Alle inzendingen over WAAIEN AVONDKOELTE BOSSEN

Tanka: Zomeravondbos: zacht, lieflijk geurend strelen zuchten het lover, waar verborgen leven wacht op een strijdperk bij nacht. Tekst in proza: Wat is het heerlijk om op een mooie zomeravond door het bos te lopen, terwijl er een koele of zoele zucht door bomen en struiken gaat. Wat een stemming van rust en vrede stralen al die eiken…

Het gewas geurt heerlijk in de avondkoelte, waaruit blijkt dat het steeds goed gedrenkt wordt, ofschoon er geen water te zien is. Maar lange slingers van moerasspirea tonen duidelijk aan, waar dat overhuifde, onzichtbare beekje stroomt.…

leven me wenkte ik was vrij en alleen mensen, er waren er geen die zachte gloed op al dat groen de bladeren gaf ik een zoen het riet een dikke knuf daar werd ik weer suf ik kwam weer op beide benen te staan maar die ervaring liet me niet meer gaan die mooie lach van de natuur kreeg om een ceintuur het werd in de kiem gesmoord de bossen…

De geest moet waaien.…

kringen statig bos en wuiven met hun takken eens per jaar de bladeren los die dwarrelen een kleurig herfsttapijt dat in de winter modder wordt en het geluid van stappen smoort niet alle bomen maken bos ze hechten niet aan struiken vervlechten moeilijker met sfeer uit sprookjes van weleer ze staan wat afgelegen alsof ze niet om bossen…

Zelfs in heel wat andere bossen klinkt de roep van al onze soortgenoten. Ja, wij zijn eigenaars van een groot rijk, maar sterk versnipperd: een rijk, bestaande uit een heleboel kleine stukjes." De bloempjes vermoeien zich met deze verrassende berichten. Wat zal hun toekomst zijn? Liefkozend streelt de avondkoelte hen om te gaan rusten.…

soms raak ik mijzelf kwijt in mijn treurige verzen aarzelend stap ik rond in afwezigheid oneindig op zoek naar stukken van puzzel klinkers raspen in monoloog boosachtig begaafd in een onstuimige halsopening van rake typeringen waarin frisse winden waaien in nieuwe beelden van expressie overwoekerd in het licht…

Het zand waait over de vlakte Verstopt zich onder een struik Nestelt zich alsof het daar kan blijven Droog en dor is de struik Hij kan het niet vasthouden Daar vliegt het zand weer door de ruimte Ik wil hier blijven roept het zand Niemand hoort het in de eenzaamheid Plotseling verdwijnt de zon achter donkere wolken Het begint te waaien en…

De zomer hangt nog in het huis en zonder jas ga ik naar buiten de avondkoelte laat ik mij omhullen draden van spinrag houden mij niet tegen het vallend populierenblad ruikt kruidig ik loop de mij bekende weg waarlangs seizoenen zich verdringen en waar geen dag hetzelfde toont: geen crocus staat naast herfsttijloos en uilen zingen niet als…

waai ik lenteloos in alle richtingen wachtend op een sneeuwdek aan fantasie Geen doorzetters, dagjesmensen, dovemansoren Het waren wolken die het gras kleurden en een contrast dat mijn polder verwijdde Wie plantte daar waar mijn blik eindigt een rij met evenhoge bomen?…

Toen de mens als kroon der schepping, het loflied van zijn heerlijkheid, het paradijs mocht binnen treden, heeft God zich zeer verblijd, De mens, hij had Hem lief, hij wandelde met Hem, en in de avondkoelte hoorde hij zijn stem.…

Er zijn geen ramen in zijn toren, het pad tussen boekentorens naar de deur is dichtgeragd. Er is een geheim dat hij het zijne noemt, maar zijn glimlach kan niemand zien.…

bomen zijn weg uit het bos het ruisen is aan het verhuizen jengelt nog na in versgezaagd hout op het mos hun zielen dwalen in het woud van oudsher dat tot park verwordt paden van naalden zijn al door asfalt vermoord hoor drift in het stappen van mensen hier knispert beschaving stilte verwensend met schreeuwen in dolle…

bossen klotsen een riviertje over rotsen ontvouwen houten lommer boven waar echo's op stilten botsen in kruinen schuilende schaduwen fluisteren schrikverhalen van wezens die klaarte schuwen alsof bij het tijdloos verblijven onder een hemel van blaren wolven sluipend thrillers schrijven in een mantel van fruitig kruid loop ik de boomtunnels…

Beschuitje met suiker op nuchtere maag ik ruik aan de ruikers gekregen vandaag de wind windt zich op het regent néé hoost ik lig in mijn bed hef het glas en zeg proost laat maar waaien vandaag laat de boel maar de boel 'k ben jarig alaaf een lekker gevoel.…

kijken naar de lucht in stilte ongebonden vrij wit en grijsblauw…

Wind zal waaien. Regen en hagel zullen mijn aarde bewerken. Sneeuw zal haar bedekken. Stormen zullen over godsakker jagen bloemen meenemend van hier naar daar. Maar, blijf waaien wind blijf waaien door mijn struiken het moet mooi zijn waar ik lig.…

de minuten tikken traag voorbij de dagen gaan vlug een blik op de klok een duik in het zwembad een stortvloed van woorden een vlaag zonneschijn notities waaien door de kamer brieven waaien door mijn hoofd en dit alles drijft me voort en voort dus waarom zou iemand besef moeten hebben van deze tijdloze eeuwigheid…

gescheiden halmen vormen een pad, nietsontziend een gelopen gat mensen dwalen, vaakst over hei, wolken van pijn en traan' verbergen mij als de halmen waai ik, als de mensen dwaal ik als de wolken zweef ik, als de verborgen ik beleef ik…

Zowel voedsel dat de natuur geeft als lekkere hapjes spreken in hun zacht waaien. Wat zijn die lekkere hapjes? Heel wat mensen laten al smullend de nodige kruimels vallen. Voor kleine dieren zijn een paar van die kruimels al een maaltijd. Die wijde takken achter het hek beloven zeker heel wat. Denk je eens in...…

dat allemaal aan de kant Wees maar gewoon eerlijk zeg nou wat jij ervan vind geef mij eens jouw mening en waai niet mee met elke wind…

Aangenaam klinkt dat gezoem bij het zachte waaien.…

In de kruin van de hoge pijnboom stoof er flink wat heen en weer. Piepklein mannelijk en vrouwelijk leven krioelde door elkaar. Er ontstond zo heel wat zaad. In grote wolken zweefden talloze korreltjes door het grote bos. Stuk voor stuk vielen ze op de grond om daar eens zelf bomen te worden. Maar dat ene zaadje "Kopstuk" wilde blijven reizen en…

DE GEEST MOET WAAIEN…

Gedachten waaien over stille wateren Naar het verleden.…

ze waaien in de wind de korenaren ik zie als een kind aaibaarheid varen…

Ik val op de grond Huilend sta ik op Ik staar naar niets in het donker Zo blijf ik uren staan En de wind blijft maar waaien Ik ben bevroren Bevroren van binnen Ik loop weg Ver weg in het niets…

De wind; De wind waarmee alles aan komt waaien, gaat voorbij aan degene die tegenwind heeft.…

Mensen komen en gaan, maar hun gedachten blijven waaien rond de aardbol als een onzichtbare wind.…

Want als je lacht waaien er sterren door mijn hart.…