Alle inzendingen over Voeten in de weg

Het was een lange weg die we hadden afgelegd; onze voeten getuigden daarvan. Nog altijd is een en ander in Tilburg Noord te bezichtigen....…

hoog in de lucht zie ik je glanzen vleugels gespreid een horizon rijker je ogen waren leger dan de put waaruit je klom vanaf de bodem je handen raakten muren voeten klommen gleden weg, ontvelden in het pijn verdrijven wanhoop was je touw de strop zou adem blijken verstijfd van kou wilde je het leven grijpen je bent herboren…

hoog in de lucht zie ik je glanzen vleugels gespreid een horizon rijker je ogen waren leger dan de put waaruit je klom vanaf de bodem handen raakten muren voeten klommen geleden weg, ontvelden in het pijn verdrijven wanhoop was je touw de strop zou adem blijken verstijfd van kou wilde je het leven grijpen je bent herboren…

Wij lopen nu met vrome voeten over naakte wegen en zijn van zijne majesteit doorzegen. Ergens is er een onderspit gedolven. En iedere vrouw is ons genegen haar bloed te mengen met de zwarte zonnen, die van de zomen van ons bloed zijn opgestegen. O lente, zon-bedronken en van donker overrompeld.…

In onze jeugdjaren legden wij eens te voet de lange weg af vanuit zuidelijke gedeelten van onze stad naar het missionarishuisje van de heilige Petrus (Peerke) Donders.…

alleen We houden vast aan ’t leven, Hetgeen jij niet meer hebt Treur toch niet om mij, Heb je ons altijd gezegd Maar hoe moet ik dat geloven, Als ik altijd tegen tranen vecht Van jou zal ik altijd houden, En ik voel je liefde om me heen Maar als god zijn engel terugneemt, Dan zijn we weer alleen En toch moeten we verder, Al doen mijn voeten…

Manlief houdt dus de deur voor haar open...tja, hij heeft niet echt kleine voeten, daar is ze inmiddels ook achter, want steevast met achteruit parkeren hoort ze nu: tja dat waren weer de mijne hè? Je leert 't nooit. Ze lacht hardop want wederom heeft ze het voor elkaar om óver zijn voeten te rijden... Oeps.…

Of iemand met volrijpe puisten in zijn aangezicht, zodat je al met een voet klaarstaat om weg te duiken als een van die dingen explodeert? Laatst zat ik gezellig op een terrasje ongegeneerd naar voorbijgangers te kijken, toen er een kerel van een jaar of dertig aan het tafeltje naast me kwam zitten.…

Natuurlijk was Van Eeden geen meteoriet die, komend vanuit verre zonnestelsels, insloeg. Hij had zijn vrienden, zijn schrijvers, zijn invloeden. William Morris, de Engelse socialist, omgaf zijn marxistische visie eveneens met een rijke natuur. Kropotkin, de grote Russische anarchist, bij wie Van Eeden in Londen op de thee ging, was zeker ook niet ongevoelig…

Hobbes heeft zich afgevraagd waarom mensen niet zoals mieren en bijen kunnen samenwerken. Dat komt, zegt hij, omdat de dieren onderling niet wedijveren, niet op eer uit zijn en geen kritiek willen leveren op de regering. Wat bij hen natuurlijk is, is dat bij ons mensen niet. Bij mensen kan eensgezindheid alleen kunstmatig zijn: resultaat van een overeenkomst…

En daarvoor zijn ze bereid hun medemens onder de voet te lopen, weg te trekken of neer te knuppelen. Hele families zijn uitgerukt. De klok tikt, een dierlijk gegrom stijgt op uit de dicht opeengepakte kudde. Dan glijdt de deur naar het walhalla open. Er wordt gedrongen, gevloekt, en geschreeuwd.…

Bij elke stap zakten zijn voeten een eindje weg. Maar meteen daarna veerde de moerasgrond weer op en duwde Jaap als het ware voort! Als vanzelf nam de man verende passen. Hij kwam bij een meertje vol waterlelies. Weer galmden luide kikkerstemmen: "Hier moetje vragen wat goed voor je is!…

toen de kruik brak sijpelde mirre over zijn voeten de albasten scherven riepen : schande mirre is niet voor voeten Maria wel voor liefde schreeuwden twee ogen ze begon hem af te drogen met zoute kussen en magdalena-haar…

