Alle inzendingen over alleen

Vele jaren is hij nu alleen, gaat terug naar het plekje waar zij voor het eerst aan hem verscheen. Haar blauwe ogen en heldere lach, daar denkt hij aan terug. Zal nooit de dag vergeten dat hij voor het eerst haar zag. Weemoedig staren z'n ogen in stilte voor zich heen. Haar zal hij nooit meer zien, hij is voor altijd alleen.…

Ze zullen je altijd bij blijven staan, alleen laten zullen ze je niet. Dus schroom niet naar hen toe te komen, ze zullen je altijd terzijde staan. Als je het eventjes niet meer ziet zullen zij weer een stukje met je meegaan…

De jongen zo alleen. De jongen zo eenzaam. Geen familie geen vrienden. Onzichtbaar en alleen. Niemand die hem zag. Niemand die hem zag staan. Niemand maar ook niemand deed er wat aan.…

Duizenden mensen om me heen Iedereen die me ziet, niemand die naar me kijkt Ik gil, ik schreeuw Iedereen die me hoort, niemand die naar me kijkt Duizenden mensen om me heen, en toch voel ik me zo alleen…

Het zal nooit zo worden, zoals ik dat wil het zal nooit zijn, zoals jij dat wou. allebei, wetende dat het niet kan, zullen wij elkaar, nooit vinden. hoe hard ik ook ga zoeken, ik zal nooit vinden, wat ik bij jou vond. ik zal nooit voelen, wat ik bij jou voel, want het mag niet. je bent onbereikbaar…

De laatste kus die ik jou gaf was met mijn verdriet geladen die door tranen werd verraden terwijl mijn verstand het begaf In de auto alleen, doel onbekend voel ik nog mijn lippen branden en het geluid van mijn banden wordt door mijn hart overstemd Daarom doe ik de radio aan Terwijl Bob Seeger zingt zijn hit “Against de wind” rijd ik…

ik ben niet bang voor het leven ben niet bang voor de dood niet bang om het ergste te beleven niet bang om te belanden in de goot niet bang om te worden vermoord niet bang om niet te worden gehoord niet bang om te vechten voor mijn en de ander zijn rechten voor niks ben ik bang bijna niks... zonder vrienden oud worden dat vind…

Heb niemand om me heen, Ik voel me dan zo eenzaam, En helemaal alleen.…

als ik in mijn eentje ben, heel eenzaam roep ik alleen naar jouw naam neem mij in je armen, zegt dan mijn leven probeer jouw gevoelens maar aan mij te geven ik voel me dan zo raar als nooit tevoren jouw vrouw wordt ik, hoe dan ook had ik in mijn vorig leven al gezworen!!…

Ik heb nog wel gelachen maar gister had ik pijn Moet ik vanavond huilen hoe zal het morgen zijn Ik leef met heel veel vragen veel leugens en verdriet Ik ben te laf om iets te zeggen nee echt dat durf ik niet Vaak ben ik bang en eenzaam en voel ik me alleen Toch gek, want ik heb zoveel lieve mensen om me heen Kwaad op heel…

één voor één Dan weet ik het zeker ik ben niet alleen Ik maak deel uit van een geheel ik ben hier niet voor niets ik ben werkelijk iets...…

Ik ben in eenzaamheid niet meer alleen, Want waar mijn ogen langs de wanden dwalen Schemert uw lach daarheen. Ontelbre malen Hoor ik in 't klokgetik uw voeten treên. En langzaam nadert gij, zo ver, zo kleen... 'k Zie dat een brede neevlenkring met vale Lichtloze sluier u omhult; dan dalen Zachtjes uw lichte schreden naar mij heen.…

Mag ik even alleen zijn, eventjes maar? Even razen en tieren, ik word gek van de pijn. Even mijn tranen de vrije loop laten. Even niet hoeven te praten. Ik wil even niet, dat je mijn tranen ziet. Pijn kan ondragelijk zijn. Daarom vraag ik: Mag ik even alleen zijn?…

