Alle inzendingen over STROMEN

Nu dartelt vrij, Op gouden zanden, De stroom voorbij. Hij schuurt zijn randen Allengskens uit, En sleept de buit Van kleiner vlieten Geweldig voort; En golven schieten, Van ver gehoord, Langs 't rotsig boord. Nu vangt een dal De waterval.…

Zijn droeve dood zal zwemmers zeer ontstemmen: zelfs met de stroom méé is het lastig zwemmen.…

Zij heeft stroom zat……

Niet erg, want volgens meneer Bauer is stroom toch nagenoeg gratis. Of kan dit ook op raken?…

je leven werd een kabbelende stroom die kalm meandert tussen zomerkaden de schepen ogen traag en zwaar beladen doch voeren slechts een achterhaalde droom wat futen drijven slaperig en loom een rietkraag lispelt treurig een ballade de avondzon belicht met veel genade de knekels van een jonggestorven boom je houdt de bedding keurig in bedwang…

Verslaafd aan de zee in al haar facetten wenkt en roept zij lachend met haar golven Wateraders zuigen wreed tijgen aan gevoel verzuipen verstand aanzwellend denken verdrinkt Misselijkmakend metershoge golven maken zwemmen onmogelijk hogere levensstromen verliezen deze ongelijke strijd Het vechten moe geef ik mij over aan de stroom…

De stroom is drooggevallen te krachtig en te snel…

Licht steekt af tegen de schaduw van de aarde ergens slaat al middernacht in flarden in een wind waarop reeds druppels drijven ergens huilt een kind waar ouders kijven om het huilen straks verwacht men huilt de wind…

voordeur open vriendelijk onthaal liefslawine achterdeur al op een kier van die eenzaamheid moét koesteren raken tallozen elkaar kortstondig langzaam schuivend allen dezelfde weg tussen die twee vermaledijde deuren met onbegrip woede om de leugens verwarring en verdriet gevallen, in ongenade geslagen met de stok van die…

Op een dag heb ik gekozen Ik wilde zwemmen, weg van hier Ik wilde verder, verder stromen Naar het eind van de rivier Nu neemt de stroom me mee Kwakt me tegen grote stenen Kom ik er werkelijk doorheen? Of zal ik ergens blijven steken?…

Een wilde wingerd omarmt lieflijk de grote den voor mijn huis Haar takken wiegen zacht heen en weer op het ritme van een warme bries Kon ik zijn als die boom mijn gevoelens laten stromen op het getij van het bestaan en me laten omarmen door 's levens ranken…

Babbelende kabbelende zee krijsende rijzende meeuw geschater geschetter geklater gekletter en ik, ik stroom mee……

Veel telefoons hebben tegenwoordig stroom nodig om te werken. Dan ben je blij als je mobiel is opgeladen. Om van de verwarming nog maar te zwijgen (werkt de stadsverwarming zonder elektriciteit?). Gelukkig was het niet koud. Nou ja, het zijn natuurlijk allemaal moderne ongemakken.…

Een wereldbol die brandde als een kaars Was ooit het slot van een reclamespot Dit stil-verwijtend niet te missen shot Verwittigde ons: energie is schaars Daarom klinkt uit mijn opwindgrammofoon Zijn single 'Donker om je heen' zo schoon…

Zachtjes op 't zuidelijk windje te wieglen, Eeuwig uw sierlijke bloemkroon te spieglen In 't kristallijn van de stroom? Straks, in de rustige, heilige nacht Komen u duizenden sterren begroeten, Blinkend op 't hemelsblauw schild aan uw voeten, Buigen zich neer voor uw pracht!…

Water kabbelt zich uit beeld door haast en herrie overstemd om dan weer zingend te verschijnen alsof het nooit zijn loop verloor aorta van het paradijs dat als Breesaap moest verdwijnen het tempo geeft het afschot aan maar ook de plens die valt bij regen de wereld komt zichzelf daar tegen in stromen die de tijd verstaan de eerste…

Stroomafwaarts, gedragen door de kracht van bijéén gebonden druppels, dalen we af decorloze oevers waartegen fluisterzacht buigend riet zich richt naar het komend graf Het biezen mandje is gisteren vergaan met een lichaam van wier en wrakhout glijden we de schemering in. Een maan schemert vaal, ver en vaag vertrouwd Dan, voorbij een laatste…

