Alle inzendingen over bagage

Bezit is bagage, een rugzak vol pijn en waar je ook heen gaat, het zal er steeds zijn.…

Daar zoek ik weleens tussen sleetse koffers, reistassen en andere bagage het schooltasje terug. De eerste verte. Hoe ik dat doe? Ik leg me op de grond en vouw me op tot een pakketje. Verloren maar vrij om te gaan als de maan zich schurkt tegen de havenkade. ---------------------------------- uit: 'Tussen hemel en aarde', 2002.…

lichtzinnig blozend blikt ze in het rond en naar de brief waar zijn hart ligt uitgestald veilig tussen de vouwen terwijl ze leest met natte lippen proeft ze hem in gedachten op weg naar het station als een lekker stiekem snoepje koestert ze zijn woorden heupwiegend in de achterzak van haar jeans…

Ik heb mijn jas maar uitgetrokken zij spande lood om mijn schouders En knoop voor knoop heb ik ontketend wat in het keurslijf gevangen zat Ik heb mijn jas maar uitgetrokken nu ben ik naakt maar zoveel lichter…

De bagage van mijn leven, draag ik mee in mijn ziel. De momenten waarop ik overeind ben gebleven, de plaatsen waar ik viel. Mijn bagage wil ik soms bekijken. Ik draai de stukken om en om. Met de kennis van nu, zou ik dingen ontwijken, ervaring vormt een stukje rijkdom. Achterom kijken heeft geen zin. De toekomst begint vandaag.…

Het heeft te maken met beleving Hoe je je voelt, waaraan je denkt Het zijn de prikkels van omgeving Dat wat je raakt en tijd aan schenkt Het zijn ook wel van die momenten Die jou doen struikelen op je pad Onsterfelijk beeld, vergeelde prenten Filmdozen vol, soms meer dan dat Wat je pad kruist, stuurt jouw stemming Van heel uitbundig…

uw bagage - reizigers in de doodstrein na de explosie…

Het water valt nooit van de aarde af en ik dobber verder met al mijn bagage in mijn hoofd. Ze noemen dat met een mooi woord psychische bagage en het probleem met dat soort bagage is, je kunt het niet overboord gooien, niet kwijt raken, niet verliezen, maar het heeft ook een voordeel je hoeft het nooit in te pakken.…

Pas op voor schrijvers met de maarschalkstaf in hun ransel, want de rest van hun bagage bestaat niet zelden uit de ordinaire benodigdheden voor een literair middenstandsdiploma.…

uw bagage - reiziger in de doods trein na de explosie dragend de keten van kain en de oerknal huilend de hoek om een bom op bali de volgende in mijn voortuin de laatste op mekka…

dat ik jou uit moet leggen wat het is om zonder jou een reiziger zonder bagage die in jouw ogen heeft gekeken fantoompijn die zeurt verbondenheid met dromen een vreemdeling in eigen land een pluisje schokschouderend in de wind zoekt een plekje lees dan toch de verdomde korte berichten in de krant…

De goederentrein is als het leven, het aantal wagons, voortgetrokken door de locomotief vertegenwoordigen de bagage die de mens te verstouwen krijgt, met dit verschil: wanneer de trein op plaats van bestemming is, de wagons losgekoppeld en gelost, zijn ze leeg, echter de mens torst tot het eind toe de lading met zich mee.…

één keer slechts beweegt ieder zich met bezielende bagage door de atmosfeer de reis voert langs de eeuwigheid en tijd bespoedigt de tred om uiteindelijk als scherprechter te bevriezen die kou, mensen, ik zou willen weten waarom is dat nou precies de kille angst de me bekruipt wanneer ik stil sta…

(met dank aan Roger Wastijn) wij zijn reizigers in de tijd met bagage op de rug we hebben maar een enkeltje en er is geen weg terug de zogenaamde tussentijd van altijd onderweg is niet veel meer dan vluchtigheid waaraan men gaarne hecht we zijn niets meer dan reizigers op doorreis in de tijd de één bereikt het morgenland een ander…

De bagage van ons leven was soms best wel zwaar. We hebben veel moeten geven maar in alles hadden we elkaar. Samen de kind'ren opgevoed samen veel gestreden, gaven elkaar nieuwe moed kijken om naar het verleden. Waar we dierbaren verloren voor altijd heengegaan, nieuw leven werd geboren, samen opnieuw er tegenaan.…

Men zal je stempelen als bagage. Men zal je kwetsen om je wens en je droom. En jij zal trachten eens en voorgoed te fotograferen het hoe en waarom van de vrouw die kantelt in je lakens die zingt naarmate je ontdubbelt in haar vel. En nog later, jongetje, wordt je leven een plakboek.…

