Alle inzendingen over Rozenkransmaand Oktober

Wat ik vond van de introductie indertijd van oktober als Rozenkransmaand, vroeg ze even later. Tja. Daar had ik erg aan moeten wennen. Die pausen deden en doen maar. Nog steeds. Of ik de aanleiding ertoe nog wist. Ja nou en of.…

in de luwte van Oktobers' dagen schaduwt zij een onbeminde vreemdeling vlak hellend grijs boven de stad een tal van achterlichten blikt op al wat vergeten is of verlaten, grijze kragen, sleetse dagen Berlijn volop onbekend is onbemind in het kielzog van reclame en de wind? de wind waait voorop...…

Oktober tovert in de bomen, strooit gouden zonlicht op het plein waar kinderen druk bezig zijn de tijd te vullen met hun dromen. Oktober, en het deert hen niet dat weer de zomer is vervlogen, gaaf is hun spel en ingetogen. Geen kind wat reeds de winter ziet. Het valend blad, het valt nog niet en donkergroen het gras na regen.…

Oktober tovert in de bomen, strooit gouden zonlicht op het plein waar kinderen druk bezig zijn de tijd te vullen met hun dromen. Oktober en het deert hen niet dat weer de zomer is vervlogen, gaaf is hun spel en ingetogen. Geen kind dat reeds de winter ziet.…

in oktober…

Gulzig morrelend voor-nota bene- mijn deur jij oude vertrouwde zo herkenbaar heb ik je heus wel in de smiezen smiecht wij hebben het te vaak gedaan mijn leegte depri volgegoten zwartgalligheid was zo gekoesterd ga! ga! ga! In mijn huis is geen diepte het is dronken van het zomerlicht de zuidkant roept ik neem aan deze winter valt…

ik wandel over glimmend asfalt bruin blad op een hoop gegooid bomen waar de kruin van kaal valt in warmrode gloed getooid koude golf van striemen regen voorlopig heb ik windkracht tegen maar weet dat ik dit heerlijk vind ik houd nu eenmaal van de herfst en ben in vallend blad geboren ik ben een oktoberkind…

Heden in de tuin van Eden maken vogels mij het hof zingen krielen tjilpen strelen in de gulheid van hun lof. Bomen wuiven met ons mede blaren dwarrelen door de lucht een tapijt voor onze voeten spreidt zich knetterend als een zucht. Laten wij nog eenmaal proeven van dit herfstig tafereel straks komt lange winter toeven koude sneeuw wordt…

Het gouden licht van oktober kondigt een nieuwe herfst aan die ik zeer verwelkom.…

o Naakte liefde, grijs en broos; mijn arme herfst, uw lent’ genaderd: een moede wingerd, bloed-dooraderd, die lenkt naar nieuwe oktober-roos; een arme, bibberende schaâuwe die duister om uw schoonheid rilt; - - o norse min, die danken wilt noch durft te rouwen……

je schat aan blad bestormt de grond verrassend sober de druif is rond schenk jij, oktober je plan de campagne strooit los van franje een symfonie opent met iedere kastanje mahonieharmonie…

waar mijn muts gedaan met warme hand gebreeën voor vorst en winterkou ik wil sneeuw begaan waar dagen zijn gevreeën eeuwen ken ik nu de rouw zie achter muts vandaan een kind op blaren sleeën wel vreemd, hoe kan dat nou ik kleef aan en volg je op je treeën ben ons eeuwig trouw zal naar huis nu gaan we gaan getweeën…

In oktober gaan zij naar de zee voor de voortplanting. Het ‘gele zakje” is een parasiet in heel 't krabbenlijf aanwezig, herkenbaar als “krabbenzakje” in achterlijf. http://www.krabben.net/index.html http://home.wxs.nl/~ronoffer/duiken/html/frames/framfaun.htm…

De bladeren verven zich in kleuren moezel en bordeaux en op de aarde ligt cognac te glanzen in het late licht. De weerbarstig taaie stok die zoveel druiven torste laat zijn schors in vellen los en lijkt het leven op te geven. Het is maar schijn want o zo klein zijn de ogen nu al klaar voor nieuwe ranken, volgend jaar.…