Nat was het juiste wordt Droog een gemist gegeven Lakend waar het ook vermocht Verkrampt dat is een gegeven Stamelend verwoording uit niets Aanstormende leegte met zinnen Verstikt en pijnlijk krom vermeend Naar de vierde drukkend alleen beiden Ping het openende moment daar Blik van uitgesteld ervaren dromen Gespreid ontsloten samen uiteen…

Als ik vraag hoe het gaat en of je al kunt wennen aan het huis waar je sinds veertien dagen nu in leeft zeg je starend uit het raam weet je dat het dak van die villa daar tweehonderd vierentachtig pannen draagt dat zijn er maar zeven meer dan het pandje naast hem heeft…

de hemel is een stempelkussen een blauw papier met witte inkt ik blaas bellen kijk, ze drijven op de wind je spande spinnenwebben om de deurklink liet stenen kralen vallen uit het raam en alle bomen huilden toen ik vandaag verloor…

In de stille harten dreef hij mede de nacht in, tegemoet de einder waar hij enkel geniet van de donkerte, de inspiratie van het genegen woord - en de stilte alom – Droef glimlachend schreef hij, over liefde die hij nog niet gekend had, hunkerend, verlangend naar die warme hand en bij het zetten van de laatste punt krulde het papier, nat…

Het is een echt nadenkertje, zo van: ”Ben je er mee tevreden of niet, als je alleen bij de gele en de rode bloemen kunt komen en niet bij de roze of blauwe bloemen, omdat die te hoog staan. Bewondering heb ik voor deze mensen, die dwars tegen alles in, doorgaan met hun leven.…

alleen met zijn twee alleen met net maar een ik hield je hand vast maar jij niet langer de mijne ik aanbad je maar jij keek niet meer op alle keren dat ik 's nachts naar je luisterde terwijl jij lag te slapen in- en uitademen heel even deden we dat samen maar jij ging weer weg was je ooit echt hier?…

ik tel tot zes links de vork en rechts het mes laat gisteren herleven toen waren het er zeven en morgen misschien maar één toch niet alleen links de vork en rechts het mes…

Met mijn gezicht naar de spiegel gekeerd durf ik mezelf eindelijk recht aan te kijken wonderlijk- ik begin echt te lijken op al die mensen om me heen de één kan maar weinig de ander héél véél- toch kan niemand dus ook ik niet - altijd alles alleen.…

Je kan de waarzegster ontlopen maar je kan niet vluchten voor je lot.…

om hier in huis te staan het licht terug te geven te spreken van het leven van leeg te mogen gaan maar ook weer vol te worden als bekers en als borden te delen brood en wijn en niet alléen te zijn…

Amper uit mijn gezichtsveld verdwenen, begin ik al om je gemis te wenen. Zeven hele dagen zonder jou, mijn hart schiet nou al in de rouw. Moet ik me er tegen verzetten, of moet ik mijn hartje stilzetten? Zeven dagen zonder enig teken, gaat dit mij opbreken? Een paar mooie dagen gingen snel voorbij, maar jouw vertrek kwam zo snel dichterbij…

Zo kwetsbaar, zo klein, hoe het voelt, om tussen vele mensen toch eenzaam te zijn.…

Als ik weer eens val, over die zelf gelegde steen, en het niet begrijpen zal, een stap over mij heen. Zal ik mij nu nogmaals stoten? Vraag ik jou Of doe ik als een ezel, geen tweede keer, wellicht dan de garantie dat jij mij redden zou, als ware er geen stenen meer.…

mijn liefde in de armen van een vreemde teder en zacht niet in elke gedachte wreed en hard zo alleen in mijn eigen wereld niemand wie is deze vreemde waar ik op heb gewacht…

alleen wil zijn.. niemand die mij troost.. maar ook niemand doet mij pijn..…

Ik voel me vrij Geen mens die me hoort Geen mens die me stoort Ik kan doen wat ik wil Om me heen blijft alles stil Ik kijk naar de maan en hoor een fluisterende stem ver hier vandaan Ik voel warmte en kou Ik voel me gelukkig en tegelijk verdrietig Eigenlijk voel ik alles en niets Maar toch mis ik iets Het is wel fijn zo alleen…

Een ding houdt je dan nog op de been, de gedachte volgend jaar ben je misschien niet meer alleen en dan kun je kerstmis weer samen vieren.…