Alle inzendingen over Talenwonder in woord

(voor Henry Wadsworth Longfellow (1807 - 1882)) Je bent geboren op 27 februari 1807 in Portland, in de staat Maine. Je vader Stephen Longfellow (1776 - 1849) was advocaat en politicus. Je moeder was Zilpa Wadsworth. Je groeide op in een statig huis, in 1785 gebouwd door je opa Peleg Wadsworth (1748 - 1829), een generaal, getrouwd met Elizabeth Bartlett…

Woorden schieten tekort, doch verschijnen als volzinnen uit haar toetsenbord. In gedachten ziet ze zich al Literaire stukken schrijven vanaf de laptop, aan de keukentafel. Gezellig met het gezin eromheen (die natuurlijk wel stil moeten zijn en blijven, want anders verstoren zij het schrijfproces!)…

Ik val meteen maar met de deur in mijn stukje en zeg het maar eerlijk, ik heb gerookt in mijn vakantie. Verkeerd, fout, vreselijk natuurlijk! Na mijn laatste rookweekend in september 2009 had ik me nog zo voorgenomen om er niet meer in te trappen, in dat roken. ‘k Had het ook weer netjes volgehouden. Met hier en daar een misstap, zo af en toe, stiekem…

Ik had al van haar trotse grootouders begrepen dat we een regelrecht talenwonder in de familie hebben, maar deze prachtige puber heeft blijkbaar nog meer in haar mars…ze kan schrijven! Want, een paar dagen later krijg ik via de mail 15 pagina’s tekst toegestuurd - een werkstuk voor Nederlands – dat ik in één adem heb uitgelezen.…

Een leven dat zin had werd zomaar verwoest omdat de jonge dader wraak nemen moest. Ieder mens heeft recht op een waardig bestaan en zo'n kind van zeventien maakt er zomaar een einde aan. Wat is er in het hoofd van die jongen omgegaan verstandsverbijstering of graag in de belangstelling staan? Een familie, aangeslagen, kapot geen…

Arm Nederland, verarmd Nederland, heb er geen woorden meer voor.…

Vol door holle klank verbogen Zwaar van leegte Niet ontvangen Hol ketsend echoot de galm Schreeuwend onvermogen Kaatst tussen wanden Kiert door luiken heen Verloren Woorden Lege betekenis teleurstellend de verwachting van het eigen praten…

Woorden zijn er niet genoeg als ik uit moet leggen wat ik voor je voel woorden zijn er niet genoeg als mensen vragen wat ik bedoel woorden zijn er niet genoeg als ik wil vertellen hoeveel ik om je geef woorden zijn er niet genoeg als ik uit moet leggen waarom ik voor je leef woorden zijn er niet genoeg ook niet als ik graag vertellen zou…

De woorden van mijn gedichten spreken mijn hart Waar de mond het niet over zijn lippen krijgt Daar waar het verstand en het hart vechten om elke letter Die verward woorden omzet in decibels Die begrepen worden in misverstanden Daar waar mijn oren woorden ontvangen Waar gedichten geboren worden En misverstanden weer mooi op papier klinken…

Want laat ik maar bibbren en maar heel wèg sidderen in woorden opdat niets meer is dan hare lichternis.…

Het waren maar loze woorden, losse letters, aaneen geregen tot een zin. Waarin je mij de hemel op aarde beloofde, mij van m"n zinnen beroofde. Het heeft geen zin meer, met jou door te gaan, aan je zijde te staan. Je hoeft me niets meer uit te leggen, Ga nu maar, ik heb je niks meer te zeggen. Het is over, uit en voorbij.…

Praatjes en gaatjes Waterval van verwoorden Dijk zonder zoden…

Hoeveel zeggen weinig woorden die je raken in je hart hoe weinig zeggen mensen met hun grote woordenschat. Op grote schaal vertellen zij verhalen die zonder inhoud spreken die in de verste verte niet op mooi gesproken zinnen leken.…

De nieuwe dag een woord dat ik zal spreken en volgen zoals de tijd dat vraagt met zijn aanwezige vloek zonder de woorden die weer beginnen waar ik voorbij ga als de schim die zijn verhaal zoekt en alleen nog maar oude woorden ontmoet…

