Alle inzendingen over Rouwen

Aan allen met deze pijn en verdriet, wens ik veel sterkte en ik hoop dat ze één ding bedenken : ’t Gaat niet om de lengte van tijd, met rouwen om je kind, ’t gaat erom wat jij als moeder belangrijk vindt! Ik wens hen veel wijsheid en kracht en hoop oprecht, dat ’t verlies wat draaglijker worden mag.…

Om de stilte van zacht daglicht heen vinden vogels jouw ziel hun vlucht maakt dat ik lach en ween daar, waar de stilte viel De zon gaat waar de tijd dat wil, ik kijk naar wat beweegt zo draait jouw schaduw om mijn spil als de dag zich langzaam leegt De dageraad ben ik voorbij, doch alles is me na als in vogelvlucht jouw ziel in mij maakt…

hoor het verlangen in je het gemis erbij ik pak het stil voor je in…

geef me dan liever een aangereden duif wit natuurlijk als de vrede op weg naar weer een dag bij het naar huis gaan eendimensionaal onherkenbaar vuil op een bekende plek…

En daar sta ik dan weer pap.. Alleen, schichtig om me heen kijkend of iemand me ziet. De wind ruist door de bomen en geeft een leeg gevoel. M’n gevoel word kouder en dat uit zich in kippenvel. Hoi pappa… Zachtjes begin ik te mompelen. Ik wil contact, ik wil praten. Streng probeer ik de visualisatie van jouw beenderen in de koude grond te verdringen…

Deze rouw-kreet leg ik neer, een kaart hoef ik niet te kopen, een lijk ligt er niet in de kist, maar dit is zo mogelijk nog erger... Een diep bedroefde An Terlouw…

Groter is mijn heimwee dan de angst voor pijn en rouw, naar het land dat mij beloofd werd, waar beloften nu verwaaid zijn, in het zand van 't graf geschreven. Meer nog dan mijn woede heb ik heimwee naar dat zand, over 't graf van mijn geliefde, waar de liefde nu vergaan is, die die pijn en rouw verteerden.…

bevroren door de tijd verloren door onzekerheid de nacht maakt dat haar ogen sluiten de vorst vormt bloemen op de ruiten zomers en toch winters koud vrolijk lachend en toch eenzaam een man die in alle stilte rouwt verraden door die ene traan…

ik las je namen in de krant in vette letters weergegeven voorgoed omgeven door een zwarte rand we liepen samen door het land grenzen werden opgeheven we lieten de gedachten zweven bespraken de planetenstand de tekens brullen nu als leeuwen vertwijfeld werpen wij het zand wat rest ons, die hier achterbleven dan dóór te leven zonder…

aan het graf aan de overzijde knielt een meisje met een roze vlinder in haar vlecht haar handje wrijft over papa’s marmerbuik legt de boeketten recht en harkt de stenen - die werpt ze weg maar van het dode loof schikt ze voor haar vader een droevig dorrend bladerbed dan zet ze haar blonde lip op het eenzaam kille wit en kust haar…

Maar het zal moeten; Hij hield van deze vrouw; Die elke middag op hem wachtte; En nu dompelen in rouw. Hij heeft een moeilijke taak; Als zijn beste maat; Eerst een paar flinke borrels genomen, Belde aan, en het werd die avond stil en laat….…

en weer luidt de doodsklok geen klompengekletter vandaag begraven we met schoenen aan nestelen ons in verdrietstoelen luisteren naar een hemelse stem die langs kaarslicht heen gewoon tot ziens zegt en rouwen…

Verbijsterd laat je ons achter; zo jong was je nog, zo krachtig, zo boordevol energie en plannen, maar de tijd staat stil en wij begrijpen het niet; kunnen zelfs niet meer denken. Er is enkel de leegte, het duister, het staren in de verte. Wie spreekt over zin en betekenis, wie voelt wat niet kan gevoeld worden? De aarde draait door en mensen…

Zoals beloofd heb ik in deze brief mijn idee uitgewerkt over troost bij rouw. Ik hoop dat de inhoud bijdraagt aan het verlichten van je pijn. Des te sterker de band met je geliefde, des te groter het traumatische karakter van zijn overlijden, des te groter de geestelijke leegte die in de loop der tijd door jou ingevuld moet worden.…

Er bestaat geen standaardprocedure voor rouw. Vrouwen treuren, mannen gedenken. Mijn zoon vond een kiekje van zijn moeder, in Brugge gemaakt. Ik herkende haar wonderlijke oogopslag, zo betoverend-mooi, zo magisch-bedwelmend. Haar pose is dezelfde als van Diana Spencer op een veelbesproken foto met de Taj Mahal op de achtergrond.…

