Alle inzendingen over VRAGEN VERLANGEN SPEUREN

" Ja, ik verlang ernaar om jouw werk weer eens te zien komen. Dit zal vast wel bij alle lezers van Nederlandse verhalen het geval zijn. Ik geloof in jouw vulkaan, die een tijdje kan zwijgen, om daarna met des te meer kracht te gaan werken om zich te laten bewonderen, uiteraard zonder gevaar!…

de geur van appelen speur ik in je haar de boomgaard van verlangen in je gebaar de wolligheid van schapen het welig dauwen van het gras alsof je een landschap van de zomer was.…

Hun waterruggen trillen onophoudelijk, grijpen daarbij als spitse handen, vol verlangen om snel te werpen en daarna des te meer op te vangen. Het denkende schuim wil hoog opspatten, tot tegen de wolken, maar valt vragend terug. Het onderzoekt dan voortdurend in welke waterwelvingen het beste of misschien het minder goede geloof schuilt.…

Dwalend speur ik naar iets wat ver lijkt te liggen, echter om mij heen verslingert zit. Graven doe ik, door ademrijke lucht. Mijn ogen als een hand, om vast te grijpen wat zich in de verte ophoudt. Speuren doe ik! Naar dat wat zich daar heimelijk verstopt.…

Een tachtigjarige boerenknecht was tijdens zijn lange leven nooit ergens anders geweest dan in zijn dorpje, in de omliggende velden en boomgaarden. Dit was volgens de simpele man ook het hele aardrijk. Op een mooie zomeravond liep hij door de weilanden en graanvelden naar de horizon. "Ik ga nu eens naar het einde van de wereld," dacht hij. "Ja,…

Op de wijde bloemkroon zetelt met de nodige verschillen een kleine DRIE-IN-EEN. Genietend, dicht bij elkaar, doen hommel, bij en zweefvlieg zich tegoed.…

vaak ben ik aan je kust gestrand op je zand heb ik mijn huid verbrand ik zie de glooiing van je duinrug weer doch de geur van mijn gazelle speur ik niet meer.…

De originaliteitsprijs zal ik nooit winnen Dacht Peter toen hij ja zei Zijn huidige vriendin Stemde in, wat heeft Originaliteit met geluk te maken Voorspelbaarheid voorstelbaar Niet mogelijk, natuurlijk Het ongeluk tarten met de keuze Gehoorzaam aan de wetten De thema’s van weleer, Liefde, geluk, knus Het aloude happy end Basale…

Twijfels snijden… Met een schijnwerper speur ik de zeebodem af Koralen met gevaarlijke nappen nodigen mij uit naar de diepte. Zij op het dek verbijt de zenuwen. Vissen zwermen uiteen, een zachte ontploffing Elders is het veilig. Ik speur naar wat glimt voorbij ons streven, dit koortsig leven, gevangen tussen willen en weten.…

het Slavisch bloed kruipt langzamer dan de luiaard die beschutting vindt in heel langzaam bewegen een zwarte panter jaagt het eind en het begin zijn zoek speuren machteloos naar elkaar we wachten tot de tak breekt of zich buigzaam toont…

Zonder een verlangen vraag ik mijzelf waarom ik alleen mijn eenzaamheid niet wil verlaten en wacht op dagen die zwijgen en woorden die volgen wanneer ik mijzelf weer zichtbaar maak.…

Vertwijfeling in harten het speuren naar geluk verdwijnen alle smarten en niets gaat er meer stuk. De wolk zal eens verdwijnen de zon zal er weer zijn weg zijn verdriet en pijnen want dan is alles fijn.…

bij het ochtendgloren dippen je lippen mijn ogen hibiscusrood het daglicht kriekt met witte woorden je glimlach open teder schuift de geur van oleander en jasmijn door het halfopen raam onhoorbaar plooit het lippenrood zich open op je mond mijn vingertoppen speuren de kleur van stuifmeel in je haar.…

dolgraag speur ik in de hoeken van de wind niet dat ik een of ander antwoord vinden wil eigenwillig tast ik tussen citrus en hibiscus ja de geur van wilde kruiden snuif ik op op mijn lippen bijt een zoute smaak gevuld zijn de olijven maar zachtmoedig zal ik je ontvoeren nu dat ik je onder milde twijgen vind.…

Tenen draaien kleuren Kolkend in het zand Voeten volgen het strand Soms steekt schelpengruis Hart en hoofd speuren Weven een lief verband Vrienden nemen je hand Lopen mee naar huis Schelpen die met golven gingen Bezingen het nieuwe heden.…

