Alle inzendingen over afscheid kerkhoven stad

De diverse kerkhoven van onze stad maken daar ook deel van uit en ze kennen als het ware ook de doden een rechtmatige plaats, een verblijf en een domicilie toe alsof zij er nog altijd bij horen.…

De kerkhoven liggen vol met mensen die onmisbaar zijn.…

De kerkhoven liggen vol mensen waar de wereld niet buiten kon.…

Even buiten de stad ontdek ik het is feest overal hangt jeugdig groen en kleuren kwistig kleuren alles bont wat lange tijd slechts kleurloos is geweest het lijkt een vlucht mijn afscheid van de stad de hemel in van 't aardse paradijs waar aarde ruikt en 't jonge blad zich vouwt in 't licht ik aarzel niet maar spring er in…

Daar moet het zich afgespeeld hebben, daar waar de massieve kolos van het gebouw van de Holland-Amerika Lijn verrijst, daar waar het water tegen de kade klotste toen Rotterdam nog niet haar na-oorlogse silhouet verkregen had, maar de St.Laurenskerk in de verte niettemin haar toren verhief, zoals altijd al. Toen, aan die Kade (het moet 1955 geweest…

Ik hoor mijn meren kraken, het sneeuwt op alle kerkhoven ter wereld. Tranen doen mijn ogen van de wind. Tot alle wonden in mijn vlees verzweren en ik genees, ik kom mijzelf te boven : nog vijf keer stappen tot ik eenheid vind.…

De Duitse D-trein denderde Dordtwaarts door de desolate Drechtstreek. Daar dropte de degelijke dubbeldekker de Dortmundse diëtiste Dorothea. Dordrecht! Drie doldwaze dagen doorleefde de doortastende dikke Duitse dame daar. Dolhuis, Drievriendenhof, Dordtevaer deden Dorothea denken dat Dorothea droomde. Daarna Drierivierenpunt! Diverse Dordtse diners…

Een van de eerste dingen die ik koop, als ik in Havana ben, is een fles rum. Tijdens mijn eerste bezoek aan Cuba heb ik ontdekt dat een fles Havana Club meer te bieden heeft dan potentiële katers. Voor een gebit met terugtrekkend tandvlees is een goede mondhygiëne van levensbelang. Elke ochtend poets ik direct na het opstaan uitgebreid mijn tanden…

we schreven brieven aan hertogen en koningen verhulden ons in ootmoedige onderdanigheid en offerden een schaap aan de vier elementen nu drinken wij absint en proeven mescaline dolen rond op zoek naar eetbaar voedsel verzamelen hoop, moed en allerlei kleingeld verslaafd aan het eerlijke geluid van de vogels die mistroostig vergaan op de kerkhoven…

Ik heb afscheid genomen van het station met het gewelfde dak dat trots de naam van mijn geboortestad draagt en afscheid van de oude buurt waarin ik zo lang gewoond heb, van de groene, zware toegangsdeur van mijn flat, van de rustieke balkons met uit steen geweven vlechtwerk....…

Of zit je nu ook hetzelfde te denken “Mijn leven draait zich in een lus” Doelloos Het meisje in de bus Je zou zo op haar kunnen lijken Ookal zwijg je als het graf Mijn handen gaan niet door je haren Toch liepen we ooit door die stad Hand in hand, maar tussen “over” en “afscheid” Stond ineens het woordje “dus” Witte sneeuw, zwarte kerst…

zijn hand even steken in die van mij als was deze als het ware willoos of onwillig om werkelijk afscheid te nemen zoals mijn broer zelf en zijn mannenhand beroerde die van mij door de vluchtige aanraking nauwelijks,,,,,…

Met de Metro ga ik niet, ik ben geen mol, en er komt een tijd dat ik nog lang genoeg onder de grond kan zitten.…

(voor Anda Kerkhoven (1919 - 1945)) Je bent geboren als Melisande Tatiana Marie Kerkhoven op 10 april 1919 in Saint-Cloud in Frankrijk, waar ooit het Château de Saint-Cloud stond, waar op 2 augustus 1589 koning Hendrik III, die door de Dominicaanse monnik Jacques Clément was neergestoken, overleed.…

Het licht van een late herfst kondigt al mijn afscheid aan van de wereld, van de natuur en van mijn lichaam en geest, van dit alles dat ik niettemin liefheb met oneindige liefde...…