Getij van Westerstorm en stille wolkendagen, Van zondoorvloeide nevel, mistvergulde dauw, - Alleen de blijdschap van een god kan lachend dragen De zijden weelde van uw weemoeds kleurge rouw. Geen mens doorproeft zo zoet als de eerste rode kersen Der lenten in wier eeuwigheid hij had geloofd, De rijpe wijn die gist in uwe volle persen, De koele…

Maar het is oktober 2015 en op de 17-de van deze maand gaat deze fantastische schrijtsite de toegangspoorten voorgoed sluiten, volgens de nobele dirigent Johan Mostertman, of er moet nog een wonder gebeuren, in of rondom hem. Van Franse naar Groningse mosterd.…

O luchten-goud, o groen van 't woud, o verven, Die, in een laatste opglooiing van de aard, Van al het schoonst des zomers, lang gegaard, Een tooi hem toverdet, tot zacht versterven, Wat was mij nu nog al uw licht-schijn waard, Nu ik die teerste aanwezigheid moest derven? Hoe taandet ge al, gij, die aanwezig waart, Bij wat mij Eén, van ver…

"Herfstdag". Het is adembenemend. De regel "Wie nu geen thuis heeft, zal er nooit een bouwen. Wie nu alleen is, zal lang alleen blijven", is zo ontroerend. Het spreekt van een zekere finaliteit die de herfst kan brengen. Maar in de context van onze verbondenheid voelt dit "thuis" dat we met onze brieven bouwen nog levendiger en warmer aan. We…

Dit is de dag dat Bello bijten mag, De haan mag kraaien en de mug mag steken En ook al heeft ze op de mat gezeken, Het zij de poes vergund op dierendag. Maar morgen schop ik weer naar hond en kat, Ik wurg de haan en sla de muggen plat.…

Van zon en van een laatst geluk doorweven is de dag. Zonnedraden, zilver beperled, zijden regenrag. Gouden zon op de sterrevende blâren speelt; Goud, veel goud overal, een Sesam-rotsen-weeld. Dode blâren zijn op de grond gevallen, Maar zó sterven lijkt me mooi en allen Die m’n vrienden zijn, wens ik zulke dood; Dat zij nooit kennen koude winternood…

We moeten af van het idee dat politici altijd alles overal van weten.…

In tegenstelling tot Mark Rutte sluit ik niks bij voorbaat uit. Ik ben natuurlijk wel benieuwd hoe Wouter Bos uit de verf komt als eventueel staatsman.…

Het was oktober en het was herfst, mijn favoriete seizoen. In de dorpskerk bad men. Het was Rozenkransmaand. Er werd rap Duits gesproken, ook door de bediening. We kregen een menu mee en konden kiezen uit drie gerechten. Dat gold voor elke dag. Toen merken we al snel hoe ons middelbare school Duits was weggezakt.…

Commentaren vragen aandacht voor de dodo, en je weet: het is oktober. Valt een spin het afwaswater in.…

Eind oktober. De vuurbal van de zon hangt achter het geboomte. De hemel neemt wisselende tinten aan en het geboomte verkleurt; aarzelend wordt het geel en bruin zoals de grijsheid in mijn haar treedt zoals een ontdekkingsreiziger voorzichtig voet aan land zet op een nog onbetreden continent.....…

Die ongewone energie, alsof er een wilde hengst over het heuvellandschap galoppeerde, die bruisende vreugde alsof de rivieren opnieuw tot leven kwamen. De plotselinge confrontatie van een argeloze toeschouwer bij een onweerstaanbaar kunstwerk. Bjarne lag te dromen, alsof er toch een plek voor hem was in deze contactloze coronamaatschappij. Ooit…

Ik wil ook weleens met mijn buurvrouw praten.…

Een weblog moet politiek relevant zijn. Dus niet over lekkere spaghetti van gisteren, alsjeblieft.…

De enige vonken die in mijn huwelijk oversprongen, waren tussen de aluminiumdeuren en de nylonvloerbedekking.…

groene takken gebogen over daken, kastanjes die rollen in dakgoten een krassende kraai met een driftig pasje trippelt over de geel- groene deken en wederom ben ik beland in het seizoen van mijn geboorte.…