Alle inzendingen over Zwoegende ongeluksvo

(voor Giacomo Taldegardo Pietro Leopardi (1798 - 1837)) Je kwam uit een voorname, aristocratische familie, die geregeerd werd door twee dominante ouders met koele, autoritaire, zeer behoudende eigenschappen. De religieuze elementen verpestten jou kindertijd en die van je broers en zussen, gelukkig deelden jullie hetzelfde psychische leed. Daarbij…

peuterig prutswerk verkleumde vingers in winterwarme wanten krakend kruipend zwoegend zoekend over beukennootjestapijt schaarse schotel schorre stem valse noot…

Natuurlijk is er sprake van tweedeling, want de ene helft van Nederland gaat met volgepropte caravans op vakantie in Zuid-Frankrijk en de andere helft gaat zwoegend met plastic zakken vol voedselbankvoedsel naar huis. Toch kan de een meer gelukkig zijn dan de ander.…

vergevorderd vakmanschap hij timmert immers gaten houtspaanders verraden zwoegend geroffel van een week of twee aan de voet van een boom deze roffel klinkt anders dan zijn lonkende liefdesroffel hij bouwt een nest wegens roffelsucces en die andere boom met een berg lege kegels na het feestmaal was ook een succes…

Hoe ik ook zwoegend wroet met kwatrijn en metaforen, nooit kan ik verwoorden, wat ik je écht wil laten horen. Vergeet die ijdele gedichten maar lees de lichaamstaal in mijn onhandige gebaren terwijl ik je aarzelend bespeel en voel wat jij mij doet ervaren…

dat was vader zwoegend op het harmonium zingend met ingehouden stem en later in de Bavo het weergaloze orgel zo uitbundig soms dat het voorgestoelte trilde en ik trilde mee tot de stilte vulde het gebouw in zijn geheel en David op het orgelfront voor Saul en het kind tokkelde een lichte voorjaarsregen. 1 februari 2002 ZONNELEEN…

Zwoegend en worstelend kruipend door de liefdespoel De ene keer lichtvoetig dan weer met een angstig voorgevoel Pieken en dalen opgaand, en weer neer Soms met wat mee-wind soms met beestenweer Een kabbelend beekje een woeststromende rivier, de ene keer drijven, dan weer als een vechtende stier Een huilbui met tranen een klinkende…

Zijn vorm, zijn inhoud en gewicht Verscheen reeds menigmaal in ’t licht, Want reeds voor eeuwen ging zijn vroede Geslacht dezelfde landstreek rond En schatte peerden en percelen, Het zwoegend grauw, ’t graan op de delen, Luidruchtig van gemoed en mond. Hij stompt de vrouwen in de maag En strijkt de meisjes langs de wangen.…

verschroeid gras ligt loom het iele hoofd op dorre akkers waar het zwoegend wacht op wat regen in de nacht lacht een blinkend blik op uitkijk voor wat roest die ook zij weldra verwacht een beetje kleur in elk bestaan ruist het in de verte zacht en vochtig zonder wroeging over buiten nat en zo weer droog van straffe ritmes zonder betoog…

Geronnen aarde op de rand van hier en onbereikbaar, alom de einder en in het midden zwoegend zuchtend 't zware paard. Z'n menner verder nog dan onbereikbaar, een andr're wereld in zijn denken.…

Kijk diep in het binnenste van de schoen en zie de verslindende duisternis van het versleten binnenste: de zwoegende gang de samengebalde vastberadenheid, de trage tred over de rechte voren van het veld in schrale wind In en op het leer liggen de vochtigheid en de rijkdom van de bodem, onder de zool verglijdt de eenzaamheid met stappen…

Hoe hij daar stond in eenzaamheid, te midden van het snobbig volk en zwetend, zwoegend overtuigd zijn niet geremde solo blies. Mood Indigo. Ik had hem lief, niet om zijn lijf dat parelzwart op glad parket zijn onbereikbaar leven had, maar om dat eeuwige geheim. Mood Indigo.…

De postduif trok gelaten veren achter zijn zwoegend vlerken aan op naar thermiek om kort te gaan sneed hij zich lelijk bij het scheren Hij schampte langs een wendend haan die zich geen blikken scheen te deren aan ons koerier die val en keren alleen nog kerfstok uit kon slaan.…

De maag siddert; de borst gaat zwoegend op en neer; de benen buigen en strekken zich; het hoofd draait heen en weer; hij kokhalst en schijnt over het algemeen het laatste stukje van de race tegen zijn Pijn af te leggen.…

de oude kar kraakt in dezelfde voegen als haar duwer, ze smeekt om nieuw bloed, een laagje lak aan antiek, de toekomst is aan de jeugd, vers hout de zwoegende man vloekt op het weerbarstig hout dat gebarsten wielen blokkeert en zijn geleende schoenen spuwen op zijn verweerde blaren eigen vocht eerst schreeuwt hij en ploetert verder door…