Ik mis je aanwezigheid Je zachte woordjes Je geur Ik mis je zo ontzettend De dingen die we samen deden De herinneringen die we deelden Jij was de grootste zon in mijn leven In dat leven waar nu een schaduw over teistert Ik ben niet meer ik Zonder jou die zo eigen durfde te zijn Ik lees je in mijn dromen Ik hoor je in mijn teksten…

Als het rouw rumoer rondom jou is verstomd, de stoet voorbij is, schuifelende voeten, dan voel ik dat er een diepe stilte komt, en in die stilte zal ik jou opnieuw ontmoeten. En telkens weer zal ik je tegenkomen, we zeggen veel te gauw, het is voorbij, Hij heeft alleen je lichaam weggenomen, niet wie je was, en ook niet wat je zei.…

Wat zijn de juiste woorden wie reikt ze mij zo aan wat zeg je tegen iemand die een geliefde af moest staan Wat zijn de juiste woorden jou zo te zien doet mij zo`n pijn dan moet het toch voor jou bijna niet te dragen zijn Ik zeg maar beter niets en zit hier nu naast jou want luisteren is volgens mij de enige échte vorm van rouw…

Ga door met leven, mijn kind, zodat ik weet, dat er hoop is En hoogten en diepten weer bij elkaar horen Laat mij meeliften, zodat ik niet stil blijf staan bij wat er niet meer is maar uitkijk op een nieuw vergezicht Ik weet het: het is zwaar, ouders op sleeptouw Zullen we dan maar om de beurt? Jij en ik in de sneeuw…

er was een dag dat alles leek te stoppen er was geen weg terug en geen vooruitgang meer jouw hart hield op, het mijne bleef nog kloppen maar vol verdriet, mijn liefste lief was er niet meer ‘k keek niet vooruit dat maakte me te angstig en een terugblik naar ons samen deed me pijn maar naast me kijken voelde veilig, ‘k zag daar vrienden die…

Rouw is de erfenis van houden van.…

Als je familielid is verdwenen met de MH17 kun je meedoen met de nationale rouw. De rouw van een natie. Een natie die geen eenheid is, want de ene politieke partij wantrouwt de andere politieke partij: het is een randstadkabinet, zegt Buma. Er moeten minder, minder, minder, zegt Wilders.…

Het is de kunst om rouw niet te laten verworden tot verbittering.…

te rouwen Alleen Heeft iemand iets in de gaten?…

Een brandend leed zal deze zomer zijn, in 't hart der menschheid een verholen pijn, een alsemdronk zijn vroege morgendauw en al zijn lommer als een floers van rouw. En als een floers van rouw, dat wijder spreidt, zijn wolkenschaduw over verren tijd, tranen zijn regen en zijn avondrood: doovende fakkel van den jongen dood.…

Rouw even om mij, als je echt rouwen moet En laat je dan troosten door mijn groot vertrouwen, Dat wij slechts tijdelijk gescheiden zijn. Geniet van de beelden in je hart, Ik ben niet ver weg, het leven gaat door, Als je me nodig hebt, roep me, dan kom ik. Al kun je mij niet zien of raken, ik zal er wel zijn.…

Zolang de beelden niets bevrijden en bange ogen meekijken is het rouwen een vertrouwen dat de mensheid niet kan delen waar vreemden en vijanden in de dood nog gevaarlijker lijken…

Mijn gezicht is zwart Zwart van de rouw Mijn gezicht is rood Rood van het bloed Mijn gezicht is blauw Blauw van de tranen Mijn gezicht is wit Wit van de bevrijding…

Twee donkerbruine hondenogen, keken mij heel droevig aan. Het is alsof ze wilde vragen: "Is het tijd voor mij te gaan?" Verdrietig moest ik dit beamen, drukte hem zachtjes aan mijn hart. Het liefste ging ik met hem samen, deze weg vol pijn en smart. Heel veel dank voor al je liefde, heel veel dank voor al je trouw. Rambo-lief ga nu maar…

Koud en stil Kijken ogen In de wereld Koud en stil Staren ogen In het niets Koud en stil Kijken ogen Vol pijn,verdriet Koud en stil Dwalen ogen Gevuld met vele tranen Koud en stil Rouwen ogen Missend de geliefde Die er niet meer is Vragende ogen Zeggen zacht:"Ik mis je zo..."…