En hij raast maar door en door zonder te stoppen pikt onderweg wat bagage op evenveel als hij verloor zelfs zijn eindsbestemming is niet zijn rustplaats hij gaat door voorbij het einde met een wisselende stemming niets kan het halt laten houden de rails zijn zijn enige weg na jaren neemt de snelheid af om te eindigen in het koude hij…

nevel sluiert De zon lijkt in zwart opgelost Niets is meer hetzelfde Ogen vullen zich in tranen Het afscheid van een verleden De morgen vult zich in leegte Niets is meer hetzelfde Lichamen die niet meer passen In een samenzijn van liefdeskleuren De zon lijkt in zwart opgelost Niets is meer hetzelfde Koffers schaduwen in de gang Bagage…

Langs de winkels en de aankomsthal, voorbij trefpunt en taxistandplaats, is een roltrap die je wegbrengt. Weg van mij. Zwart op geel staat daar te lezen: Departure of vertrek Jij vliegt weg, ik sta hier als aan de grond vastgespijkerd. Mijn hoofd te vol en dan te leeg; het tochtig schiphol maakt me gek. Koffers afgeladen, handbagage…

Psychische bagage was soms loodzwaar; containers kon ik ermee kunnen vullen… De verborgen littekens van zoveel jaren innerlijk gevecht zijn niet meer te verhullen. Ik ben ongesluierd; al voelde het dan als het effect van een Chador… ik kan een gesluierde ziel gebruiken als vergelijking.…

Je wilt dat ik mijn gedachten met je deel: roei me nog één keer door de grachten raak weer in mijn ban zoals gefascineerd was door jouw aanstekelijk élan, jouw daadkracht om mij te bekoren ontvoer me in je zijspan in september laat me vergeten mijn bagage mee te nemen rijd me over 's heren wegen naar het land van mijn droomtaal laten…

Met een rugzak vol goede bagage, komt in zijn levensverhaal nu een nieuwe passage. Bedankt lieve leerkrachten van school Hagen, voor al jullie positieve bijdragen.…

de lucht vervuilen Leven vol schrik verstilt Een oververhitte massa Kruipt langzaam omhoog Laat dunne lagen breken Maakt de mond een vurig oog Explosieve beken Schieten naar het oppervlak Vullen diepe scheuren Overstromen het schedeldak Tijdens het wilde braken Taant de woeste rage Komt het monster tot rust Ontdaan van giftige bagage…

Een plek waar je iemand anders kan zijn Een plek waar je ware liefde vind Een plek waar je wordt bemind Een plek, o zo fijn Hoge hoeden en pruiken Make-up en glitterjurken De goede en de schurken Een andere stem om te gebruiken Jezelf verliezen Opgaan in een personage Iemand anders zijn bagage Je hoeft nooit echt te kiezen Eeuwig…

Hij reageert verrast en verdwaasd als zij haar bagage in het rek nét boven zijn zitting plaatst en blozend vraagt: "Is deze plaats bezet?" De vonk is tussen hen overgeslagen; is haar bestemming ook Parijs? Hij gaat het haar gewoon vragen; herziet desnoods de bestemming van zijn reis.…

En ga ik op reis, dan neem ik je mee als extra bagage, wij samen, wij twee In mijn hoofd en in mijn hart ben je bij me, zijn we niet apart. Alles wat ik doe, deel ik in gedachten met jou Want jij bent de vriend, waar ik veel van hou. En kom ik terug, na een hele poos Dan weet ik nog steeds, waarom ik jou tot vriend koos.…

ouder worden is de (on)zin van 'bestaan' ontdekken je ziet het licht en bent opeens de enige bij zinnen met om je heen een land vol gekken die zich met koffers vol bagage haasten naar het grote niets al ben je nu een machtig mens uiteindelijk bereik je niets je vergaat tot louter stof stof de huisvrouw haalt de bedden af wast lakens…

In mijn bagage, mijn dagboek, ontvleesd verleden, een herbarium vol bladskelet. Ik blader. Zo was het in een paar woorden. Geklost als kant, wit gezouten, dit tenminste blijft! De trein stopt. Ik bezichtig een bekende touristenplaats. Een bord zegt 'Bezoek onze grotten!…

kijken zuur en cru Individu De lopende band is gevuld Langzaam schuift alles naar voren Ik proef het ongeduld Ik kan het duidelijk horen Ik pak alles in dozen Maar heb het fruit niet afgewogen Mensen kijken zuur en cru Individu Met de lift naar de parkeergarage, Eindelijk weg uit de lange rij De kar zit vol met bagage…

perspectief ritme danste een waanzinnig spel metrum joeg de lezers met explosies door de hel strofen scherpten zich aan glas, gebroken rond een muf verleden alliteraties groeven gaten voor het graf van zinnen die zijn overleden omdat niemand om ze gaf hoofden stil, gespitste oren de koets was al verloren de paarden zijn gemend bagage…