De horde loopt al het afwijkende, het verhevene, het persoonlijke, het verdienstelijke en uitgelezene onder de voet.…

De voet voelt als voet als hij de grond voelt.…

De voet geven of lichten wie gaat het aan met elke misstap leren we staan we halen hier een wit voetje staan op gespannen voet daar maar… voet bij stuk we gaan op dezelfde voet verder en wordt ons dat voor de voeten geworpen dan gaat het zover als het voeten heeft als het tegendeel blijkt gaat alles mank…

Zilt doorsnijden golven het schuim slaan ruisend op de zanderige kust verzinken in alle rust gezeefd door het ruwe zand Wind blaast de resten van het schuimend zout tegen zeewerend hout naar een langzaam sterven Als de zee zich geleidelijk terug trekt bespelen wind en golven het zand als tekening zichtbaar op het strand gesneden door…

Wij lopen nu met vrome voeten over naakte wegen en zijn van zijne majesteit doorzegen. Ergens is er een onderspit gedolven. En iedere vrouw is ons genegen haar bloed te mengen met de zwarte zonnen, die van de zomen van ons bloed zijn opgestegen. O lente, zon-bedronken en van donker overrompeld.…

Op weg zijn wij allen naar een moment. In de tussentijd denkend wie jou kent. Wie zal er zijn op de grote dag en wenen omdat je daar zo lag. De enige vraag die zo lang smacht. Wie zal er zijn, hoe word je herdacht?…

het was de kans maar andere wegen zijn gelopen…

Zijn trommen - twee grote, vier kleine, twee tom-toms, bongo's etc. - heeft mijn vader (78) al lang van de hand gedaan maar niet zijn stokken want zijn techniek houdt hij bij op een schijf meubelplaat met een middellijn van 15 cm en, toegegeven, ik ben jaloers op zijn beat. ------------------------------- Uit: 'Een bord bekijken',…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - uit: Gedichten 1950-1980 van Bert Voeten (1918-1992)…

In het voorbijgaan zette je met krijt geheime tekens: driehoeken, andrieskruisen, gevleugelde pijlen, ogen. Ongemerkt bleef weinig. Eén teken stond jaren later nog onder een raam, gered door de vensterbank - een golflijn, getrokken zonder te bukken. Zo klein was je toen zag je nu. -------------------------------- Uit: 'Gedichten 1938…

Zijn trommen - twee grote, vier kleine, twee tom-toms, bongo's etc. - heeft mijn vader (78) al lang van de hand gedaan maar niet zijn stokken want zijn techniek houdt hij bij op een schijf meubelplaat met een middellijn van 15 cm en, toegegeven, ik ben jaloers op zijn beat. --------------------------- Uit: 'Een bord bekijken', 1966.…

Als ik het roep bij mijn eigen naam blijft het even tussen twee zinnen wachten, kijkt mij verwachtend aan, ledigt mij en laat mij achter: dorstend boven een zee van taal ----------------------------------------------- Bert Voeten Uit: De zon op mijn hand en andere gedichten (1956) Overgenomen uit: Klein Hoefblad, Therapeuticum Lemminkäinen…

Leg als laatste wat gij doet al mijn gedichten aan mijn voet; krachten waarmee ik opstaan moet.…

Het paradijs ligt aan de voeten der moeders.…

oude voeten in koude aarde mijn vader zakt in wintergrond verdriet dat niet bedaarde zon, toen je op de heide stond…

ik hoef geen vleugels voeten hebben al moeite genoeg om mezelf niet te passeren liggend laat ik met warmte de krampen en de druppels komen vleugels voegen daar niets aan toe dromend zwaai ik naar een hollende jongedame stuur haar een kushand rustig meisje pas op de plaats anders mis je wat je mist open die verbeten knuisten vervloei…

Wie met modder gooit verliest grond onder de voeten.…