Het vrouwtje bij ons in de straat compleet met zeven katten, die nooit een keer de stad ingaat omdat haar vent zich moet bezatten. Dag en nacht is het vrouwtje in touw, ze loopt te poetsen en te dweilen. Terwijl de vent van die vrouw oude jenever zit te kwijlen.…

Binnenkort zal ik afscheid moeten nemen; afscheid van een kamer, van een slaapkamer, van een badkamer, van een w.c. en van een keuken. In het vreemde oord waar ik beland zal zijn zal het beeld mij voor ogen blijven zweven van wat ik achtergelaten heb en van wat mij dierbaar is geworden; mijn Tilburgse woning.…

Je zei : schrijf eens over.. ‘de coulissen van de wereld’ Ik zag toen lantarenlichten van de avond eerder drijven het rimpelen van de boomkruinen, takken de vensterramen van twee drie hoog donker glas, verlichte vakken kroonluchter, schemerlamp en dan de golvende geveltrappen, klokken er waren patrijspoorten lange masten, een reling En…

waarin je droomnacht smelt tot kwik zwaar naar je navel lik het lood tot in je schoenen strompel 's nachts als schaduw van een gordeldier de grachten rond en rond rondom de borsten van de stegen stad als zilver zwijgen stappen steen en staal.…

De groote stem der stad verstomt en de nachtwind die in mijn venster komt brengt een vaag en wonderlijk suizen als zuchten der slapende huizen. Mijn lamp brandt stil en suizelt zacht en peinst zijn gepeinzen den langen nacht. Ik staar in het heldere branden, mijn katje speelt met mijn handen.…

Letters hangen als dronken draden Speelbal van de wind en van de tijd Als dons doorweekt met zure tranen Hopeloos op zoek naar rechtvaardigheid Lampen zwijgen als grauwe graven ’t Schijnsel iets te vaag en iets te wijd Verlicht de stad haar sluikse slaven Hulpeloos gehuld in zwijgzaamheid Gevels kreunen als lage laden Schuiven langs elkaar…

De bloem is uitgebloeid De vlinder weggevlogen De laatste zonnestralen Schijnen ingetogen Over het vlakke land Bomen waaien kaal En het strand is verlaten Je hebt het niet in de gaten Maar de dagen worden kort De wind waait in vlagen En een wolk stort Regen neer De hitte is verdwenen Dit is de laatste keer Dat ik hier zit Met…

Vluchten naar een stad waar leven is en waar mensen samen echt zijn en terug komen tot zichzelf zonder zelfbedrog om wie ze werkelijk zijn of willen zijn. Echt ! Een stad waar eenzaamheid waar , verdriet reëel is . Zonder de franje van een verwachte hoop op beter.…

De woelingen in haar geestesleven bleven mij duister, tot zij voorgoed afscheid van mij nam als was ik van geen enkele betekenis voor haar geweest......…

Op een hete zomerdag hotst en botst een bus door buitenwijken van de stad. Het panorama heb ik duizend-en-een keer aanschouwd: de Sweelincklaan, de Van Anrooylaan, de Beethovenlaan. Het was het decor van een liefde, die niet meer bestaat sinds het brute afscheid.…

Er brak plots brand uit in het Museum van Moderne Kunst. Ben Shahn, Robert Moterwell en Man Ray dienden haastig van de muur gehaakt en weggebracht. Ik keek toe, de handen rustig in de zakken. Heimelijk legde ik de eerste steen van het UNO-gebouw (1949). Buiten, in de zon van 5th Avenue liep een meisje uit Californie, ik telde haar zomersproeten…

De gezichtlozen, dichtgeplakte ramen, de anonieme koplampen zonder ziel vormen de bedreiging en beschutting van mijn stad. Passief te worden meegevoerd tussen huizen die nooit zullen buigen Flats die slechts het licht weerkaatsen van een flits aan de overkant.…

" krijst de taaie toerist terwijl de stad zich herhaalt. Hij raast naar de baas, die zijn kuren kent, een lage wind snelt door de lijn, “He, chef, ik heb mezelf verwend.”…

rouge kleeft aan de wangen van de stad er is nog geen traan gelaten als de eerste tram haar spoor trekt je gelach klinkt als het verdriet van morgen en de wind blaast gaten in mijn borst…

De rust op zondag in de stad Is een weldaad voor het oog Zo kuierend door mijn stad Kijk ik naar mooie panden Statig hoog de herenhuizen Ontdek de lijnen en de bogen De zware deuren en hun oude taal Aan de singels en de grachten Hun tuinen en de lanen breed De hofjes die de stad herbergt Waar ik mij in een sprookje waan Een wereld…