wild en krachtig stormde ’t machtig woeste water naar omlaag kolkend, klotsend beukend, botsend schuimend op de keienlaag stuwend, sleurend zwart verkleurend in een helse razernij oorverdovend niets belovend lokte ’t woeste water mij tergend glad ’t zwoegend pad naar de oorsprong van de bron zwetend, vloekend doelloos zoekend…

het vertrouwde ritueel: voordat de reus met vlammende ogen dreigt ze te brandmerken en de kinderen joelend de smidse uithollen zijn ze de halfduistere magische ruimte binnengedrenteld langs de geblakerde muren tot bij de zwoegende blaasbalg tot bij het vuur tot bij het aambeeld waar het gloeiende ijzer vorm krijgt tot bij het sissende…

zwoegend, hijgend vereigenwilderd verlangend naar die ene pas een laatste keer alleen gestruikeld dan toch geveld door eigen-last en dus had ik geen keuze hoewel ik er fysiek niet was jouw laatste momenten zijn samen gedragen jouw niet te torsen levens-last net voor je laatste adem weg kracht, weg lucht voor levens-woorden die…

de echte Muze eist vrijheid; en het Lied, Onhoudbaar uit het zwoegend hart gerezen, Zij als een bergstroom die zijn band ontschiet!…

Werkelijk niemand haalt hem van het kijken naar de zwoegende mannen op de fiets af. Soms deed ik nog wel eens een poging, maar daar bleef het dan wel bij. Niet voor het beeld staan, niet telefoneren, niet...niet... Ik weet het en begrijp het (?) en doe geen moeite meer om het te snappen. Beter voor iedereen.…

Ze grabbelt naar een tak, slijpt de punt met een rotsscherf en drijft hem diep in zijn zwoegende borst. En nog voor de laatste reutel glimlacht ze haar brokkeltanden bloot. Zij heeft de pijn ontwortelt. Kokhalzend giet ze benzine over hem, ketst een vonk naar hem. Hij verteert snel, de blazen knappen. De as strooit zij over het koren uit.…

Tussen smaragd en gulden druppels Neerkomend uit verloren liefde Uit een ver verleden In verdrietig heden Voelt de zachtheid van jouw hand Aan als de zoen uit de relatie toen Glimmend glanzend van verliefde tranen Zou ik hem opnieuw willen zoenen Scherend door de lucht, zwoegend over land De zee achter mij grijp ik naar je hand Het weggestopt…

Hoe anders is het nu, nog maar sporadisch zie je ouders naast een zwoegend fietsertje z’n best doen om het kind te laten ( leren ) fietsen… Het type fiets is ook niet meer wat het ooit was, want een gewone tweewieler zie je niet zo vaak meer, het straatbeeld is veranderd in een veld vol: elektrische steps, elektrische fietsen en elektrische fatbikes…

En wij zagen een zwoegende en lijdende Contador. Een verliezer met stijl. Stijlvol was ook Amy Winehouse. Dat bleef ze, ook al propte ze haar lijf vol met drank, pillen en de hele verslavende rest. Het leverde haar in ieder geval inspiratie op voor prachtige muziek. Op zich niks mis mee.…

Maar hij wenst de onderkant niet te zien, vertoeft liever in zijn gegoede, o zo hard zwoegende en zwetende op niveau volk. De mensen die toch al amper rondkomen, worden volgend jaar nog eens extra gekort op hun bestaansrecht, terwijl de extreem rijken met rust gelaten worden.…

en vastelanders die elke twee jaar weer de moeite nemen om de zwoegende artiesten een welgemeend hart onder de riem te steken. Gezelligheid kent geen tijd maar wel in Den Hoorn want daar duurt het een Pinksterweekend lang! U kent die Brabantse tegeltjes wel. Het is het best bewaarde geheim op het gebied van Nederlandse Festivals.…

Zijn zwoegende spieren kookten van woede, schreeuwden van krijgsgevangenenpijn, maakten zalvende parfum van gemixte bloemengeuren. Spiegelende dwaalkameraad van de malariakwast Picasso, slaapwandelend in dezelfde krankzinnigheidsverwekkende opiumgrot (welk een onheilspellende aantrekkingskracht!)…

Achter zijn kleermakersgelaat, zijn milde schoolmeestersschedel, de rijke bronnen van schittering en lafenis, de zwoegende stoker in de volle buik van het kloeke schip. Uit zijn oren vliegen de goochelvogels en uit zijn ridderhelmneus bloeien de zeeanemonen.…

Ze vond het gelijk een prima idee en liet zich als een klein kind in de kar zetten, pontificaal rondkijkend en de zwoegende baas voor haar af en toe goedkeurend toehijgend. Maar wat we niet verwachtten gebeurde. Ze herstelde. Als we nu uitgaan, wil ze na een tijdje in de bolderkar eruit en gewoon meelopen naast de kar.…

Me zwoegend door een meute die in een druk verlichte winkelpromenade zijn weg koopt, blijven de woorden van de vrouw lang en onwerkelijk in mijn hoofd rondtollen. Waar eerst Sinterklaas ons tot grote daden van goedgeefsheid en dichtkunst inspireerde, storten we ons nu al winkelend op de kerst.…