De stroom zwelt aan, en bruist en schuurt ontrust De boord, die valt, om straks het hoofd te baden In 't vochtig, vratig graf, dat Judas kust, En zwelgt de bloemen, met een kus verraden. Ik zie de dorre schelven aangegrepen Door 't schuimend diep - als wolken wit en grauw - En zie het rund al loeiend medeslepen... En beef....…

Gevangen in een glazen woestijn door vluchtige bergen omzoomd vraag ik mij verveeld eens af, of het zand niet voor niets stroomt. Iedere nacht lijk ik dichter te zijn bij het gat, zovaak gedroomd, dat mij aan de rand te denken gaf, of het zand niet voor niets stroomt. Hoewel ik kansloos mee op golven dein, heb ik het slagveld niet geschroomd…

De wind blies in op de stroom, tekende rimpels op het water, ruiste in de vallei. Het gouden maïsveld wuifde “ik ben rijp”, ook de wind blies nu ’n weemoedig lied, terwijl dacht ’k aan al het jeugdplezier, dat ik hier beleefde. Wilde echo’s galmden, “jouw lief is nu al oma!”…

Wees niet bang bij het herkennen woorden hebben het ritme van je stem water is krachtig in de stroom in beweging vaagt zij alles weg wees niet bang om te ervaren fluister niet ben wie je bent…

Op helder kiezelzand rust mijn rug boven mij het nimmer stilstaand water wegglijdend naar straks en later hier vind ik de fossielen terug de herinneringen van weleer van stroomopwaarts en het gletsjermeer Aan het oppervlak spiegelt het beeld van daagse oevertaferelen oorlogen en kinderspelen een schilder die het riet penseelt in de koele…

mandjes groeien bruinverpakte gorzen de wacht houden over elke doodgeboren lentemorgen en vroege klanken stroomopwaarts de eerste zon ontmoeten Een rapsodie in tegenlicht bewaakt de ijle dijken in de laaghangende kilte trek ik mijn rietkraag verder op buitendijks wachten tijden van toen op een doorbraak naar de alles verzwelgende stroom…

Als sneeuw boven zou blijven hangen Als de zon koude had gebracht Als we naar haat zouden verlangen Waar bleef dan de levenskracht? De bron die nooit opdroogt Maar welke dan? Een die erg zwak oogt Of een die veel kan? Het antwoord is: allen, Het is de bron van het hart De liefdesbron zal niet vervallen, Ook als hij misschien…

Aangezien elektriciteit niet zichtbaar is, geeft het begrip 'groene stroom' alleen maar aanleiding tot verwarring.…

Mijn vloed van overweldigende tranen bij de aanschaf van de kopjes behoort tot een moment in het verleden, tot een moment in de sequentie van momenten die mijn leven vormt, dat als een geïsoleerd eiland ligt in de stroom van de rivier van de tijd, naast andere momenten van vreugde, van extase, van angst......…

Ik heb me vastgebonden aan het heden en me weggestopt voor de waanzin van het verleden. Geruisloos zijn schrijnende gevoelens voorbijgedreven, ik ben al die jaren vergeten te wenen. Onvoorbereid begonnen deze verborgen littekens in mijn huid te boren, ik kon mijn eigen pijnen niet meer aanhoren. Ik probeerde in geschreeuwde nachten…

Wat je al niet doen kunt om stroom te besparen hè? En dat allemaal omdat er mensen zijn die dit soort bepalingen uit een toverdoosje halen? Slaap lekker……

wenken vooraleer de dag is dichtgegaan grote rivier, in jouw water zwemt mijn weten - papieren blaadje van een vlinderbloem - jou zal ik zijn, in jou wil ik heten een nieuwe naam nooit eerder genoemd in mij kabbel jij je klaterend lied - snaterend spel van klanken - in mij woon jij in verborgen gebied en biedt mij je grazige flanken stroom…

Een eeuwige stroom dreigt over te gaan in de kater van de eeuwige haast dammen dwingen in de plannen kabbelend water tot verleden als onbelangrijk weggezet het heden laat zich daartoe winnen wij zijn aan zet maar wassen onze handen in de stroom die Judas spiegelt…