderde rozen loop je wel eens door…

Schrijf de winter staat stil, lees een dag zonder dood spel de sneeuw als een kind, smelt de tijd als een klok die zich spiegelt in ijs het is ijskoud vandaag, dus vertaal wat men schrijft in een klok die niet loopt, in het vlees dat bestaat als sneeuw voor de zon en schrijf hoe haar lichaam bestond en zich boog gelenigd in vlees en keek…

Men moet zijn zomers nog tellen, zijn vonnis nog vellen, men moet zijn winter nog sneeuwen men moet nog boodschappen doen voor het donker de weg vraagt, zwarte kaarsen voor in de kelder men moet de zonen nog moed inspreken, de dochters een harnas aanmeten, ijswater koken leren men moet de fotograaf nog de bloedplas wijzen zijn huis ontwennen…

De sterfelijkheid houdt aan, deze morgen ontwaakte er een in mijn slaap, en vanavond vraagt het nuchtere glas om genade, men ademt zich uit als een inzicht, men is, ik herhaal me spel hoe men zich weervindt in dit haast vervleesde voortdurend kortstondige zelvige grondstuk, lijf lijk als weefsel, ik zijnde, wijn wikkend, zeker de nachten…

Het gedicht drukt dus niets uit, het is geen versierd dwangbuis voor een schone slaapster, geen geïmiteerd stuk realiteit als een portret of een stilleven, maar een in zichzelf besloten stuk actie, een compacte bol vol spanningen, opgewekt door een conglomeraat van oorzaken en gevolgen: klanken, ritmen, beelden, betekenissen en hun als hengelstokken…

De taal behoort aan de vogels ík ben te mens om te vliegen ik sta als een huis op de wereld gebouwd en dik uit aarde ik ben ongeveer degene die schuilgaat binnen de muren en uitvloeit achter de ramen van de blauwe achterkamer het geurt er naar mest en naar liefde er staat een plant in een kooi de taal behoort aan de vogels de mens schuilt…

Ik wil niet alleen een goed gedicht schrijven, een welgevormd en gelukt werkstuk met een zekere inhoud en een zekere vorm, maar heel bewust een gedicht ergens naar toe schrijven, zeg maar naar dat enige middelpunt, de kern waar bij wijze van spreken de taal overgaat in vlees, steen, haast letterlijk, maar natuurlijk nét niet.…

Als jonge wit-opgebouwde steden na een oorlog mijn gedichten…