Een Meinacht op de Efteling: het welbekende ventje uit het verhaal van de reus met de zevenmijlslaarzen dacht eens na: "Ik wil graag de laatste tulpen zien, die hier nog in het park bloeien. Ja, elke nacht kan nu hun laatste zijn." Klein Duimpje liep van de slapende reus weg en ging in het donker op zoek naar tulpen. Niets dan grauwe en zwarte gedaantes…

De bel gaat en tja, als je de persoon wilt binnen laten moet je open doen? Dus ik druk op de opener en ga de voordeur open maken. Omdat de tussendeur openstaat, knalt de voordeur met een misselijkmakende dreun weer in het slot! Man zegt: tocht het? Ik antwoord: welnee, er staat aan de andere kant iemand aan de deur te trekken………

De wond is dicht, niets meer te zien van wat daarbinnen is gebeurd Maar het verdriet dat heeft zich vastgezet In de spiegel speur ik naar oud zeer, dat niet te zien is Anderen kijken even bij mij weg, alsof er van buiten iets veranderd is Alleen wanneer ik opvlieg, dan komt in hevigheid eruit de gloed, die ervoor zorgt dat ik niet verkil…

Ik zou de zee willen zijn Om op een zonnige dag Te verdampen En al is het maar voor heel even Mijzelf naar boven te begeven Zodat ik hoog vanuit de lucht Opgetild door de wind Naar jou kan speuren En zodra ik jou vind Naar beneden kan pleuren Nu ben ik maar een druppel Verdampt uit de zee Maar nu ik op jou val Ben ik daar best blij…

Langzaam verdrink ik in de wereld van geluidloos lawaai ik zie monden bewegen maar beheers niet hun taal hun lachen scheurt de trommelvliezen van mijn ziel ik speur het zwerk naar de oorzaak van pijn, zoek in mijn gerafelde binnenkant langzaam terugkerend naar de wrede stilte van het niet erbij horen de hoofdse schelpen aan…

Dwaallichten speuren over het water Hebben niets gezien dan aardedonker, Sneu Twinkeling in haar ogen doet vermoeden Dat zij vannacht is ontmaagd Neu Ken jij eigenlijk het verhaal dat zij laatst Vertelde tijdens het bereiden van nasi in de Keuken?…

eindeloze verlangens vragen om bevrediging. opgehoopte vragen vragen om antwoorden. leven lijkt eindeloos verlangen naar zekerheid.…

Een blik in je sprekende ogen je raakt me zo diep en vraag me af...heb jij me ook voorgelogen? Ik herinner me je woorden liefde is niet zonder risico en vraag me af...wil ik dat wel zo? Zo vurig m'n verlangen maar ik kan er niet aan toegeven en vraag me af...hou ik mezelf gevangen?…

Verdwalen in woorden met het hoofd betreden, met lede ogen naar uitgangen speuren, deuren zijn er teveel en te vaak aanwezig. Toch is het woordenloze gehijg het enige wat ik hoor wanneer ik mij de zoveelste verdieping op jaag om ergens op een onbekende afdeling te stranden, belanden met handen in het haar want waar ben ik dan?…

In mijn zitzak keek ik zomaar wat TV Ineens keek Verlangen met mij mee En ergens vroeg ik: wie ben je? Aan het ontbijt zat ik te mijmeren Verlangen schoof zachtjes aan En ik wilde toen spontaan eens vragen: wat ben je?…

ik laat me drijven op de wind hoor in de verte kerkklokken luiden beneden speelt een kind zijn spel lijkt doelloos maar hij lacht plezier zijn oog en handen vinden hun vertier ik zoek de schaduw van mijn vroeger leven speur naar kleur in de herkenningspunten die rotsen kunnen geven land in de geborgenheid van Gaia's schoot…

Je liet me speuren naar jouw raadsel. Je schonk me een glimlach en mijn brein verwaaide. In de waan dat ik jouw zwijgen begreep, Viel ik dieper dan mijn schaduw, Ergens waar de mollen wroeten In de gitzwarte gangen. Waarom moet het moeilijk? Wou je dan de tijd strikken in een vlammende val?…

de onzichtbare kamer van het grote verlangen zoekend naar het antwoord op allang gestelde vragen is het slechts fantasie zonder houvast louter een hunkerend verlangen of juist het daaraan toegeven lichtend als een bevrijd moment of donker als een koude nacht wie vertelt het ons jou en mij…

Vroeger begreep ik niet waarom ik op mijn vragen geen antwoord kreeg. Thans begrijp ik niet waarom ik de vragen stelde. Want er zijn immers geen antwoorden.…

Uit didactisch oogpunt wordt studenten weleens gezegd dat domme vragen nietbestaan. De vraag "Mag ik een domme vraag stellen?" vormt hierop een uitzondering.…