Het zijn alleen maar woorden die ik je nu geef, Je zou er niets aan hebben als het daarbij bleef, Maar woorden worden daden van liefde en van trouw, Ze zullen steeds verraden hoeveel ik van je hou!…

We waren slaperig geworden, ondanks de kou en zichtbaar maar wat je ziet is niets vergeleken met de verstikkende rook van het vuur dat uit de schuren naar buiten slaat met de uitlopers van het hart, slingerend door het dal wegen versperrend, zich vertakkend in alle woorden die wij met elkaar wisselen.…

tastend naar jouw woorden want de mijne ben ik kwijt…

. ---------------------------------------------------- Geest klankt door gedachten leeft in dode gronden zingt liefde waar zonden- stroomt door schachten Geest kolkt, watert grachten zalft oude wonden gorgelt uit monden ontmantelt klachten Geest kaskades van woorden fonteinen uit mijn stem blije akkoorden Geest tongt talen…

verbrand mijn lippen aan jouw vurige woorden ze zijn te gekruid verlies mijn geduld bij jouw uitgesproken zin het is te vluchtig vergeet mijn angsten in jouw warme lettergreep beschrijf mijn lichaam verwoord mijn liefde in kapitale letters laat mij jou lezen…

ik heb nooit een echt woord gehoord of het deed pijn.…

woorden waaien door mijn hersens zinnen vormend zien zij licht ik kleur ze in met mijn gedachten proef hun klank met ogen dicht laat mijn vingers stil bewegen streel de toetsen van het bord laat mijn lippen woorden fluisteren oren luisteren naar wat het wordt als het ritme blijkt te kloppen berg ik alles netjes op zullen woorden…

Eensluidende woorden doen een te redden luik open gaan voor die ander in een rituele gang zonder zeeën van tijd; die diepte veranderlijker dan duisternis onder volle maan, een wolf de ziel op een massief verhoogde massa bevrijdt.…

daarom ook je woord, als repliek?…

Een ongeschreven gedicht, woorden zijn niet nodig Ogen op elkaar gericht Mijn pen...blijkt overbodig…

Zoals ieder mens zoekt naar een reden om zijn leven zin te geven, zoek ik in de taal naar woorden om dit zoeken te beschrijven. Meng ik als een alchemist de kleuren van mijn verf zodat er een kleurenpracht ontstaat die de natuur natuurlijk nooit zal evenaren.…

ik voeg letters aan elkaar om mijn brein te verlichten soms heet dat schrijvend dichten of zo maar, een sprekend gebaar ik wil ze met leven bezielen opdat ze in woorden worden geboren scheppen in een beeld van schitterende eigenheid ik wil hen, met schoonheid toebedeeld, in gemeenschap bekoren vaak valt mij de gedachte te binnen…

als een dichter sterft bij leven heeft de ebbe zich te vroeg doorgezet en verschraalt het kunstig zinnenweven tot knopen van een versleten letternet hij teert slechts op zijn scheppend verleden dat stilaan zo zijn glans verliest een poëet dient tot de dood zijn rijmen te smeden: een onvoltooid vers is waar hij voor kiest…

Nog nooit zo’n zin gehad in verruiming der zinnen, de piraat in mij gooit zijn haak uit en vist vette kluiven, gooit nieuwe woorden over tong en smaakbarrières en is nergens zo appetijtelijk als hier: op dit maagdelijk wit papier.…

ik heb mijn basten afgepeld en krab het vel over mijn been het kwetsbaar ongekorven hout door eigen hand geschonden tot op het bot krijg ik het koud de krullen liggen om me heen vermengen zich met druppels bloed het boomsap uit mijn wonden zo schaaf en schrap ik ieder woord totdat ik niets meer overhoud…

Voor wat me 't diepste raakt vind ik geen woorden; ik kan de rimpels van mijn ziel niet zien noch ook haar glanzen óp doen lichten door een lied; het stil verdriet dat me ook nu weer vergezelt wordt wel getemperd door een lieve najaarszon; maar hoe de vreugde ooit begon, ik heb er 't raden naar en schilderen kan ik niet, noch dansen doen…